کسادی مسئولیت‌پذیری و دغدغه‌مندی
| اگر نقش نمایشنامه‌نویسی و نمایشنامه‌نویس در کشور ما تا این حد کمرنگ و نازل و سطحی نشده بود می‌بایست نمایشنامه‌ای با فضا و درونمایه‌ای سیاسی، اجتماعی و اقتصادی نوشته می‌شد که در آن به زبان داستانی‌نمایشی اتفاقات و حوادث عجیب و غریب این روزهای ایران بازتاب پیدا می‌کرد تا شناسنامه‌ای هنری‌تاریخی خلق می‌شد برای آیندگانی که می‌خواهند حقیقت واقعی دوران ما را بدانند.
۵۵آنلاین :
اگر نقش نمایشنامه‌نویسی و نمایشنامه‌نویس در کشور ما تا این حد کمرنگ و نازل و سطحی نشده بود می‌بایست نمایشنامه‌ای با فضا و درونمایه‌ای سیاسی، اجتماعی و اقتصادی نوشته می‌شد که در آن به زبان داستانی‌نمایشی اتفاقات و حوادث عجیب و غریب این روزهای ایران بازتاب پیدا می‌کرد تا شناسنامه‌ای هنری‌تاریخی خلق می‌شد برای آیندگانی که می‌خواهند حقیقت واقعی دوران ما را بدانند. اما زهی آرزوی محال که اگر چنین نمایشنامه‌ای هم نوشته شود نه مجوز اجراشدن می‌گیرد و نه اگر بگیرد تماشاگری خواهد داشت چراکه سرشار از مساله‌مندی و مسئولیت‌پذیری ملی، انسانی و اخلاقی است؛ عناصری که در مکاره بازار تئاتر خنده‌زار امروز خریداری ندارند و حتما شکست خواهند خورد.اما دلایل این کسادی مسئولیت‌پذیری و دغدغه‌مندی کاملا مشخص و معلوم است، اگر کمی دغدغه فرهنگ ملی و بومی داشته باشیم. سال‌های سال بود و هست که اغلب افراد در مدیریت‌ها جز استفاده مصلحتی و ابزاری و شعاری از مفاهیم و باورها و تاریخ ملی ایران نکرده‌اند. در حقیقت هر کجا تعداد شنوندگان و بینندگان و توجه‌کنندگان کم شده، بر سازوکرنای ملیت و وطن‌پرستی و تاریخ دور و دراز ایران‌زمین دمیده و کوبیده‌اند. این برخورد و استفاده مصلحتی و ابزاری متاسفانه مثل شمشیر دودم عمل کرده، از یک سو سستی و پوچی اغلب شعارهای فراوان داده‌شده را اثبات کرده و از سوی دیگر به احساس اصیل ملی‌گرایی و وطن‌پرستی لطمه جبران‌ناپذیر وارد آورده است. لطمه‌ای که نمودش را در بی‌تفاوتی و بی‌اعتنایی و مسئولیت‌گریزی ملی درجزء‌جزء رفتار ما ایرانیان نسبت وطن و هموطنانمان می‌توان دید.بی‌شک یکی از دلایل این‌همه بی‌تفاوتی و بی‌اعتنایی بسیاری از ما ایرانیان نسبت به منابع طبیعی و ملی و از یکدیگر سبقت‌گرفتن در تصاحب و تخریب آن به هر شکل و صورتی، کمرنگ‌شدن همان احساس مسئولیت‌پذیری ملی و وطن‌دوستی است که از جمله بزرگ‌ترین مقصران این احساس بیمار یا بیماری احساس، شعارهای مصلحت‌جویانه کسانی است که همچنان از مفاهیم و تعابیر ملی استفاده‌های مصلحتی، ابزاری و ریاکارانه می‌کنند در حالی که کمترین باوری به این مفاهیم ندارند. مصداق‌ها و نمونه‌ها بیشمارند اما این روزها با انواع فشارها و بحران‌های اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و سیاسی که بر سر ملت هوار شده، بیشتر از همیشه از اغلب تریبون‌ها به گوش می‌رسند اما کو گوشی که از این حرف‌ها پر نباشد و کو ملتی که از شعارهای وطن‌پرستانه خسته و دلزده نشده باشد؟!امیدوارباشیم که دستی از غیب برون آید و احساسات عمیق وطن‌پرستانه ما را بازگرداند که تنها راه ترمیم و ساختن و از دست‌نرفتن وطن همین است و بس.
منبع : ارمان
دیدگاه تان را بنویسید