مخالفت با تجزیه‌طلبی، از حرف تا عمل | وقتی شعارها با واقعیت همخوانی ندارند

سهند ایرانمهر در یادداشتی که پیش رو دارید، به بررسی تناقض میان ادعای مخالفت با تجزیه‌طلبی و رفتار واقعی برخی جریان‌ها پرداخته است. او نشان می‌دهد که مخالفت صرف با تجزیه‌طلبی وقتی رنگ ریا به خود می‌گیرد که همان کسانی که امروز با صدای بلند علیه گروه‌های تجزیه‌طلب می‌گویند، در عمل با جریان‌ها یا افرادی هم‌مسیر شوند که پیش‌تر از شکاف‌های قومی و سناریوهای تجزیه ایران سخن گفته‌اند. این تناقض، دغدغه ملی را به منازعه‌ای موسمی بر سر قدرت تبدیل می‌کند و زمینه تحلیل دقیق‌تری از رفتار رسانه‌ها و افراد سیاسی فراهم می‌آورد.

سهند ایرانمهر در این یادداشت با اشاره به مثال‌هایی از رسانه‌ها و جریان‌های سیاسی می‌نویسد: برخی مدعیان حساسیت نسبت به تجزیه‌طلبی، در مراودات خود با حامیان ایده‌های تجزیه، نشان می‌دهند که مخالفت‌شان بیشتر یک شعار است تا واقعیت عملی. نمونه بارز این رفتار را می‌توان در شبکه‌ای مانند ایران‌اینترنشنال مشاهده کرد؛ رسانه‌ای که به‌طور ضمنی جریان سلطنت‌طلب را نمایندگی می‌کند. در یکی از برنامه‌های این شبکه، مجری صراحتاً می‌گوید که «ما و اسرائیل اهداف مشترکی داریم» و تلاش می‌کند القا کند این موضوع ربطی به ایران ندارد و تنها به شکل حکومت مرتبط است.

در ادامه برنامه، مهمان تحلیلگر اسرائیلی در کانال تلویزیونی خود، با اشاره به زمینه‌های تفرقه قومی و سناریوهای تجزیه ایران، توضیح می‌دهد چرا اکنون با افرادی مانند زراعتی هم‌کلام و هم‌سفره می‌شود تا اهداف مشترک را پیش ببرد. او صریح می‌گوید: «باید با آن‌ها همکلام و همسفره شد، در این صورت آن‌ها را خریده‌ای – این فراتر از پیشنهاد پول است!» و با هیجان اضافه می‌کند که باید به این افراد گفت: «ای ول داداش! الان لحظه مهمی است».

این نمونه‌ها، همان‌طور که ایرانمهر تأکید می‌کند، نشان می‌دهند که مخالفت با تجزیه‌طلبی بدون پشتوانه عملی، نه یک دغدغه ملی بلکه ابزاری برای منازعات سیاسی و رسانه‌ای است و در عمل، با رفتار واقعی برخی جریان‌ها تناقض آشکار دارد.