سیدمحمد زهیر غرضی
ایران را حقیر می‌پندارید؛ مشکل دقیقاً از همین‌جا آغاز می‌شود!
| عده‌ای با ذهن‌هایی گرفتار فقر خودباوری و نگاه‌هایی عمیقاً استعمارزده، چنان از ایران سخن می‌گویند که گویی این سرزمین کهن، با این همه تاریخ، تمدن، ظرفیت انسانی، ثروت طبیعی و موقعیت راهبردی، چیزی جز یک کشور درمانده و بی‌ارزش نیست که تنها راه نجاتش را باید در واگذاری، عقب‌نشینی و تسلیم جست‌وجو کرد.
عده‌ای با ذهن‌هایی گرفتار فقر خودباوری و نگاه‌هایی عمیقاً استعمارزده، چنان از ایران سخن می‌گویند که گویی این سرزمین کهن، با این همه تاریخ، تمدن، ظرفیت انسانی، ثروت طبیعی و موقعیت راهبردی، چیزی جز یک کشور درمانده و بی‌ارزش نیست که تنها راه نجاتش را باید در واگذاری، عقب‌نشینی و تسلیم جست‌وجو کرد.
این نگاه، صرفاً یک اختلاف‌نظر سیاسی نیست؛ نشانه یک بحران عمیق فکری است: خودتحقیری ملی!
چگونه می‌توان در شرایطی که ایران با یکی از پیچیده‌ترین رویارویی‌های تاریخی خود مواجه است، به جای تقویت اعتمادبه‌نفس ملی، از موضع تحقیر درباره وطن سخن گفت؟ چگونه می‌توان ملتی با چنین پیشینه تاریخی و ظرفیت‌های عظیم انسانی و اقتصادی را با ادبیاتی سخیف و تحقیرآمیز توصیف کرد و انتظار داشت مردم در دفاع از عزت و استقلال کشور احساس مسئولیت کنند؟
ایران یک سرزمین فقیر و بی‌پشتوانه نیست. ایران از ثروت‌های طبیعی، منابع انسانی، موقعیت ژئوپلیتیک، تمدن تاریخی و ظرفیت‌های اقتصادی کم‌نظیری برخوردار است. اگر امروز مردم با دشواری‌های اقتصادی، کاهش قدرت خرید، تورم و ناامنی معیشتی دست‌وپنجه نرم می‌کنند، باید پرسید چرا این ظرفیت‌های عظیم به رفاه و اقتدار اقتصادی تبدیل نشده‌اند؟
مشکل ایران کمبود استعداد، ثروت یا ظرفیت نیست؛ مشکل را باید در کیفیت حکمرانی، تصمیم‌گیری‌های غلط، ضعف مدیریت و تفکراتی جست‌وجو کرد که به جای فعال‌سازی توان ملی، چشم امیدشان به امتیازگیری از قدرت‌های خارجی و نسخه‌های شکست‌خورده اقتصادی دوخته شده است.
اگر می‌خواهید بدانید چرا دولت پزشکیان در برابر فشارهای خارجی، گاه چنین منفعلانه عمل می‌کند؛ چرا در مناسبات منطقه‌ای به جای تعریف یک سیاست مقتدرانه و متوازن، پیام‌های متناقض ارسال می‌شود؛ چرا در میانه بحران‌های امنیتی و نظامی، دیپلماسی کشور گرفتار موضع‌گیری‌های پرهزینه می‌شود و چرا فشار اقتصادی بر دوش مردم روزبه‌روز سنگین‌تر می‌شود، باید ریشه بخشی از این مسائل را در همین جهان‌بینی جست‌وجو کرد.
جهان‌بینی‌ای که به ظرفیت‌های ایران باور ندارد، قدرت ملی را نمی‌شناسد و به جای تکیه بر توان داخلی، همواره در جست‌وجوی راه نجات در بیرون از مرزهاست.
این همان تفکری است که می‌تواند خطرناک‌ترین نسخه‌های سرمایه‌داری افسارگسیخته را با عنوان اصلاحات اقتصادی به جامعه تحمیل کند، بدون آنکه پیامدهای اجتماعی و معیشتی آن را جدی بگیرد. نتیجه چنین رویکردی چیزی جز فرسایش قدرت خرید مردم، گسترش نابرابری و تضعیف اعتماد عمومی نخواهد بود.
ما نه مخالف تعامل با جهانیم و نه منکر ضرورت دیپلماسی؛ اما تعامل با جهان با التماس تفاوت دارد و دیپلماسی با تسلیم یکی نیست.
عزت ملی به معنای انزوا نیست؛ همان‌طور که مذاکره به معنای چشم‌پوشی از منافع ملی نیست. هیچ دولتی حق ندارد به نام واقع‌گرایی، اعتمادبه‌نفس یک ملت را قربانی کند یا به نام اصلاحات، هزینه ناکارآمدی‌های خود را بر زندگی مردم تحمیل کند.
ایران به دولتمردانی نیاز دارد که به عظمت و توانایی‌های این سرزمین باور داشته باشند؛ مدیرانی که بدانند قدرت ملی فقط در موشک و تجهیزات نظامی خلاصه نمی‌شود، بلکه اقتصاد قدرتمند، پول ملی باثبات، رفاه عمومی، تولید رقابت‌پذیر، انسجام اجتماعی و اعتماد مردم نیز ارکان اصلی قدرت یک کشورند.
ایران را نمی‌توان با ذهنیت شکست‌خوردگان اداره کرد.
اگر توان اداره کشور را ندارید، اگر برای مشکلات اقتصادی برنامه‌ای ندارید، اگر در سیاست خارجی قادر به دفاع مقتدرانه از منافع ملی نیستید و اگر به جای ساختن آینده، تمام امیدتان به امتیاز گرفتن از دیگران است، مسئولانه کنار بروید و میدان را به مدیرانی بسپارید که هم توان اداره کشور را دارند و هم به ظرفیت‌های ایران ایمان دارند.
هیچ‌کس مالک ایران نیست. دولت‌ها موقت‌اند، مسئولان می‌آیند و می‌روند، اما ایران باقی می‌ماند.
اجازه ندهیم ویروس خودتحقیری، ناامیدی و تسلیم‌پذیری در ساختار تصمیم‌گیری کشور تکثیر شود. اختلاف‌نظر سیاسی حق همه است، اما تحقیر ایران و کوچک شمردن ملت ایران نه نشانه روشنفکری است و نه واقع‌گرایی سیاسی.
ایران سزاوار حکمرانی در تراز تاریخ، تمدن، ثروت و شأن ملت خویش است؛ نه در تراز ذهنیت‌های کوچک، مدیریت‌های ناتوان و نگاه‌های حقارت‌آمیز.
ایران را کوچک نپندارید؛ اگر کوچک می‌بینید، شاید مشکل در اندازه نگاه شماست، نه در اندازه این سرزمین
.سید احد میکاییل زاده
دیدگاه تان را بنویسید