از زمينخوردن نميترسم
| گفت و گو با ویشکا آسایش
۵۵آنلاین :
گروه هنر: هنوز هم وقتي از نخستين روزهاي حضورش در يکي از مهمترين نقشهاي تلويزيون ايران حرف ميزند که چطور از پسِ چهره يک دختر عرب، مقابل دوربين داوود ميرباقري پا به دنياي بازيگري گذاشت، جالب و شنيدني است. اما قطعا آنقدر به خودش اطمينان داشت که بعد از سريال «امام علي(ع)» و شهرت باورنکردنياش از دنياي بازيگري چندسالي فاصله بگيرد و در گوشهاي از دنيا مشغول درس و دانشگاه شود. اما نخستين حضورش بهعنوان بازيگر، آنقدر چشمپرکن بود که پيشنهادات بازيگري براي ويشکا آسايش جوان يکي پس از ديگري از راه برسد و او را مجاب کند که ديگر ميتوان اين مسير را با اعتمادبهنفس بيشتري طي کرد. ويشکا آسايش از تجربهکردن هراسي ندارد. اتفاقا هميشه خودش را دعوت به چالش جديتري ميکند و پذيراي اتفاقاتي است که ميتواند او را با مسيرهاي تازهاي آشنا کند. شايد به همين دليل است که يکي از نقشهاي کمدي جذاب سالهاي اخير باز به نام او گره خورد و بازياش در فيلم «ورود آقايان ممنوع» از سوي اهالي سينما و منتقدان و مخاطبان تحسين شد و برايش سيمرغ بلورين به يادگار گذاشت. احمد طالبينژاد، يکي از سينمايينويسان باسابقه معتقد است: زمان پخش سريال «امام علي(ع) که اثر بسيار هنرمندانه، خلاقانه و جذابي بود، دختر جواني در نقش «قطام» ايفاي نقش ميکرد که براي مخاطبان آن سريال چهره شناختهشدهاي نبود. اين بازيگر به دليل بازي خوب، تکنيکي و چهره زيبايي که داشت بسيار زود جايش را ميان مخاطبان باز کرد. هرچند که او به واسطه دايياش، مازيار پرتو که يکي از درخشانترين فيلمبرداران سينما بود، در اين سريال ايفاي نقش کرد. حتي اگر به واسطه ارتباط فاميلي به اين سريال معرفي شده بود، اما آنقدر بازي خوبي داشت که از آن بهبعد بسياري به دنبال کارکردن با او بودند. از جايي بهبعد کمکار شد و روال کارش مثل هميشه نبود تا اينکه در فيلم «ورود آقايان ممنوع» درخشيد و نقش طنزي را ايفا کرد که انصافا عالي بود. تا پيش از اين نقش طنزي از او نديده بودم و تصور نميکردم از عهده چنين نقشی برآيد، چراکه اصولا بازي در يک نقش طنز انعطافپذيري زيادي ميخواهد. اتفاقا من چنين تصوري را درباره امين تارخ و جمشيد هاشمپور هم داشتم که بعد از ديدن فيلم «مجسمه» و نقشي که امين تارخ بازي کرد، نظرم درباره او تغيير کرد و متوجه شدم که توانايي ايفاي نقش در هر دو حوزه کمدي و جدي را دارد. ويشکا آسايش بازيگر پرتواني است. با وجود استعداد و تجربهاي که در زمينه کارهاي هنري در خارج و ايران داشته، سينماي ايران هنوز نتوانسته به صورت جامع از توانايي او استفاده کند و بازيگر باتکنيک و ارزشمندي است که اميدوارم آثار درخشاني از او در آينده ببينيم».حضور آسايش در دو قالب کمدي و جدي در سينماي ايران از نظر کيوان کثيريان، منقد مطرح سينما نيز جالبتوجه است. به زعم او نيز «ورود آقايان ممنوع» به دليل پرداخت درست لحظات و يکدستي شخصيت و درآوردن درست تغيير شخصيت، روانبودن بازي و تسلط بر فرازوفرودهاي نقش ماندني شده است». بعد از حضور موفق در «ورود آقايان ممنوع»، آسايش با انبوهي از نقشهاي کمدي مواجه شد که سعي کرد در عين فرار از کليشههاي رايج، باز هم به سراغ نقشهايي