ارسال به دیگران پرینت

آگهی‌های مجازی و دروغ‌های واقعی

| انتشار آگهی‌های سیاسی آمیخته با دروغ در فضای سیاسی آمریکا جنجال به پا کرده است

آگهی‌های مجازی و دروغ‌های واقعی

۵۵آنلاین :

مجتبی پارسا| طی روزهای اخیر مجادلات بر سر انتشار آگهی‌های سیاسی در شبکه‌های اجتماعی فیس‌بوک و ‏توییتر بسیار داغ شده است. اگرچه توییتر اعلام کرده انتشار این نوع آگهی‌ها را متوقف خواهد کرد، اما فیس‌بوک از ‏انجام این کار امتناع کرده است. ‏ رسانه‌های اجتماعی بزرگ دارای انحصار اخبار هستند، اما تمایلی به محافظت از دموکراسی ندارند. «مارک ‏زاکربرگ»، موسس و مدیرعامل فیس‌بوک می‌گوید، او تبلیغات سیاسی را منتشر خواهد کرد، حتی اگر آن خبرها اشتباه ‏باشند. «جک دورسی»، مدیر اجرایی توییتر می‌گوید که جلوی تبلیغات سیاسی را به‌طور کامل خواهد گرفت.‏ گرچه رویکرد دورسی درست‌تر است، اما اگر این پرده را کنار بزنیم، به سوال مهمی برمی‌خوریم: پس چه کسی قرار است ‏از دموکراسی در برابر دروغ‌های بزرگ و خطرناک محافظت کند و در مقابل آن مسئولیت‌پذیر باشد؟ رابرت رایش، وزیر کار سابق ایالات متحده آمریکا و استاد سیاست عمومی در دانشگاه کالیفرنیا در روزنامه گاردین نوشته ‏است، دونالد ترامپ به همان راحتی که مردم نفس می‌کشند، دروغ می‌گوید و هرچه در یک گوشه، بیشتر گیر می‌افتد، ‏دروغ‌هایش شرورانه‌تر و خطرناک‌تر می‌شود. او با دروغ‌هایش تئوری‌های توطئه را مطرح می‌کند، نفرت‌پراکنی می‌کند و ‏واقعیت‌های موجود را دروغ می‌نامد و دروغ‌ها را حقیقت. ‏ حفظ دموکراسی بدون آنکه فیس‌بوک، دروغ‌های ترامپ را منتشر کند هم بسیار دشوار است؛ چه برسد به اینکه فیس‌بوک ‏که منبع اصلی خبر برای ٤٥‌درصد آمریکایی‌هاست، اجازه انتشار این دروغ‌ها را هم بدهد. توییتر هم این اخبار و دروغ‌ها ‏را روزانه به ٦٦‌میلیون کاربر می‌رساند.‏ یکی از اساسی‌ترین خصوصیات اینترنت براساس تصور «عدم واسطه‌گری» است. به بیان ساده‌تر، این اصطلاح بدان ‏معناست که فروشنده‌ها به‌طور مستقیم به مشتری‌ها وصل می‌شوند و دیگر هیچ واسطه‌ای در این میان نخواهد بود.‏ سایت آمازون نیاز به خرده‌فروشان را از میان برده است. سرمایه‌گذاری‌های آنلاین نیز دلالان سهام را از میان برداشته ‏است. آژانس‌های مسافرتی و املاکی‌ها نیز منسوخ شده‌اند. در واقع، مشتریان (اعم از مشتریان خرید خانه و ماشین و ‏سهام و اطلاعات) با ضربه زدن به چند کلید روی کیبورد کامپیوتر یا موبایل‌شان، به هر اطلاعاتی که نیاز داشته باشند، ‏دسترسی پیدا می‌کنند.‏ اما در موضوع دموکراسی نمی‌توان بحث حذف واسطه‌ها را به میان آورد. در دموکراسی ما خریدار و فروشنده نداریم. ما ‏شهروندانی هستیم که نیاز به دانستن چیزهایی داریم که در اطراف ما درحال اتفاق افتادن است. این دانستن، به‌عنوان ‏تمرینی است برای مواجهه با حقوق و مسئولیت‌هایمان در برابر دولت.‏ اگر یک رئیس‌جمهوری و اطرافیانش درحال گفتن دروغ‌های شرورانه و خطرناک باشند، ما باید به واسطه‌هایی که به ما ‏کمک می‌کنند تا این دروغ‌ها را دریابیم، اعتماد کنیم.‏ این کار، یعنی واسطه‌گری میان قدرت و مردم، زمانی برعهده خبرنگاران و ناشران بود که ذیل عنوان «رسانه» قرار ‏می‌گرفت.‏ این نقش، آنچنان برای دموکراسی حیاتی است که قانون اساسی، آن را در اصلاحیه اول، تحت عنوان تضمین آزادی ‏رسانه‌ها گرامی داشته است.