55آنلاین: آدرس خانه اش را همه می دانستند:
- خیابون اصلی گلوگاه رو بگیر برو جلو. نرسیده به خروجی گرگان، دست راست از هر کسی بپرسی بهت میگه خونه آقای ایران نژاد کجاست.
صبح زنگ زده بودیم. با احتیاط از اینکه بد موقع است و مزاحم استراحتش نشویم. اما با روی باز استقبال کرد که به دیدنش برویم. زنگ خانه را زدیم و از پله ها بالا رفتیم. همسرش جلوی دری چوبی با شیشه های رنگی مثل همه خانه های قدیمی منتظر بود. سلام کرد و ما را به طرف اتاق راهنمایی کرد. اتاقی کوچک با کمدهای بزرگ چوبی، دو صندلی و فرشی پهن شده.
پیرمرد سعی کرد از روی تخت بلند شود. اما نتوانست. دستش را دراز کرد و خوشامد گفت. روی بازوی راستش خونمردگی بود. نشانه از اینکه تازه سُرم به بازویش وصل بوده. کنار تخت و روی میز کوچکی، خرمنی از قرص و دارو چیده بود اما چهره اش آرام و مهمان نواز بود، با لبخندی مهربان. انگار فهمیده بود داروها چشممان را دزدیده اید، برای همین گفت:
- اینا چیزی نیست. من خوبم شکر خدا.
علی اکبر ایران نژاد مردی که دست هایش بوی نهال انجیر می داد روبرویمان نشسته بود. لبه تختی که با ملحفه سفید پوشانده بودند. باور اینکه او حالا دنیایش اندازه این تخت و اتاق کوچک شده دشوار بود. می گویند بیست کیلومتر از جاده جنگلی گلوگاه مازندران به هزار جریب بهشهر را با دست های خودش انجیر کاشته. از سال 1370 تا پارسال که سرپا بود. چرا؟ چه دلیلی داشت؟
--هر کس یه عشقی توی زندگیش داره. من عاشق کشاورزی بودم. نهالستان داشتم. سال 70 وقتی بازنشسته شدم با خودم فکر کردم یه کاری بکنم برای این منطقه. خیلی نشستم با خودم کلنجار رفتم که چکار کنم؟ آخرش به این نتیجه رسیدم که انجیر بکارم.
از او می پرسم که چرا از بین همه درخت ها انجیر را انتخاب کرده؟ چرا به سراغ نارنگی و پرتغال و مرکبات دیگر نرفته.
- خب با خودم حساب کردم که اگر نارنگی یا گردو بکارم وقتی محصول می رسه، یکی دو نفر می رن و همه اش رو می چینن و می برن برای خودشون. اما انجیر در طول چند هفته مدام ثمر میده. شما امروز برو بچین فردا باز درخت پر از ثمره. اینطوری هم مسافرها می تونستن بخورن هم آدمای بی بضاعت.
انجیرفروش های کنار جاده را دیده بودم. بچه هایی با سطل های کوچک. خودش ادامه داد:
- اینجا خانواده بی بضاعت هم داریم. اینها فصلی که انجیرها می رسه، میان میوه رو می چینن می برن می فروشن، روزی شون رو در میارن. خوشحالم و خدا رو شکر می کنم که این اتفاق افتاده.
پسرش به نقل از فرمانده انتظامی منطقه گفت که موقع برداشت محصول انجیر بزهکاری کاهش پیدا می کند.
ایران نژاد همانطور که دست هایش را آرام تکان می دهد می گوید:
- من با موتور نهال می بردم می کاشتم. بعد می اومدم از خونه ای نزدیک جاده، با دبه آب می بردم براشون. خیلی ها بهم می خندیدن که آخه این چه کاریه؟ اما من به کارم عشق می ورزیدم. حتی خواب انجیر می دیدم، سر نماز به انجیر فکر می کردم. راه می رفتم فکر و ذکرم انجیر بود و اینکه یه کاری بکنم.
برایمان کاسه بزرگی پر از انجیر می آورند و تعارف می کنند. شیرین و خوشمزه است با آنکه به قول خودشان هنوز کامل نرسیده است. از او می پرسم که چه نهادی در انجام این کار بزرگ حمایتش کرده است؟ می خندد و می گوید:
- به جای اینکه دستم را بگیرند پایم را گرفتند. من نهال ها رو از نهالستان خودم می بردم. با خرج خودم. هیچکس حمایتم نکرد. حتی چند بار رفتم گفتم اجازه بدهید من دو طرف فلان جاده را انجیر بکارم گفتند نه صنوبر بکار! آن هم با هزینه خودم! یکبار هم سه میلیون وام با سود 14 درصد به من اختصاص دادن که برم نهال بکارم که من رد کردم و نخواستم. این جور حمایت را نخواستم.
به دست هایش نگاه می کنم. دست هایی که بیشتر از 20 هزار نهال کاشته است. خودش می گوید گاهی یک روز 50 نهال کاشته. اما گله مند است. گله مند از آدم های بی انصافی که به قول خودش «اهل کوفه» هستند.
- یکبار هشتاد درخت کاشتم همه رو از ریشه در آوردن بُردن! درخت ها رو با اره قطع می کُنن می برن برای نئوپان. آخه چرا؟ خدا رو خوش میاد؟ اینا درخت ثمر ده است. میوه داره. درختایی که الان می بینید یک پنجم درخت هاییه که من کاشتم.
از کسی توقع خاصی ندارد. برای همین وقتی می پرسم که چه انتظاری از مردم یا مسئولین دارد لبخند می زند و می گوید:
- من کار خودم را کرده ام. الان هر سال اینجا در گلوگاه جشنواره انجیر برگزار می شه که هم یه بازار سنتی برای مردم محلیه هم انواع محصولات انجیر عرضه میشه. شيره انجير، مرباي انجير، انجير خشک و هرچیز دیگه ای که فرآورده انجیره میارن و به فروش می ذارن که اتفاق خوبیه. چون گلوگاه الان یکی از قطب های انجیر استان شده و این من رو خوشحال میکنه.
با او خداحافظی می کنم، دست های گرمش را فشار می دهم و یاد جاده سرسبز گلوگاه به دامغان می افتم. جایی که با همت مردانه او آباد شده است اما حتی یک تابلوی کوچک که نشان بدهد اینجا علی اکبر ایران نژاد سالها عرق ریخته است دیده نمی شود. او از معدود مردان این سرزمین است که بی طمع نام و نان و برای رضای خدا و خشنودی مردم هزاران هزار درخت انجیر کاشته است تا کام همه شیرین شود حتی حالا که کام خودش را قرص ها و داروهای پرتعداد تلخ می کنند.
تنت سلامت بزرگ مرد