ارسال به دیگران پرینت

قانون‌شکن بالفطره!

| دو، سه هفته پیش از یکی از شهرهای شمال‌غربی کشور به تهران برمی‌گشتم. مشایعت‌کنندگان به رسم میهمان‌نوازی یک جعبه عسل با موم هدیه دادند،

قانون‌شکن بالفطره!

۵۵آنلاین :

دو، سه هفته پیش از یکی از شهرهای شمال‌غربی کشور به تهران برمی‌گشتم. مشایعت‌کنندگان به رسم میهمان‌نوازی یک جعبه عسل با موم هدیه دادند، در بسته‌بندی مخصوص، با نشان استاندارد؛ دستشان درد نکند. عسل دردست، خوش و خندان پا به محوطه فرودگاه گذاشتم که متوجه شدم کسی صدایم می‌کند. مسئول بخش بسته‌بندی فرودگاه بود. به جعبه در دست و لبخند فاتحانه‌ام اشاره‌ای کرد و گفت: این را نمی‌شود همین‌طوری ببرید، باید بسته‌بندی شود. با همان لبخند گفتم: داخل بار نمی‌گذارم، با خودم به داخل هواپیما می‌برم. با همان تن صدای یکنواخت و اداری گفت: فرقی نمی‌کند، باید بسته‌بندی شود. از آنجا که خصوصی‌سازی بدجوری دخل همه‌چیز را درآورده، با خودم فکر کردم حتما بخش بسته‌بندی فرودگاه را به یک شرکت خصوصی سپرده‌اند و به این عزیزدل برادر هم گفته‌اند برای هر بسته‌بندی پورسانت خواهی گرفت، بنابراین تفقد چندانی به امر ایشان نکردم و مستقیم به سراغ مسئول گیت پرواز رفتم و به‌عنوان نماینده پرواز موردنظرم پرسیدم که آیا اشکالی دارد عسل اهدایی را با بسته‌بندی خودش به داخل هواپیما بیاورم؟ نماینده فوق‌الذکر با لحنی بسیار مؤدبانه و آرام گفت که این کار غیرقانونی است و بعد توضیحات مبسوطی درباره احتمال ضربه و پس‌دادگی عسل و خطرات چسبندگی آن در داخل هواپیما برایم گفت، به حدی که شرمنده از رفتار شکاکانه و قانون‌شکنانه خودم، با سری افکنده به سراغ همان عزیزدل برادر رفتم و جعبه عسل را به او سپردم. عملیات بسته‌بندی به‌سرعت انجام و عسل اهدایی داخل یک کارتن مقوایی معمولی، اما بزرگ‌تر گذاشته شد. من دیگر به خودم اجازه ندادم بپرسم فرق این جعبه با آن جعبه در چیست و این یکی جعبه هم که نه درمقابل ضربه مقاوم است و نه ضدنشت است. با خودم فکر کردم حتما نکته‌ای در ماجرا هست که عقل ناقص من قد نمی‌دهد و با قانون چون‌وچرا نباید کرد. حتی بعد از اینکه برای بسته‌بندی مبلغی حدود دوسوم بهای عسل را خواستند، بلافاصله تقدیم کردم و در دل گفتم فدای سر چسبنده‌نشدن ناوگان هواپیمایی کشور!

تا اینجای ماجرا مطلب قابل عرضی نبود جز اینکه جعبه بسته‌بندی را به بار سپردم و سوار هواپیما شدم و به لطف الهی سالم به فرودگاه مهرآباد تهران رسیدم. نکته بانمک ماجرا اینجا بود که بعد از پایین‌آمدن از پلکان هواپیما، چشمم افتاد به یک مسافر دیگر همان پرواز که درحالی‌که عین همان جعبه عسل مرا در دست داشت، از کنارم گذشت. اول فکر کردم چشم‌هایم خوب نمی‌بیند و جعبه عسل ایشان احتمالا مجهز به لفاف خاصی است، لاجرم زل زدم به جعبه که با ملاحت خاصی در دستشان تکان‌تکان می‌خورد؛ نخیر، عینا و دقیقا مثل همان جعبه‌ اولیه من بود. بااین‌حساب به خودشان زل زدم، و متوجه شدم که تفاوت ما در دو چیز است؛ یکی قطر شکم که خوشبختانه ایشان را جزء دسته‌ چاق‌های خوشحال می‌کرد و دیگری انبوه محاسن روی صورت که این یکی مورد را خداوند از بنده دریغ کرده بود.راستش اول می‌خواستم بروم و بابت این قانون‌شکنی، هم یقه مسافر فوق‌الذکر و هم مسئولان پرواز را بگیرم و سخنرانی‌ای درباره‌ اهمیت رعایت قانون برای همه بکنم، اما بعد یادم افتاد خودم که هر روز راست‌راست در این شهر راه می‌روم یک مجرم هستم، چون دو قانون را زیر پا می‌گذارم؛ اولی اینکه گاهی گول همسایه‌مان را می‌خورم و به منزلشان می‌روم و شبکه‌های ماهواره‌ای غیرقانونی می‌بینم، دومی اینکه در شبکه فیلترشده تلگرام یک گروه خانوادگی دارم که حال اقوام را می‌پرسم. بقیه‌اش را هم نمی‌گویم که ریا نشود!

منبع : دنیای اقتصاد
به این خبر امتیاز دهید:
بر اساس رای ۰ نفر از بازدیدکنندگان
با دوستان خود به اشتراک بگذارید:
کپی شد

پیشنهاد ویژه

    دیدگاه تان را بنویسید

     

    دیدگاه

    توسعه