تقدم توسعه در ايران

۵۵آنلاین :

امیر حسین مرادی (گفتار اول) جامعه ي ايران،جامعه اي ميباشد در حال گذار به مدرنيته،يا به زباني بهتر در حال ادغام كامل فرهنگي در نظام جهاني!همين امر مارا متوجه اهميت توسعه يافتگي ايران و گذارش از مرحله درحال توسعه بودن ميكند.بدين معنا كه ديگر نميشود به توسعه صرفا به عنوان يك مفهوم نگريست و بايد ابعاد آن را(فرهنگي،اقتصادي و سياسي)در جرگه ي عمل و به عنوان يك كنش تاثير گذار بررسي كرد.در مقالات آتي تلاش شده است اهميت ابعاد توسعه و تقدم هريك بر ديگري،بررسي و واكاوي شود. براي تاثيرگذاري يك كنش در سطح كلان جامعه،نيازمند فراهم بودن بستر انجام آن كنش در سطح جامعه هستيم.همين امر مويد آن است كه براي پاسخگويي سياست هاي توسعه محور اقتصادي و سياسي،نيازمند تبيين و تشريح آن سياست ها در متن فرهنگي توسعه يافته هستيم. به عنوان مثال سياست خصوصي سازي و كم كردن فعاليت هاي دولت در عرصه اقتصاد،مصداقي از اقدامات توسعه محور انجام شده در كشور ميباشد،اما شاهد آن بوديم كه اجراي اين سياست به خصوص در بخش هاي مرتبط با شركت هاي نفتي و گمركي،مارا در نهايت با يك سري حلقه هاي بسته ي مديريتي و تجميع پول بيت المال در دستان عده اي خاص روبه رو ساخت،به گونه اي كه از يك جايي به بعد تلاش نظام در جهت مقابله با اين فعاليت هاي فسادگونه ي اقتصادي و حتي بازداشت افراد مرتبط با آنها بود! اما چرا؟چرا باوجود اتخاذ سياستي توسعه محور،آن نتيجه ي مطلوب حاصل نشد؟ بايد پاسخ را در اين مهم جستجو كنيم كه ما قبل از توجه به توسعه فرهنگي به دنبال توسعه اقتصادي بوديم،قبل از نهادينه كردن تفكر و فرهنگ تقدم نفع جمعي بر نفع شخصي،تلاش كرديم انحصار دولت در اقتصاد را بشكنيم!چون فرهنگش نبود،چون نحوه ي برخورد با آن براي مردم نهادينه نشده بود،در جرگه اجرا،هركسي به فكر جيب خود بود و به پول بيت المال بي اعتنا! اين مثال به خوبي نشان ميدهد كه چگونه يك سياست خوب و كارامد ميتواند به عنصري فسادانگيز تبديل شود و براي مدتي اقتصاد كشور را مختل كند. اين هزينه هايي كه توسط اجراي سياست ها در زمان نامناسب آن به كشور تحميل ميشود به دليل عدم درك درست از مفهوم توسعه است،اينكه سياست مداران ما تمام عزمشان براي توسعه اقتصادي ميباشد و بي توجه به نبود بستر فرهنگي آن صرفا براي پرتر شدن كارنامه ي سياسي شان،دست به اقداماتي بدون زيرساخت هاي فرهنگي لازم ميزنند،ميتوان اين را نتيجه گرفت كه كماكان در كشور ما از مفهوم توسعه به عنوان يك شعار و عمل عوام فريبانه(پوپوليستي) استفاده ميشود. در نهايت بحث تقدم توسعه فرهنگي بر دو جنبه ديگر توسعه، بايد اين را اشاره كرد كه به توسعه ي فرهنگي بايد به عنوان يك بستر اجتماعي جهت انجام سياست هاي توسعه محور اقتصادي و سياسي نگاه كرد،بايد آن را همچون ظرفي بنگريم كه تا نباشد مظروف هاي مختلف شكل منسجم و يكپارچه و هدفمندي را به خود نميگيرند.