وقتی مشکل به فرصت تبدیل میشود
| کتاب «پسر دیرآموز من» نوشته مهوش کیانارثی روزنامهنگار، تجربیات ارزشمند یک مادر تحصیلکرده در برخورد با شرایط متفاوت فرزند خود است. نویسنده در قالب مرور خاطرات دوران رشد پسر خود، در حیطه خاطرهگویی محدود نمیماند و بهواسطه نگاه آگاهانهاش، به زبانی روان و قابل درک برای هر مادر و پدری که در شرایط مشابه قرار دارند، مواجهه خود با شرایط پیچیده پیشرویش را در قالب انتقال تجربه بازگو میکند.
۵۵آنلاین : رخشان بنیاعتماد
کتاب «پسر دیرآموز من» نوشته مهوش کیانارثی روزنامهنگار، تجربیات ارزشمند یک مادر تحصیلکرده در برخورد با شرایط متفاوت فرزند خود است. نویسنده در قالب مرور خاطرات دوران رشد پسر خود، در حیطه خاطرهگویی محدود نمیماند و بهواسطه نگاه آگاهانهاش، به زبانی روان و قابل درک برای هر مادر و پدری که در شرایط مشابه قرار دارند، مواجهه خود با شرایط پیچیده پیشرویش را در قالب انتقال تجربه بازگو میکند.
کتاب «پسر دیرآموز من» سند باارزشی از یک تجربه عینی و تلاشی سیوچندساله است که کمبودها و نداشتههای آموزشی و پرورشی را برای این طیف از بچههای جامعه بهروشنی پیشرو میگذارد و نشان میدهد که اگر اراده جدی برای توجه به نیازهای کودکان درگیر با مشکلات خاص وجود داشته باشد، میتوان با راهکارهایی در جهت توانمندسازی، از تبدیلشدن آنها به جمعیت راندهشده و منزوی جلوگیری کرد. شخصا با خواندن کتاب «پسر دیرآموز من» یقین آوردم که ارزش این کتاب محدود به طیف مخاطب خاص خود نیست. از سالهای دور به دلیل دوستی با مهوش و پیروز کلانتری، همکار فیلمسازم و نزدیکی سن بچههایمان، پویا و باران، دورادور در جریان تلاش آن دو به عنوان پدر و مادری آگاه و متوجه نسبت به پرورش پویا بودهام. شرایط دشوار آنها برای پیداکردن راهحلهایی خاص برای پرورش پویا را درک میکنم، ولی از آنجا که در همه این سالها ذرهای گلایه، خستگی و شکایت از هیچیک از آنها ندیدم و نشنیدم، با خواندن این کتاب از خودم و خودمان شرم کردم. از نقنقهایی که مدام در موقعیتهایی بهمراتب کماهمیتتر و از سر شکایت از بداقبالی و کمشانسی ورد زبانمان است و از اینکه در رویارویی با کوچکترین وضعیتی که روال بهظاهر طبیعی زندگیمان را به هم میریزد، تعادلمان را از دست میدهیم و راه خود و روال زندگیمان را گم میکنیم. مهوش در این کتاب به تجربههایی اشاره میکند که شخصا در مقاطعی شاهدش بوده و دیدهام که در رویارویی با یک سیستم آموزشی ناکارآمد که هیچ جایگاه آموزشی و پرورشی برای افراد متفاوت ندارد، چطور او و پیروز با تلاشی طاقتفرسا برای پیداکردن راهحلهای خاص، توانستند شرایطی حداقلی برای توانمندسازی پویا و دیگر بچههایی که مشکل مشترک داشتند، فراهم کنند. آنها در کنار خانوادههای همموقعیت خود، دو انجمن خاص بچههای دیرآموز تأسیس کردند و حل مسائل خود را به مشارکت گذاشتند. کتاب «پسر دیرآموز من» جدا از تجربیات و خاطرات یک مادر درباره پسر دیرآموز خود، درسی الهامبخش از درک یک زن آگاه نسبت به شرایط زندگی شخصی و اجتماعیاش است که حالا در کنار پویای 34سالهاش به کاری بزرگ دست زده است. او با انتشار این کتاب تمام انرژی و تمرکز خود را بر آگاهیبخشی و انتقال تجربه به دیگر مادران گذاشته است. هدف ارزشمند مهوش کیانارثی را مصداق کامل گفته توران میرهادی عزیز میدانم: مصیبتهای بزرگ را باید به کارهای بزرگ تبدیل کرد. او معتقد است با برقراری ارتباط با دیگر مادرانی که مشکل مشترک با او دارند، میتواند اندوختهها و تجارب علمی و عملیاش را با آنها به گفتوگو بگذارد و از این راه، خود انرژی تازه و مضاعفی برای ادامه راهش به دست آورد. این انرژی ستایشآمیز داوطلبانه باید توسط سازمانها و ارگانهای مرتبط با جمعیت کودکان دیرآموز و نیز دانشگاهها و بهخصوص سازمان بهزیستی مورد اقبال و استفاده قرار گیرد و از آنها انتظار میرود مسیر انتقال تجارب این مادر و خواندهشدن هرچهبیشتر این کتاب را باز کنند. مهوش داوطلب است در هر جای کشور که به کسب تجربههای او نیاز دارند، حضور پیدا کند. چنین امکان و ارتباطی که برای یک تشکیلات اداری میتواند مستلزم هزینه و برنامهریزی زمانبر باشد، با کار حداقلی دراختیارگذاشتن یک سالن و خبررسانی مطلوب برای انتقال این تجربه عملی است. بیشک این حرکت مهوش کیانارثی و همراهی پیروز کلانتری با او، در راه فراهمکردن زندگی بهتر برای پویای نازنین، باارزشترین اثر خلقشده از این دو دوست فرهیخته به عنوان روزنامهنگار و فیلمساز است. کتاب «پسر دیرآموز من» تألیف مهوش کیانارثي در انتشارات دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی منتشر شده است.
منبع : شرق
دیدگاه تان را بنویسید