از اين طيف پيشنهادات برود که حرفي براي گفتن داشته باشد. در نهايت او موفق شد جايي بايستد تا در تمام نقشآفرينيهايش اثرانگشتي از خود بهجا بگذارد و نقش را از صافي ذهن خودش عبور دهد تا به ورطه کليشههاي رايج نيفتد. اما فصل ديگري از حضور او در مقام بازيگر به صحنه تئاتر برميگردد. «ملکه زيباي لينين» و «ميسيسيپي نشسته ميميرد»؛ از جمله تجربههاي موفق آسايش در صحنه تئاتر، مخاطبان بسياري را با خود همراه کرد. مازيار معاوني، از ديگر سينمايينويسان، نيز نگاه ديگري به کارنامه آسايش دارد و معتقد است، کارنامه کاري ويشکا آسايش را به سه دوره ميتوان تقسيم کرد؛ دوره اول دوره متکي بر تيپسازي و ارائه تيپ زن اغواگر (با خصوصياتي نزديک به زن فمفتال در ژانر نوآر) که از نقش «قطام» در امام علي شروع و با بازيهایش در فيلم عشق +۲ و ساحره ادامه پيدا کرد؛ نقشهايي که در ادامه همان نقش زن باهوش، توانمند و وسوسهگر طراحي شده بودند که با دردستگرفتن افسار مردان قصه آنها را به اجراي نيات خود وادار ميکرد. حتي نقش روشنک در فيلم/ سريال مسافر ري هم با اينکه يک فمفتال تام محسوب نميشود، اما همچنان جلوههايي از يک زن مقتدر و سازشناپذير را به نمايش ميگذارد. نکته جالب اينکه در سالهاي نيمه دوم دهه 70 که آسايش با چنين نقشهايي شناخته ميشد، سينماي ايران يک بازيگر نقش زن مقتدر ديگر به نام هديه تهراني را هم در اختيار داشت که مهارتش در اجراي اين قبيل نقشها غيرقابلانکار بود، اما تفاوتهاي فيزيکي و تفاوت در جنس بازي اين دو باعث شد هيچگاه براي هم رقيب در گرفتن نقشها محسوب نشده و هر يک راه خود را بروند. اشاره به اين نکته هم خالي از لطف نيست که آسايش بهترين فمفتال کارنامه هنري خود؛ يعني نقش قطام را علاوهبر فيزيک، تواناييهاي غريزي و مهارتهاي خود در بازيگري تا حدي مديون تواناييهاي گوينده نقش (مينو غزنوي) در اين سريال بود که در آثار صدابرداري سر صحنه چنين امکان قدرتمندي را در اختيار نداشت. او در بخش ديگري از يادداشت خود آورده: «با انتخاب خوب رامبد جوان براي سپردن نقش خانم مدير دبيرستان در کمدي ديدني ورود آقايان ممنوع، نقشآفرينياش از سوي مخاطبين عام و خاص سينما تحسين شد. همين موفقيت دوره دوم حضور پررنگ او در سينماي ايران را با ايفاي نقشهاي کمدي رقم زد و اين بازيگر در دوگانه نهنگ عنبر؛ ساخته سامان مقدم، خوب، بد، جلف؛ کار پيمان قاسمخاني و مجموعه دوفصلي ديواربهديوار، باز هم ساخته سامان مقدم و تعدادي اثر ديگر موقعيت خود را بهعنوان بازيگر نقشهاي آثار سينمايي کميک تکرار کرد». آسايش علاوه بر حضور در سينما و تلويزيون براي نخستينبار حضور در شبکه نمايش خانگي را تجربه کرد. مروارید پارسا سريال «نهنگ آبي» وجه ديگري از بازيگري او را به نمايش گذاشت و توجه بسياري را به خود جلب کرد. به زعم بسياري از منتقدان، بازي برونگرا و چندوجهي آسايش در اين سريال توانست آن را به يکي از موفقترين نقشآفرينيهاي سالهاي اخير او بدل کند. شاهرخ دولکو، منتقد باسابقه سينما، درباره نقشآفريني آسايش در سريال «نهنگ آبي» نوشت: «بازي دوگانه و ترسناک ويشکا آسايش تا بازي برونگرا و ارائهگرِ حميدرضا آذرنگ هر کدام متناسب با شخصيتهايشان در سريال، نوع بازي متناسب با آن