مشقت رانندگی زنانه در ایران!
| مشقت رانندگی زنانه در ایران!
۵۵آنلاین :
احسان محمدی - شبیه لکلکی بود که پیراهن چهارخانه پوشیده باشد. با گردن کشیده و ریش چند روز نتراشیده. توی ترافیک ایستاده بودیم.«میدونی این ترافیک چیه؟ اینجا مدرسه است.خانومها میان دنبال بچههاشون. یه ماشین انداختن زیرپاشون خیابونا رو ریختن به هم. زن رو چی به رانندگی؟» سکوت کردم. عین بروسلی در اژدها وارد میشود. خیلی کم وارد بحث میشوم. همان کلیشه همیشگی رانندگی زنها. نگاهم کرد و گفت: «ببین این خانمه رو. از اینجا راهنما زده. آخه بذار برسی نزدیک مدرسه». گفتم: «خانمتون رانندگی میکنه؟» خندید و گفت: «نه!میترسه. میچسبه به فرمون».گفتم: «میدونی چرا؟ چون شما بهش اعتماد نداری. بهش جرات نمیدی. میدونی آنجلا مرکل صدراعظم آلمان زنه. یعنی رانندگی تو خیابون از حکومت کردن تو آلمان سختتره که ما به زنها و دخترامون اینقد اعتماد نداریم؟». نگاهم کرد. انتظار نداشتم بگوید: «آه! تو مرا متحول بنمودی»این جور آدمها را گاه فقط صدای کلنگ ممکن است از خواب بیدار کند. نگاهم کرد و گفت: «آره! اوضاع داره خطرناک میشه». مخاطب این نوشته فقط لکلکهایی نیستند که پیراهن چهارخانه میپوشند. همه ما هستیم که عقدههایمان را سر رانندگی زنها خالی میکنیم. آمار پلیس راهنمایی و رانندگی میگوید هر بیست دقیقه در ایران یک کُشته رانندگی میدهیم. بیشتر از جنگ با عراق! یعنی در طول یک مسابقه فوتبال چهار جنازه! فقط کُشته. نه معلول و زخمی و خسارت مالی. بیشتر این حادثهها را ما مردان غیوری میآفرینیم که به دستفرمانمان مینازیم و مدام افسرها را نفرین میکنیم که به زنها گواهینامه دادهاند. البته که تعداد مردان راننده بیشتر است. قبول دارم که بعضی از خانمها بد رانندگی میکنند. با ترس، با استرس و... ولی فقط خانمها؟ چند نفرمان وقتی یک زن راننده را دیدیم سعی کردیم دستپاچهاش نکنیم؟ وقتی به زنهای جامعه اندازه راندن یک پراید اطمینان نداریم چطور انتظار داریم مادرهای خوبی باشند؟ نسل جسور، با اعتماد به نفس و مستقلی تربیت کنند؟ رانندگی خانم بهانه نوشتار است. نگاه روشنفکر و جزماندیشمان در این مورد تفاوت زیادی با هم ندارند. باید اعتماد کنیم به نیمی از جامعه. من فکر نمیکنم اگر زنها رئیس جمهور شوند به جای موشک به طرف هم رژ لب پرتاب میکنند یا دستور می دهند تانک را صورتی رنگ کنند. نه! چه بسا دنیا جای خطرناکتری بشود. اما به پشت سرمان نگاه کنیم. تاریخ کاملاً مردانه چقدر جای افتخار دارد؟ تاریخ را ما مردها رقم زدهایم.هر بیست دقیقه یک جنازه. این کارنامه بیشتر ما شوماخرهای وطنی است نه خانم ها!
منبع : همدلی
دیدگاه تان را بنویسید