ایران پاینده می‌ماند

۵۵آنلاین : احمد مسجدجامعی*

امیرکبیر، یکی از سیاست‌مداران نمونه ایران، پیش از دوران صدراعظمی، پنج سال را در عثمانی با دولت آن کشور و دولت‌های روس و انگلیس مشغول مذاکره بود. در این مذاکرات بارها دشواری برای امیرکبیر پیش آمد. در یک مورد بر اثر زدن تهمتی به امیرکبیر کسانی به خانه او حمله و اتاق او را غارت کردند؛ با این هدف که شخصیت امیر را لکه‌دار کنند تا او مذاکرات را ترک کند اما امیرکبیر به فراست مقصود آنان را دریافت. همه اینها را تحمل کرد و نتیجه آن دفاع از حق و حقوق سرزمینی ایران بود. او چنان تأثیرگذار بود که حتی پس از مرگ هم از اتهام و ناسزاگویی در امان نماند. تا آنجا که برخی علنا به او امیر شقی گفتند و او را در شمار قاتلان ائمه خواندند؛ کسی که اموال خود را وقف مسجد، مدرسه و تأسیساتی در کربلا کرده بود و پیکر او در کنار سیدالشهدا دفن شد.

یکی از وزرای خارجه، زمانی در جمعی خصوصی، در پاسخ به سؤالی درباره سیاست‌مداران قدیم ایران، از وثوق‌الدوله نام برد و گفت: او برای کاری که فکر می‌کرد منافع ایران در آن است، آبروی خود را هزینه کرد. البته این قرارداد و شخصیت وثوق‌الدوله از موضوعات پربحث در تاریخ معاصر بوده، ولی درخور توجه است. مجتهدی که می‌توانست قاضی باشد و در عرصه سیاست حضوری بی‌واسطه داشت، درباره وثوق‌الدوله نظری کم و بیش شبیه همان سخن دارد. مدرس از مخالفان پرحرارت و فعال قرارداد 1919 بود و می‌توان گفت فعالیت او در ناکامی این قرارداد تأثیری بسزا داشت. مدرس می‌گفت من با ماده اول قرارداد مخالفم زیرا این ماده تصریح می‌کند که استقلال ایران را به رسمیت می‌شناسد. مثل اینکه کسی سیادت من را به رسیمت بشناسد. همین به‌رسمیت‌شناختن خود نوعی زیرسئوال‌بردن است. در اینکه مدرس به‌جد با این قرارداد مخالف بود، هیچ شبهه‌ای نیست؛ اما در کابینه بعدی از طرفداران پروپاقرص وثوق‌الدوله بود؛ با این استدلال که در عالم سیاست اختلاف ‌نظر نباید به کینه‌ورزی یا به قول امروزی به حذف منجر شود. این فهرست را می‌شود باز هم ادامه داد و مثال‌های بیشتری را برشمرد. اگر از سیاست‌مداران بگذریم، لااقل در 200 سال گذشته مانند دوره دفاع مقدس بسیاری از جوانان برومند این مملکت جان خود را کف دست گرفته و جان‌فشانی کردند تا همگان بدانند بر سر تمامیت ارضی با کسی تعارف نداریم. در چنین وضعیتی بگذار رسانه‌هایی به تصور خود، خادمی را خائن جلوه دهند. مردم و تاریخ که می‌دانند و حتی اگر ندانند ایران که پابرجاست. همان کتاب «تاریخ جامع ایران» که پشت سر وزیر امور خارجه امروز ماست، نشان می‌دهد که چرا ایران، ایران ماند. *عضو شورای شهر تهران