شخصيت را ارائه ميدهند. در اين ميان، همچنان که اشاره کردم، بازي ويشکا آسايش به دليلِ دوگانگي و پيچيدگي بيشتري که در شخصيت مرواريد نهفته است، از قابليت بيشتري براي ديدهشدن بهرهمند است. شخصيتي که درست مشابه آنچه که در تيتراژ سريال ميبينيم داراي دو وجه يا شخصيت کاملا متفاوت است که بسته به نوع صحنه و انتظارِ موجود در آن، يکي از اين دو شخصيت سر برميآورد و تماشاگر را با خود همراه ميکند. گاه هيولايي که سرد و خشن و بيتفاوت هر آنچه را که سرِ راهش قرار دارد بيهيچ ملاحظهاي از سرِ راه برميدارد و با اقتدار و سردي رعبآوري بازي ميکند و گاه فرشتهاي که در آرزوي ديده و درکشدن لهله ميزند و به هر دستاويزي چنگ ميزند و نقش موجودي سرشار از ترس و تنهايي را رقم ميزند». «نهنگ آبي» نمونه كاملي از احساس مسئوليت در قبال مخاطب بود ويشکا آسايش که بهتازگي بازي در سريال «نهنگ آبي» را به پايان رسانده است، درباره انتخابهايش در سالهاي فعاليت حرفهاي به «شرق» گفت: «يکي از جذابيتهاي بازيگري براي من تجربهکردن است. اصولا هميشه از کارهاي سخت استقبال ميکنم و با خودم ميگويم اينبار چالش جذابتري را پشت سر ميگذارم. از انجامدادن کارهاي تکراري و نقشهايي که در وهله اول براي خودم جذابيت نداشته باشد اجتناب ميکنم و اساسا هميشه دوست دارم خودم را در مسيرهاي جديد امتحان کنم. از زمينخوردن نميترسم و اعتقاد دارم تا وقتي زمين نخوري ياد نميگيري. همه ما در زندگي محدوده مشخصي براي کار، زندگي مشخص ميکنيم و برخي در همين محدوده ميمانند و برخي اين دايره را بزرگتر ميکنند. معتقدم تا اين دايره بزرگتر نشود نميتوان تجربههاي بيشتري کسب کرد». آسايش در بخش ديگري از صحبتهايش در پاسخ به اين پرسش که با توجه به موفقيتش در ايفاي نقشهاي کمدي، تا چه اندازه از حضور در اين نقشها لذت ميبرد؟ گفت: «نقش کمدي را دوست دارم و معتقدم همانقدر که ايفاي نقشهاي جدي سختيهاي خاص خودش را دارد، بازي در نقش کمدي هم کار آساني نيست. شايد حتي سختتر. اتفاقا معتقدم در نقش کمدي مرز باريکي وجود دارد که اگر مواظب نباشي نقش بهراحتي لوس و بيمزه و سطحي ميشود. اما نکتهاي که باعث ميشود تا در انتخاب نقشهاي کمدي وسواس بيشتري به خرج بدهم اين است که متأسفانه نقش کمدي خوب براي خانمها نوشته نميشود و فيلمهاي کمدي عموما مردمحور هستند و نقش زنها در روند کمدي قصه مهم نيست. به همين دليل بعد از بازي در «ورود آقايان ممنوع» يا «نهنگ عنبر» يا حتي «خوب، بد، جلف» ترجيح ميدهم صبر کنم و اگر نقش جذاب و قابل اعتنايي پيشنهاد شد، بازي کنم. الان در اين دوره از کارم ترجيح ميدهم بيشتر فيلم درام بازي کنم». اما حضور ويشکا آسايش در سريال «نهنگ آبي» که نخستين حضور او در شبکه نمايش خانگي است، واکنشهاي بسياري به همراه داشت و او يکي از متفاوتترين نقشهاي دوران کارياش را ايفا کرد. شخصيت مرواريد پارسا با نقشآفريني او در روند اين سريال معمايي نقشتعيينکنندهاي داشت و آسايش با ظرافت آن را ايفا کرد. او درباره تحليلش از اين نقش گفت: «مرواريد زني است که در زندگياش انضباط دارد و به دنبال هدفش ميرود و در نهايت به نتيجه هم ميرسد. اساسا نميشود و نميتوانم در دايره واژگان او و طرز فکرش جايي ندارد. لجباز و يکدنده