طعم دستپخت زنانه در تاریخیترین خیابان پایتخت
| اینجا نخستین فود استریت ایران است. خیابان غذا که چندماهی از افتتاحش می گذرد. در انتهای یکی از قدیمیترین، جذاب ترین و پرماجراترین خیابان های تهران، یعنی خیابان سی تیر. خیابان امام خمینی را که شرق به غرب برانید، بعد از گذر از ساختمانهای قدیمی با معماریهای منحصر به فرد موزه پست و مخابرات و سردر باغ ملی که قدمت شان به اوسط قاجار میرسد به خیابانی نسبتاً باریک و تمام سنگفرش بر می خورید که از همان اول پیچ نوید یک تجربه متفاوت را به شما می دهد.
۵۵آنلاین :
سمت چپ استیشنهای مختلف رنگین کمانی را بر خاکستری قدمت خیابان پاشیدهاند، ماشینهای زرد، بنفش، نارنجی، سبز، آبی، صورتی و... حدوداً بیست کافه و رستوران سیار را تشکیل دادهاند که با خوش ذوقی مالکان شان که اکثراً جوان هستند هر کدام به یک رنگ و طعم درآمدهاند. درست روبهروی کافههای سیار هم غرفههایی چوبی، با طراحی و تزیینهای متفاوت با نظم و ترتیب یکجا نشستهاند. اما بعد از اینکه حس بیناییتان از دیدن این صحنه لذت برد نوبت حس بویایی و چشایی است. غذاهای خانگی، غذاهای محلی، انواع فست فودها، آبمیوههای صنعتی و سنتی، قهوهها و دم نوش ها، قدم به قدم شما را در این خیابان همراهی میکنند و گوشه به گوشه هم میز و صندلی و چهار پایهها برای توقفهای کوتاه و طولانی. فود استریت در شبهای تهران پاتوق تهرانیهای علاقهمند به غذاست و توریستهای خارجی که بیخوابی به سرشان زده. کار فروش از ابتدای شب حدود ساعت 8 شروع میشود و تا نیمههای شب یعنی دو، سه بامداد ادامه دارد و در این مدت شاید به نظر برسد فود استریت چهرهای به ظاهر مردانه دارد، اما پشت این فعالیت و غرفهداری مردانه یک بک گراند و پس زمینه زنانه جاری است. درغرفه آویشن که غذای خانگی ایرانی به شما میدهد تا غرفه غذاهای ترکی و کنار دست ترکیها، هموطنان شمالی تهیه و پخت غذا با زنان است. غرفه دارها این گمان را تأیید میکنند.
همسر، مادر یا دختر فروشنده است که کار اصلی را انجام داده، از صبح به خرید رفته مواد تازه را آماده کرده، کباب ترکی زده، میرزاقاسمی و باقلا قاتوق پخته و پلو و خورش بار گذاشته تا شب خیابان سی تیر را رنگین و خوش طعم کنند وعطرغذای ایرانی را در فضای شهری زنده. به غیر از پخت غذا، مدیریت بسیاری از غرفهها هم بر عهده بانوان است. مثل آشکده خانم امیری که حالا چند وقتی است به برگر زغالی تغییر ذائقه داده با این حال همچنان از پرفروش ترین و شلوغ ترین غرفههاست با صفی نیم ساعته.
کنار دست غرفه حاج خانم، خانم «میم» که دوست ندارد نامش نوشته شود مدیریت غرفه دیگری را به عهده دارد، اما چون کسی خبر از کارش ندارد، سعی می کند در محل آفتابی نشود. خانم «میم» سالهاست در زمینه طب سنتی مطالعه و تحقیق می کند و کار اصلیاش فروش مجازی محصولات و غذاهای طب سنتی است. از گوشت کفتر و گنجشک تا انواع عسلها و نوشیدنیهای طبیعی. حالا هم به اصرار مشتریانش یک پنجرهای برای فروش حضوری باز کرده و سعی دارد غذای سالم را ترویج دهد. هر چند که در برابر این همه فست فود و غذاهای ایرانی خوش رنگ و لعاب کار سختی را در پیش دارد. «قطعاً درآمدش هم مهم بوده، اما من چون خودم با طب سنتی، غذاها و محصولات ارگانیک و طبیعی و سالم آشنا شدم، هدفم آشنا کردن مردم با این نوع غذاها هم بوده است.
چون احساس می کردم مردم یا آشنا نیستند یا دنبال یک مرکز عرضه معتبر هستند. اکثر مشتریان ما الان بیماران هستند، اما من در حد توان خودم دنبال هموار کردن راهی هستم که مردم قبل از بیمار شدن با این سبک تغذیه آشنا شوند. ما اینجا وقتی میگوییم شربت بدون شکر ارائه می دهیم مردم خودشان میتوانند بیایند فرآیند تولید را ببینند و خودشان عسل را داخل شربت بریزند که مطمئن شوند چه چیزی مصرف میکنند.» در کنار همه بانوانی که پشت صحنه خیابان غذا شب های خوشمزه را به تهرانیها و گردشگران هدیه میدهند آنهایی هم هستند که متفاوتتر و در صحنه پا به پای مردان تا نیمههای شب در خیابان حضور دارند و مشغول فعالیت. با زندگی متفاوت دونفر از آنها در ادامه آشنا شوید.