‏ این آزادی در کنار مسئولیت عمومی قرار می‌گیرد تا مانعی دربرابر دروغ‌های قدرتمند و دروغ قدرتمندان باشد. با این ‏حال، رسانه‌ها به‌طور کامل چنین نقشی را ایفا نمی‌کنند. ما در قرن نوزدهم روزنامه‌نگاری زرد داشتیم و امروزه ‏رسانه‌هایی شبیه «فاکس نیوز» و «نشنال اِنکوایرر»‏. اما، اوضاع آنقدرها هم در مورد ناشران و روزنامه‌نگاران بد نیست. اکثر آنها این وظیفه خطیر را درک کرده‌اند. از داستان ‏‏«اسناد پنتاگون» و «واترگیت» گرفته تا همین چند هفته پیش که موضوع «اوکراین‌گیت» و باج‌خواهی ٤٠٠‌میلیون ‏دلاری ترامپ از رئیس جمهوری اوکراین برای خراب کردن جو بایدن مطرح شد؛ همه آنها حاکی از درک وظیفه ‏روزنامه‌نگاری است.‏ اما، «زاکربرگ» موسس فیس‌بوک و «دورسی» مدیرعامل توییتر، هیچ‌گاه نپذیرفته‌اند که آنها هم نقش یک روزنامه‌نگار یا ‏ناشر را برعهده دارند. آنها می‌گویند فیس‌بوک و توییتر صرفا «پلت‌فرم»‌ها یا بسترهایی هستند که هرچیزی را - اعم از ‏واقعیت، دروغ، نظریه‌های توطئه و کینه‌توزی- بدون در نظر گرفتن هیچ‌نوع مسئولیت عمومی که باید همراه با رسانه باشد، ‏منتشر می‌کنند.‏ تز مزخرفی است. آنها نمی‌توانند رسانه‌ای باشند که در حالی که اکثر آمریکایی‌ها از آنها برای باخبر شدن از اخبار استفاده ‌می‌کنند، هیچ مسئولیتی در قبال این موضوع نپذیرند.‏ مسأله، تبلیغات نیست. مهم نیست که ترامپ به فیس‌بوک یا توییتر پول بدهد تا تبلیغات غیرواقعی علیه جو بایدن و ‏پسرش‌هانتر منتشر کنند، یا آنکه ترامپ و حامیانش همان دروغ‌ها را در توییتر و فیس‌بوک منتشر کنند؛ یا حتی اینکه ‏روسیه و دیگر رقبای آمریکا همان دروغ‌ها را به شکل توطئه‌آمیزی، این‌بار از زبان رئیس جمهوری آمریکا یا نزدیکانش ‏مطرح کنند.‏ مشکل اینجاست که ما رئیس‌جمهوری داریم که برای حفظ قدرتش، حاضر به گفتن هر چیزی است و در کنار او هم دو ‏رسانه بزرگ وجود دارد که بدون توجه به واقعیت، آن دروغ‌ها را در سطحی جهانی بازنشر می‌کنند.‏ ما تا روز انتخابات، یا روزی که ممکن است استیضاح شود، نمی‌توانیم هیچ کاری بکنیم. اما ما می‌توانیم و باید اقدامی ‏علیه قدرت آن دو غول رسانه‌ای منتشرکننده دروغ، انجام دهیم. اگر آنها تمایلی ندارند که از مردم در مقابل دروغ‌های ‏بزرگ حفاظت کنند، نباید آن‌قدر قدرت داشته باشند که بتوانند این دروغ‌ها را منتشر کنند.‏ اینکه ٤٥‌درصد آمریکایی‌ها برای خبر به فیس‌بوک می‌روند و توییت‌های ترامپ هم به دست ٦٦‌میلیون کاربر جهانی ‏می‌رسد، به این دلیل است که این پلت‌فرم‌ها، دارای انحصار هستند و بر بازار اطلاعاتی، مسلط. حتی هیچ ‏تلویزیون، رسانه یا روزنامه‌ای هم قدرت نزدیک شدن به آنها را ندارد. تماشاگران فاکس‌نیوز به ندرت به ٣‌میلیون نفر ‏می‌رسند. روزنامه نیویورک‌تایمز، ٤,٧‌میلیون مشترک و کاربر دنبال‌کننده دارد.‏ اما نکته بدِ ماجرا آنجاست که فیس‌بوک و توییتر نه‌تنها بازیگران بی‌رقیب عرصه انتشار اطلاعات شده‌اند، بلکه به ‏سرعت درحال تبدیل شدن به خودِ «بازار اطلاعات» هستند.‏ قانون ضدانحصار برای کنترل کردن قدرت نهادهای بزرگ تجاری وضع شده است. این قوانین نه‌تنها برای پایین نگه‌داشتن ‏هزینه مصرف‌کننده‌ها، بلکه برای حفاظت از دموکراسی هم وضع شده است. این قانون باید علیه فیس‌بوک و توییتر هم ‏اِعمال شود. انحصار آنها باید شکسته شود تا بتوان از دموکراسی دفاع کرد.‏

منبع : شهروند
به این خبر امتیاز دهید:
بر اساس رای ۰ نفر از بازدیدکنندگان
با دوستان خود به اشتراک بگذارید:
کپی شد

پیشنهاد ویژه

    دیدگاه تان را بنویسید

     

    دیدگاه

    توسعه