مرگ پایان نیست؟ | معرفی کتاب صوتی پرفروش نیویورک‌تایمز درباره زندگی پس از مرگ

پیوند یک کتاب اتوبیوگرافی با فلسفه‌ی مرگ

با توجه به اینکه سباستین یونگر سال‌ها در عرصه‌ی خبرنگاری جنگ فعالیت داشته و روایتگری را به خوبی می‌شناسد، در کتاب صوتی چگونه با ایده زندگی پس از مرگ مواجه شدم، روایتی دلنشین می‌آفریند و در آن اتوبیوگرافی، علم پزشکی، کوانتوم و فلسفه را چنان به هم می‌آمیزد که همگی در جهت یک پرسش ریشه‌دار حرکت می‌کنند؛ پرسشی که از نگاه تازه‌ای مطرح می‌شود، اینکه مرگ دقیقاً باعث پایان چه چیزی می‌شود؟

سباستین یونگر در کتاب صوتی چگونه با ایده زندگی پس از مرگ مواجه شدم، بر ایمان به زندگی پس از مرگ تأکید نمی‌کند و از سوی دیگر تجربه‌ی نزدیک به مرگ را با اطمینان کامل به نوسانات عصبی و واکنش‌های شیمیایی مغز پیوند نمی‌دهد، بلکه با ایستادن در مرز میان این دو نگاه، قطعیت را کنار می‌زند و به فلسفه فرصت می‌دهد تا ما را به اندیشیدن درباره‌ی معنای نادانسته‌ها دعوت کند.

پس اگر همیشه برایتان سؤال بوده که مرز میان زندگی و مرگ دقیقاً کجاست و علم درباره تجربه‌هایی که در این مرز رخ می‌دهد چه می‌گوید، با خرید کتاب صوتی چگونه با ایده زندگی پس از مرگ مواجه شدم اثر سباستین یونگر می‌توانید همراه نویسنده به سفری بروید که از یک حادثه پزشکی آغاز می‌شود و به پرسش‌هایی درباره آگاهی، فیزیک، جهان هستی و معنای وجود می‌رسد.

کتاب چگونه با ایده زندگی پس از مرگ مواجه شدم برای شما مناسب است اگر

• نسبت به تجربه‌های نزدیک به مرگ و امکان وجود جهان پس از مرگ کنجکاوید و دوست دارید این موضوع را نه فقط از دریچه‌ی روایت شخصی، بلکه در پیوند با علم و فلسفه دنبال کنید.
• به تفکر در باب فلسفه‌ی مرگ علاقه دارید و در تلاشید تا به پرسش‌هایی بنیادی مثل آگاهی چیست؟ و آیا زندگی پس از مرگ وجود دارد؟ پاسخ دهید.
• از شنیدن کتاب اتوبیوگرافی که با شرح یک داستان واقعی شما را به تفکر در باب معانی عمیق زندگی و مرگ دعوت می‌کند، لذت می‌برید.

در بخشی از کتاب چگونه با ایده زندگی پس از مرگ مواجه شدم می‌شنویم

پزشک‌ها هیچ واکنشی به حرف‌هایم نشان نمی‌دادند، اما پرستاری در سمت چپم بود که گاهی دستم را می‌گرفت و کمکم می‌کرد نفس بکشم. لحظه‌ای شنیدم که گفت: «سعی کنید چشمتان را باز نگه دارید، آقای یونگر.» وقتی پرسیدم چرا، جواب داد: «تا بدانیم هنوز با ما هستید.» با خودم گفتم: حرف عجیبی‌ست.

مغزم کُند و مه‌آلود بود، اما عبارت «هنوز با ما هستید» قدرتی داشت که از دلِ درد و هذیان عبور کرد و توجهم را جلب کرد. به شکلی مبهم و نامشخص تازه فهمیدم مشکلی در بدنم وجود دارد که شاید آن دو آقایی که بالای سرم ایستاده بودند نتوانند برطرفش کنند. ممکن بود تلاش بسیاری بکنند، اما در نهایت به بن‌بست برسند؛ و آن‌وقت من می‌مُردم.

وحشت‌زدگی به هوشیاری بیشتری نیاز داشت، اما نوعی هراس کهنه و باستانی در وجودم رسوخ کرد؛ انگار بدنم چیزی را می‌فهمید که ذهنم قادر به درکش نبود. و همان لحظه بود که دیدم نگاهی طولانی و معنادار میان دکتر گورین و دکتر دامبروفسکی رد و بدل شد.

یکی شانه بالا انداخت و دیگری تنها سری تکان داد. این چیزی نبود که من باید می‌دیدم، و نمی‌توانستم باور کنم که دیده‌ام. با خودم گفتم: بگویید اوضاع را در دست دارید. بگویید هر مشکلی که هست، راهی برای برطرف‌کردنش وجود دارد؛ که قرار است همان کار را انجام دهید و بعد من برگردم خانه، پیشِ خانواده‌ام.

البته رویه‌ای وجود داشت، یعنی لاپاراتومی اورژانسی، اما دکتر گورین بعدها به من گفت که به‌شدت با آن مخالف بوده است. او باید شکمم را باز می‌کرد و آن‌قدر اندام‌هایم را می‌کاوید تا به گذرگاه پانکراس می‌رسید. در آن مرحله، سرخ‌رگ پاره‌شده را به‌اصطلاح می‌سوزاند و بعد دوباره شکمم را می‌دوخت.