چرا امتیاز داران بیشتر خیانت میکنند

فوتبالیست‌های مشهور قبل از انقلاب مثل علی پروین، ناصر حجازی، حسن روشن و ایرج دانایی‌فرد، اکثراً متولد تهران بودند و مسیر رسیدن به تیم ملی برای شهرستانی‌ها مسیر همواری نبود و به ندرت کسانی مثل غفور جهانی می‌توانستند از فوتبال شهرستان به تیم ملی برسد. نهایتاً اصفهانی‌ها بودند که به دلیل فاصله کم با تهران می‌توانستند در فوتبال پیشرفت کنند.

فوتبالیست‌های تهرانی هم بچه‌های محلات فقیرنشین تهران بودند و شاید تنها شانسی که روزگار به آنها داده بود این بود که در پایتخت بدنیا آمده بودند.صحبت‌های اندی خواننده لس‌آنجلسی را حتما شنیده‌اید که عنوان می‌کند بچه مجیدیه تهران است و مجیدیه آن زمان در حاشیه تهران بود که نه برق داشت و نه آب لوله‌کشی!

دوران فوتبال علی دایی اگر به قبل از انقلاب می‌خورد شاید نهایتاً می‌توانست به عنوان توپ جمع کن شاهزاده از اردبیل به تهران برود تا زمانی که شاهزاده توپ را به سمت دروازه خالی به اوت می‌زند، توپ شاهزاده را جمع کند!

حالا کسی که در دوران این حکومت توانسته برای خودش در فوتبال ملی جایگاهی پیدا کند و از بغل شهرت‌اش از نان و ماست به نان بوقلمون برسد، سرود ملی را نمی‌خواند و به احترامش نمی‌ایستد چون معتقد است این سرود ایران نیست و سرود جمهوری اسلامی است!

جالبتر آن دیگری است که اگر دوران علاقه‌اش به فوتبال و گزارشگری به دوره قبل از انقلاب می‌خورد، تلویزیون دو شبکه بیشتر نداشت با چند ساعت پخش محدود برنامه که در آن جایی برای یک جوجه شهرستانی نبود تا در آن برنامه بسازد و شلنگ تخته بیاندازد. نهایتاً می‌توانست به تهران برود و میکروفون مجید وارث را اگر خم شده بود برایش راست کند و داخلش فوت کند.

حالا او هم که از یک شرکت‌کننده مسابقات تلویزیونی به مجری و برنامه‌ساز شبکه‌های تلویزیونی صدا و سیما تبدیل شد و از قِبل آن به شهرت و آوازه رسیده و نون ماست او هم کباب بریان شده، او هم برای سرود ملی تره خرد نمیکند و لابد او هم معتقد است که این سرود جمهوری اسلامی است و نباید برای سرود جمهوری اسلامی از جایش بلند شود.

یکی نیست به این دو قرمدنگ بگوید این اداها به شما نمی‌خورد؛ ژست اپوزیسیون گرفتن به هر کسی بخورد به امثال شما که از هیچ در دوران همین حکومت به همه چیز رسیده‌اید نمی‌خورد.