حسین قتیب | پاسخ به اظهارات ولینصر
اشتباه بزرگ ولی نصر در مورد توافق ایران و آمریکا
| خیر جناب ولی نصر! اگر توافقی منعقد شود که ایران از بخشی از خواستههایش بگذرد و آمریکا هم امتیازاتی بدهد، باز هیچ تضمینی وجود ندارد که توافق پایدار بماند. دولتها به توافق وفادار نمیمانند چون «سهم منصفانهای» گرفتهاند؛ میمانند چون هزینه نقض آن از منفعت نقضش بیشتر است.
خیر جناب ولی نصر! اگر توافقی منعقد شود که ایران از بخشی از خواستههایش بگذرد و آمریکا هم امتیازاتی بدهد، باز هیچ تضمینی وجود ندارد که توافق پایدار بماند. دولتها به توافق وفادار نمیمانند چون «سهم منصفانهای» گرفتهاند؛ میمانند چون هزینه نقض آن از منفعت نقضش بیشتر است.
توافق ایران و آمریکا زمانی پایدار میشود که هر دو طرف به ویژه امریکا بدانند خروج از آن، برایشان هزینهای قابلاعتنا دارد. رضایت مهم است، اما تضمینکننده نیست. آنچه توافق را نگه میدارد، موازنه قدرت، بازدارندگی، سازوکار راستیآزمایی و هزینه قابلباورِ عدول از تعهدات است.
اگر کشوری احساس کند با شکستن توافق میتواند موقعیت بهتری به دست آورد و طرف مقابل نیز ابزار مؤثری برای جلوگیری یا پاسخدادن ندارد، حتی یک توافق نسبتاً متوازن را هم زیر پا خواهد گذاشت: دقیقا مانند خروج از برجام از سوی آمریکا. مسئله فقط این نیست که «چه چیزی در توافق گیرش آمده»؛ مسئله این است که بعد از توافق، موازنه قدرت چگونه تغییر میکند.
مسئله برای اسرائیل فقط «ایران هستهای» نیست؛ مسئله اصلی، «ایرانِ قادر» است
دیدگاه تان را بنویسید