فرورتیش رضوانیه:
روزنامهنگاری تحقیقی در ایران جایگاهی ندارد
| چهارمین دوره جایزه چراغ حقیقت در حالی زیر انبوهی از انتقادات مدفون شده که مسئله اصلی همچنان نادیده گرفته میشود.
فرورتیش رضوانیه / طنزپرداز
چهارمین دوره جایزه چراغ حقیقت در حالی زیر انبوهی از انتقادات مدفون شده که مسئله اصلی همچنان نادیده گرفته میشود.
حقیقت این است که روزنامهنگاری تحقیقی در ایران نه از جایگاه و ارزش واقعی برخوردار است و نه حمایتی پشت سر خود دارد؛ چرا که ساختار اطلاع رسانی بر پایه پنهانکاری بنا شده. در این فضا، همیشه دستهایی مانع از کنکاش در عملکرد نهادها و افراد میشود و سد کردن راه یک روزنامهنگار، به سادگی خریدن یک لیوان کاپوچینو در خیابان ایرانشهر تهران است.
برچسبهایی چون باجگیری یا اقدام.... پیشتر به این منظور طراحی شده تا هر کسی را که در حال تحقیق است، ناچار به عقبنشینی یا فرار کند.
اگر در دهههای گذشته جشنوارههایی مانند «چراغ حقیقت» با استمرار و جدیت بیشتری برگزار میشد، امروز جایگاه اجتماعی یک روزنامهنگار تحقیقی تا این اندازه تنزل نمییافت که ارزش کارش پایینتر از دستفروشها ارزیابی شود.
اگر نهادهای دولتی و ارگانهای رسمی ارزش واقعی روزنامهنگاری تحقیقی را درک میکردند، اجازه نمیدادند تولیدات رسانهای خاصی همچون بخشهای خبری صداوسیما، ماهیت این حرفه را مخدوش کنند.
اکنون چند درصد از جامعه میتوانند حتی نام یک روزنامهنگار تحقیقی شاغل در رسانههای ایران را به زبان بیاورند؟
چرا بخشی از افکار عمومی بر این باور است که یک روزنامهنگار محقق اگر واقعا دلسوز جامعه است، باید حتما حقوقبگیر شبکههای تلویزیونی ماهوارهای باشد؟
گزارشهای تحقیقی جنجالساز رسانههای فارسیزبان چطور تدوین میشود؟ آیا جز این است که باندهای اقتصادی و جناحهای سیاسی درون ایران، با هدف تسویه حساب با رقبا، اطلاعات پنهان را به تحریریهها در لندن و واشنگتن ارسال میکنند؟
با این حال، مخاطب عام تشنه دانستن حقیقت یا شبهحقیقت است و به این بازیهای پشتپرده توجه چندانی ندارد.
روزنامهنگاری تحقیقی همواره در ایران با تحقیر و نگاه قهری روبهرو بوده، فعالان این عرصه تشویق نشدهاند و در عوض، رسانههای سیاسی از آن ابزاری ساختهاند تا منافع خود را پیش ببرند.
در چنین فضای آشفتهای است که چهرههایی مانند امیر فردین نیز فرصت مییابند تا خود را به عنوان روزنامهنگار تحقیقی معرفی کنند و به محبوبیت و مقبولیت میرسند.
چهارمین دوره جایزه روزنامهنگاری چراغ حقیقت با کاستیهایی روبهرو بود، همانطور که خودم متوجه شدم یکی از ویدئوهایم مورد تقدیر هیئت داوران قرار گرفته، اما هنوز پیگیریهایم نتیجه نداده تا بفهمم، آیا لوح یا تندیسی برایم کنار گذاشتهاند یا این که فقط پشت تریبون از من نام برده شده.
با این حال امیدوارم همزمان با انتقاد از برگزارکنندگان این رویداد، درباره وضعیت روزنامهنگاری تحقیقی در ایران هم بحث کنیم.
دیدگاه تان را بنویسید