ماجرای یک تمبر و افسوس ما
| وقتى آرامآرام نسبت به فرهنگ، هنر، معمارى و مشاهیر سرزمینمان بىتفاوت مىشویم، بهراحتى مصادره مىشوند و چه بیهوده است نوشداروى بعد از مرگ سهراب. دیگر اهمیتی ندارد که کشورهای دیگر بهراحتی اساطیر و نمادهای ما را بردارند و به نام خود بزنند.
۵۵آنلاین :
وقتى آرامآرام نسبت به فرهنگ، هنر، معمارى و مشاهیر سرزمینمان بىتفاوت مىشویم، بهراحتى مصادره مىشوند و چه بیهوده است نوشداروى بعد از مرگ سهراب. دیگر اهمیتی ندارد که کشورهای دیگر بهراحتی اساطیر و نمادهای ما را بردارند و به نام خود بزنند. همین چند وقت پیش بود که یکی از کشورهای حاشیه خلیج فارس تمبری منتشر کرد و ساز نیانبان که سازی متعلق به ماست را به نام خودش زد. هبان برگرفته از كلمه ى فارسى انبان به معنى مشك و كیسه است كه در زبان عربى معادل خاص خود را دارد.این ساز، صداى خلیج فارس است و من به سهم خودم با شیوههاى مختلف به تمامى مسئولان فرهنگى كشور اهمیت آن را گوشزد كردم. از آن در کنسرتها و آلبومهای موسیقی تصویری بهگونهای استفاده کردم که بیشتر به چشم بیاید. اصلا به همین نیت، این ساز را چند سال قبل و در چنین روزى به وزیر فرهنگ و ارشاد وقت، هدیه دادم تا حافظ و نگهدارش باشد و آن را از نزدیک ببیند و نهتنها این ساز، بلکه تمام سازهای ایرانی و حفظ آنها دغدغه همه ما باشد. اما متاسفانه امروز دیگر مىدانم كه دغدغه اغلب مسئولان فرهنگی کشور موسیقى نیست و با تبلیغ و اشاعه آن مشكل دارند. اصلا حتی اگر با این رویکرد هم مشکلی نداشته باشیم، نباید فراموش کنیم که سازها مانند تمام ابزار فرهنگى دیگر بهمثابه آثار تاریخى و هویتى هر كشورى، اهمیت داشته و بخشى از شناسنامه فرهنگى است. با بررسى سازهاى بومى در هر منطقهاى، بخش قابل توجهى از تاریخچه، فرهنگ، هویت و حتى قدمت و اصالت آن منطقه روشن مىشود.ماجرای این تمبر یك مورد كوچك است. در این مورد به كشورهاى عربى اعتراضى ندارم كه آنها ارزش موسیقى و سازى كه اكنون جزئى از موسیقى بومى آنها شده است، را مىدانند! از مسئولان فرهنگى كشورم مىپرسم كه چرا این موارد براى شما اهمیتى ندارد؟ ایکاش روزی برسد که رویکرد و نگاهمان را به موسیقی اصلاح و از موسیقی اصیل ایرانی حمایت کنیم.
منبع : ارمان
دیدگاه تان را بنویسید