تکنوکراتهای آفتاب پرست!
| تکنوکراتهای قلابی مانند آفتاب پرست خودشان را با شرایط متغیر اطراف تطبیق میدهند. آنها شخصیت ژلاتینی دارند و اهل معامله و زد و بندند.
۵۵آنلاین :
معمولا مدیران دارای تخصص و تواناییهای فنی و کارشناسی که تعهد ایدئولوژیک چندانی به نظام ندارند را تکنوکرات مینامند. در دعوای تعهد و تخصص سالهای اول انقلاب، تکنوکراتها که مشخصه ظاهری آنها داشتن کراوات و پوشیدن کت و شلوار بود به عنوان غیرخودی کنار گذاشته شدند. در میان مدیران مکتبی افرادی با آزمون و خطا و به طور تدریجی به سطحی از دانش و تجربه مدیریتی در حد تکنوکراتهای سابق رسیدند. اما این دسته از مدیران را که کم و بیش با ایدئولوژی رسمی نظام زاویه پیدا کرده بودند، تحت عنوان غربزده و لیبرال و غیرانقلابی و... از قطار مدیریت کشور پیاده کردند. بعد از حذف تکنوکراتهای خودی، نوع جدیدی از مدیران ظهور کردند که در لباس پوشیدن، اندازه ریش و ژستهای مدیریتی شبیه تکنوکراتهای خودی بودند، اما سواد و تخصص و جرات تکنوکراتهای کاربلد را نداشتند، در عوض به فوت و فنها و ریزه کاریهای سیستمهای اداری وارد بودند. تکنوکراتهای قلابی تماما محصول سیستم اداری و از نظر فکری مثل ماهی لیز هستند. در طول خدمت اداری مدرک تحصیلی فوق لیسانس و دکتری گرفتهاند. اما مدارک آنها اغلب شبههناک و ابزاری برای ارتقا در سیستم اداری است. برخی هم با مدارک جعلی در سیستم بالا آمدهاند. بر خلاف تکنوکراتهای واقعی که به خاطر دانش و تخصص خود، اعتماد به نفس و شخصیت مستقل و دستی پاک دارند، تکنوکراتهای قلابی مانند آفتاب پرست خودشان را با شرایط متغیر اطراف تطبیق میدهند. آنها شخصیت ژلاتینی دارند و اهل معامله و زد و بندند. در آن واحد میتوانند درباره یک موضوع دو نظر متضاد داشته باشند و از هر دو دفاع کنند. در تعریف آفتابپرست غیر از تغییر رنگ متناسب با تغییرات محیطی، آمده است: «چشم آفتاب پرست توانایی دید ۳۶۰ درجه را دارد و در یکزمان میتواند هر دو جهت را ببیند. آنها میتوانند به طور جداگانه و همزمان روی دو جسم متفاوت تمرکز کنند و چشمان خود را به طور مستقل از یکدیگر حرکت دهند. هنگامی که طعمه را ببینند، هر دو چشم آنها در همان جهت متمرکز میشود...» رفتار تکنوکراتهای قلابی با دو جناح سیاسی و مراکز قدرت شبیه رفتار آفتاب پرست است. عنوان اعتدال که شعار دولت است فرصتی طلایی در اختیار تکنوکراتهای آفتابپرست قرار داده که شخصیت ژلاتینی و متلون خود را توجیه کنند در بخش پایانی یادداشت رفتار یک تکنوکرات فرضی را پشت میز توصیف میکنم. تکنوکرات فرضی ما به هیچکس«نه» نمیگوید. حوزه مدیریت خود را سفرهای میداند که همه میتوانند سر این سفره بنشینند. او به هیچکس جز خودش وفادار نیست و مهمترین اصل مدیریتی او بیاصولی است. در محفل خصوصی به ریش هر دو جناح میخندد، اما در محافل رسمی برحسب ترکیب مجلس خود را گاهی به این و گاهی به آن جناح «منتسب» میداند و البته همیشه راه انکار و فرار و تغییر جهت را برای خود باز میگذارد. اول صبح در جلسه... از برونسپاری و خرید خدمات و چگونگی افزایش بهرهوری دفاع میکند. ظهر در سازمان برنامه روی طرح «معلم تمام وقت 36 ساعتی» کار میکند. در جلسه خصوصی میگوید راندمان سیستم تحت مدیریتش 30درصد است و 70درصد منابع دولتی در سازمان تحت امرش هدر میرود. عصر با فعالان صنفی جلسه میگذارد و از کمبود بودجه و اعتبار مینالد. غروب به فعالان صنفی، سیاسیها و رسانهای اصلاحطلب بفرما میزند. فردا نهار را با پایداریچیهای مجلس میخورد و درگوشی علیه نولیبرالیسم شعار میدهد. با بعضی نهادها هم جلسات خصوصی میگذارد، اما بعد از جلسه به مدیرش میگوید اگر استعفا ندهی تو را میگیرند! مدیر دیگرش را با تشر یک نماینده اول به پستو میفرستد و بعد برکنارش میکند. شبها هم در توئیتر مدل مدرسه فوجی ژاپن و اورستد دانمارک را تبلیغ میکند و به مافیا میتازد. فردا صبح هم در جلسه دیگر چفیه به گردن سخنرانی ارزشی میکند. هر چند وجود تکنوکراتهای آفتابپرست در مدیریتها یک واقعیت کتمانناپذیر است، اما هرگونه شباهت مدیر توصیفی ما به هر شخص و شخصیتی کاملا تصادفی است و پیشاپیش تکذیب میشود.
* کارشناس مسائل آموزشوپرورش-روزنامهنگار
دیدگاه تان را بنویسید