نکته ناگفته ای از تاریخ مهاجرت ادیبان و شاعران ایرانی به هند
| فیالمثل شاعری بود که خویشانش اموالِ از هند آوردة او را غارت کردند و او مجبور شد دوباره به هند مهاجرت کند یا شاعری دیگر سادات رضوی مشهد را هجو کرد و مجبور به فرار شد. همه این دلایل بود اما یک دلیل نبود... و آن مهاجرت لا بل به تصریح "نص" فرار از دست همسر.
۵۵آنلاین :
شاید بپرسید این همه شاعر ایرانی چرا به هند مهاجرت می کردند؟ این مهاجرت مستمر و دامنهور البته دلایل متنوعی داشت: از بیاعتنایی برخی پادشاهان صفوی به شعر و شاعران تا دعوت شدن و قدر دیدن شاعران ایرانی از سوی دربار هند، سختگیریهای اجتماعی و مذهبی، ناامنیها و آشفتگیها و تغییرات سیاسی، متهم شدن شاعر به الحاد و بیدینی و نقطوی گری، رنجش شاعر از ستم حکام، تجارت، همراهی شاعران با صاحبمنصبانی که به هند میرفتند، مأموریت دیوانی و لشکری و سفارت، سیاحت، دیدار با دوستان و خویشاوندان، عشرت و خوشگذرانی... و دلایل دیگر. فیالمثل شاعری بود که خویشانش اموالِ از هند آوردة او را غارت کردند و او مجبور شد دوباره به هند مهاجرت کند یا شاعری دیگر سادات رضوی مشهد را هجو کرد و مجبور به فرار شد. همه این دلایل بود اما یک دلیل نبود... و آن مهاجرت لا بل به تصریح "نص" فرار از دست همسر.
این شاعر بخت برگشته که برای فرار از دست زنش به هند مهاجرت کرد و نامش به همین دلیل در تاریخ ادبیات ایران جاودانه شد، "داعی اندجانی" است:
« داعی اندجانی مردی فاضل بود و در گفتن اشعار کامل می نمود. در بخارا در مدرسه میر عرب، حجره ای داشت. آخرالامر به جهت " سعی بعضی از اقربا تأهل نمود" و به واسطه "" ناسازی و نشوز زن بگریخت" و " به هندوستان رفته" در گجرات متوطن گردید»./سهند ایرانمهر
منبع : ایران آنلاین
دیدگاه تان را بنویسید