نترسیدم که...

۵۵آنلاین :

«نترسیدم که...مامانو نجات دادم.» اگر طاها اقدامی زنده می‌ماند شاید همان شب با جملاتی شبیه این، ماجرا را برای پدرش تعریف می‌کرد. بلوف‌های معصومانه‌ای که به گوش همه آنهایی که پسربچه‌های کوچک دارند، آشناست. هر کدام آنها می‌خواهند ناجی مادران و قهرمان پدران‌شان باشند. اما نشد. گلوله‌ها نگذاشتند. وقتی اولین عکس از او در آغوش یکی از سربازان منتشر شد که پایش بسته شده بود و گریه می‌کرد، این امید وجود داشت که گلوله فقط به پایش خورده باشد. اما چند ساعت بعد عکس بدن بی جان او روی سنگ غسالخانه، کراهت مشمئز کننده و تهوع‌آور یک حمله تروریستی کور را توی صورت می‌زد.

حمله تروریستی اهواز شاید یکی از آن عملیات های نادری بود که خبرنگاران و عکاسان در آن حضور داشتند. همین حضور باعث شد تصاویر حین درگیری و بعد از آن ثبت و منتشر شود. پر بیراه نیست اگر عنوان شود انتشار همین تصاویر که بیشتر انعکاس عملیات نجات مردم از سوی سربازان و درجه دارها بود، همان دقایق ابتدایی عملیات تروریستی را ناکام گذاشت. درست است که نمی‌توان چشم خود را به روی 25 شهید 22 سپتامبر ایران بست، اما اگر اصلی‌ترین هدف هر عملیات تروریستی را ایجاد رعب و وحشت بدانیم، حمله اهواز همان لحظه اول که جان‌ها حمایل شهروندان شد، ناکام ماند. کمتر کسی است که مدعی باشد بعد از این حادثه کسی ترسیده است. هر چه هست، بغض و غضب است.