است و معتقد است که خودش بهتر از هر کسي از پس هر کاري برميآيد و اتفاقا به هر کسي هم اعتماد نميکند. عاشق قدرت است و براي رسيدن به قدرت هر کاري انجام ميدهد. مرواريد پارسا خيلي وقت است که قلبش را در جعبهاي گذاشته و درش را بسته است. اما به هر حال جايي آن حس لطيف و زنانه که سعي در پنهانکردنش دارد، خودش را نشان ميدهد و باعث ميشود شخصيت يکبعدي نشود. همه اين ويژگيها براي يک شخصيت دست بازيگر را در ايفاي بهتر نقش باز ميگذارد و اختيار عمل خوبي به او ميدهد. وقتي با چنين پيشنهادي روبهرو شدم، مرواريد پارسا برايم جذابتر شد و حس کردم همان نقشي است که ميتوانم دنياي جديدي را با آن تجربه کنم و خدا را شکر که بازخوردهاي خوبي ميان مخاطبانش داشت». آسايش در بخش ديگري از صحبتهايش گفت: «در سالهاي اخير، پيشنهاد بازي در شبکه نمايش خانگي داشتم اما هيچکدام براي من جذاب نبود و مهمتر از همه اينکه هيچکدام از پيشنهادها متن آماده نداشت. اما «نهنگ آبي» از ابتدا يک طراحي دقيق داشت و پيش از توليد 18 قسمت نوشته شده بود که در اين قسمتها مسير قصه مشخص و تمامي شخصيتها بهدرستي پرداخت شده بود. حضور در سريالي كه به معني واقعي كيفيت اولويت سازندگانش باشد برايم مهم بود و در تمامي مراحل از نگارش تا ساخت «نهنگ آبي» اين موضوع در نظر گرفته شد. ما در زمانهاي زندگي ميكنيم كه مردم همگي به فيلمها و سريالهاي روز دنيا دسترسي دارند و طبعا اين حق انتخاب باعث ميشود تا بهشخصه به عنوان بازيگر در انتخابهايم دقت بيشتري به خرج بدهم. سريال «نهنگ آبي» براي من نمونه كاملي از احساس مسئوليت در قبال مخاطب و درنظرگرفتن كيفيت بود، علاوه بر اينكه اين قصه و نقش برايم جذاب بود. پيش از اين تجربه همکاري با بهرام توکلي در فيلم «من ديهگو مارادونا هستم» را داشتم که بسيار تجربه خاص و خوبي بود و خوشحالم که دوباره با متن جذابي از او مقابل دوربين رفتم. سعيد ملکان حرفهاي و مسلط که تجربههاي خوبي پيش از اين داشتيم و حضورش در يک پروژه اطمينانبخش است و فريدون جيراني که مدتها بود دوست داشتم با او کار کنم. قطعا تمامي اين موارد بازيگري مثل من را براي حضور در يک پروژه مصممتر ميکند». او در پايان در پاسخ به اين پرسش که آيا حضورش در صحنه تئاتر ادامهدار خواهد شد يا خير؟ گفت: «من دو تجربه خوب در تئاتر داشتم «ملکه زيباي لينين» و «ميسيسيپي نشسته ميميرد» دو نمايش خيلي سخت به کارگرداني همايون غنيزاده که تجربههاي بسيار خوبي بودند و لذت بردم و تازه متوجه شدم که چقدر به تئاتر علاقهمندم. وقتي روي صحنه تئاتر هستم تا مدتها بعد انگيره براي بازي در مديوم تلويزيون يا سينما از بين ميرود؛ چراکه آن هيجان و انرژي که روي صحنه خالي ميشود غيرقابل توصيف است. بعد از اين دو تجربه پيشنهادهايي که در حوزه تئاتر داشتم من را به وجود نياوردند و از آنجايي که طرافدار کارهاي سخت هستم و تمرينهاي طولانيمدت من را راضيتر ميکند و دوست دارم خودم را محک بزنم که چه کارهايي ميتوانم انجام بدهم، ترجيحم براي بازي در تئاتر کارهاي سخت و چالشبرانگيز است؛ چه به لحاظ فيزيکي و چه به لحاظ اجرا. دوست دارم باز هم در حوزه تئاتر در نمايشي پرمحتوا وجذاب حضور داشته باشم».
منبع : شرق
دیدگاه تان را بنویسید