برگرهای واگن سوار
آراد را بغلش گرفته و همچنان که حواسش به گفتوگو، تغییر مکان رستوران، پارک کردن کافه بغلی و نصب چراغهاست، بچه را هم بازی میدهد تا کمتر به این وضعیتی که خیلی به سامان نیست، اعتراض کند! مریم شایان مهر از پرکارترین زنانی است که در این خیابان میبینید، کسی که هم از پشت صحنه و در طول روز به آماده سازی و تهیه غذا میپردازد و هم شب ها تا ساعت دو بعد از نیمه شب سرگرم مدیریت آشپزخانه، صندوقداری و تعامل با مشتریان است و امشب روایتگری قصه رستوران داری خانوادگی نیز به فعالیتهایش افزوده شده. واگن، رستورانی سیار.
سفر، حرکت و دوری از رکود و یک جا ماندن وجه اشتراک مریم و همسرش و البته وجه اشتراک بسیاری از آنهایی است که کافههای سیار را راهاندازی میکنند. هر چند که هر دو مهندس ایران خودرو هستند و البته رستوران دار اما مریم هم ترجیح میدهد شغل اصلیاش را جهانگردی معرفی کند. چرا که به 21 کشور سفر کرده و تا یک ماه دیگر راهی اورست هستند و اصلاً همین سفر بود که آنها را رستوران دار کرد. «ما به شغلهای مختلفی که میتوانستیم در سفر داشته باشیم فکر کردیم و درنهایت به رستوران سیار رسیدیم.»
حدود دو سال پیش با ایده رستوران سیار هفت دستگاه فولکس واگن استیشن خریدند. «ایده فود استریت را ما دو سال پیش در ذهن داشتیم، یک کوچه از این ماشینها داشتیم، میخواستیم سفرهای داخلی را با یکی از این رستورانهایهای سیار برویم و در سفرهای خارجی با مدیریت شان هزینه را تأمین کنیم، اما به پست آدمهای بدی خوردیم.» کسی که قرار بود ماشینها را برای مریم و همسرش تجهیز کند، پولها را گرفت و فرار کرد و وقتی ماشینها پیدا شدند که چندتایشان اوراق شده بودند. «مجبور شدیم فقط سه تا را نگه داریم.» حالا یکی از رستورانهای سیار واگن در بام تهران است، دیگری در درکه آخری هم در خیابان سی تیر البته فقط شبها، چرا که این فولکس واگن استیشن نارنجی رنگ علاوه بر ارائه همبرگرهای دست ساز، این روزها بازیگر نقش اول یک طرح سینمایی است.
کار رستوران داری آن هم از انواع سیار روش خودش را دارد. خرید مواد اولیه، آماده سازی و تهیه غذا تا مرحله پخت با مریم است و بعد از آن مدیریت آشپزخانه، سفارش گرفتن و پذیرش و صندوق را هم خودش برعهده دارد و همسرش هم که از صبح تا غروب در شرکت است، کار نهایی آشپزی که همان پخت، سرخ کردن برگرها و... باشد را بر عهده دارد. «کار خیلی سنگینی است. روزی چهار ساعت بیشتر نمیخوابیم، اما من آنقدر عشق سفرهستم، حاضرم هرکار سختی را انجام دهم تا بتوانم بروم سفر، تا تمام دنیا را نبینم دلم آرام نخواهد گرفت.
دوست دارم لب خیابان غذا بفروشم که بتوانم بروم شهر دیگری را ببینم.» البته روش زندگی که مریم انتخاب کرده همیشه با این سختیها همراه بوده است از کوله 40 لیتری در سفرها تا خوابیدن در چادر. «من 10 روز دیگر میخواهم آراد را به خودم ببندم و به اورست بروم! من فکر کردم هر آدمی باید با چیزی جز طلا و کریستال و ماشین مدل بالا لذت ببرد، فکر کردم این سفرها باعث می شود مثل یک ماهی در تنگ نباشم و به فکر بزرگ کردن متراژ تنگ، برای همین خودم را قوی کردم. خانمهای ایرانی با در خانه ماندن این احساس را در خودشان به وجود میآورند که پلکان دیگران شدهاند و در نهایت افسرده میشوند.»
هر کافه سیار از خرید ماشین تا تجهیزش نزدیک به 50 میلیون تومان برای مریم و همسرش آب خورده است. هر چند که مطمئن بودند چون این ایده جدید است سرمایهگذاری درستی خواهد بود اما ریسکپذیریشان هم در این تصمیم مؤثر بود. «شغل ما همیشه پشت رایانه بود و بدون هیچ هیجانی، اما اینجا زندگی جریان دارد، همین که با مردم در تعامل هستیم و هر روز این همه آدم جدید برای من جذاب است و آدم حتی میتواند از یک پسر بچه فال فروش که آخر شب میآید اینجا و خدا را بابت فروشش شکر میکند، خیلی یاد بگیرد.»/
منبع : ایران آنلاین
دیدگاه تان را بنویسید