این شکافهای لعنتی
| 9 سال پیش که بهطور اتفاقی معرفی کتاب «احتمالا گم شدهام» را در روزنامه دیدم، به دلیل شباهت نام، نویسنده را با یکی از دوستان قدیمی اشتباه گرفتم، بهسرعت کتاب را تهیه کردم تا ببینم روایت آن دوست از زندگی چیست. آن دوره درگیری ذهنی زیادی داشتم و دلم میخواست در خود گم شوم. کتاب را یکنفس خواندم. مدام خودم را جای راوی و دوستش - گندم - گذاشتم و در دنیای راوی غرق شدم؛ دخترانی که در زاهدان متولد شده و دیپلم گرفته بودند.
۵۵آنلاین :
9 سال پیش که بهطور اتفاقی معرفی کتاب «احتمالا گم شدهام» را در روزنامه دیدم، به دلیل شباهت نام، نویسنده را با یکی از دوستان قدیمی اشتباه گرفتم، بهسرعت کتاب را تهیه کردم تا ببینم روایت آن دوست از زندگی چیست. آن دوره درگیری ذهنی زیادی داشتم و دلم میخواست در خود گم شوم. کتاب را یکنفس خواندم. مدام خودم را جای راوی و دوستش - گندم - گذاشتم و در دنیای راوی غرق شدم؛ دخترانی که در زاهدان متولد شده و دیپلم گرفته بودند. آن زمان به دلیل کار، به زاهدان زیاد رفتوآمد داشتم و تصاویر داستان «احتمالا گم شدهام» از آن شهر، برایم عین واقعیت بود؛ شهری دوستداشتنی و دلپذیر که فرصتهای فرهنگی جذابی برای ساکنانش دارد. هنوز بعد از سالها همه لحظات آن روز و لذت عمیقی که از خواندن این کتاب بردم، یادم هست. خیلی جاها فکر میکردم کلمات از زبان من جاری شدهاند و دغدغههای آن روزهای من هستند. چند سال پیش که همراه جمعی از نویسندگان به خانه سارا دعوت شدیم، شوق دیدن سارا را داشتم و فکر میکردم قرار است دوستی عزیز و قدیمی را ملاقات کنم. هرچند میدانستم او من را ندیده و نمیشناسد. نمیدانم صحبت چگونه و از کجا شروع شد، اما میدانم حالا مدتهاست که «زاهدان» مخرج مشترک صحبتهای من و ساراست؛ شهری که در حرفهای ما هرگز تمام نمیشود. او در آن شهر متولد و بزرگ شده و شکل گرفته است؛ از خانه پدریاش، خواهر و برادرها، بعد از ظهرهای بلند زاهدان، کتابخانهای که تا مدتها مأمن خانوادگیشان بوده و کتابخوانی با خواهر و برادرهایش قصهها دارد. من در آن شهر از 22سالگی -تا امروز - کار کردهام، کوچهها و حاشیههایش را میشناسم، با مردمش حرف زده، کار کرده و خاطره دارم. دخترانی را میشناسم که امروز بعد از سالها زنانی بالیده و مصمم هستند. زنانی را دیدهام که امروز بعد از سالها توانمند و تأثیرگذارند. سارا عقیده دارد درست است که زاهدان منطقه محروم است و به آن رسیدگی نمیشود، اما بسیاری از بچههای دبیرستانی آنجا با معیار امروز آدمهای خیلی باسوادی هستند و از طریق فضای مجازی خود را بهروز نگه میدارند و من میگویم زاهدان منطقهای است که حتی اگر از هر چیزی محروم نگه داشته شده باشد، همیشه از زندگی و امید سرشار است. سارا رؤیاهای بلندی برای زاهدان دارد؛ از برپایی مسابقه شعر و داستان تا راهاندازی فروشگاه کتاب و برگزاری دورههای قصهنویسی. من هم که در زاهدان ریشه کردهام و به آن شهر دلبستهام و چشمانتظار برای تحقق رؤیای سارا هستم. آنقدر به شوروشوق عظیمی که در وجود اوست، ایمان دارم که از روزی که خبر داد قصد دارند شهر کتابی در اصفهان به راه بیندازند، مدام پیگیر بودم که مبادا روز افتتاحیه را از دست بدهیم. همسر سارا، سروش صحت، اهل اصفهان است. چندماهی است که سارا و سروش تصمیم گرفتنهاند فعالیتی فرهنگی را در اصفهان شکل دهند. سارا میگوید اصفهان نزدیکتر و کار راهانداختن در آنجا سادهتر است. روز افتتاحیه شهر کتاب اصفهان، بیاختیار چشمانم پر از اشک شد. انگار به سالها پیش بازگشته باشیم؛ زمانی که کتابخریدن و کتابخواندن از بایدهای روزمرهمان بود. مدام فکر میکردم اگر برنامه کاملا مشابهی در تهران برگزار شود، هرگز چنان جمعیتی را به خود نخواهد دید. به این شکافهای لعنتی عظیم که هر روز بیشتر میشود، فکر میکنم؛ شکاف غنی و فقیر، شکاف مرکز و حومه، شکاف پایتخت و شهرستان؛ شکاف عجیب دسترسی به امکانات و محرومیت از هر امکاناتی. به سارا و سروش میبالم که اینگونه جان گذاشتند تا بخشی اندک از این شکاف لعنتی را پر کنند. همین حالا دو نفر را میشناسم که یکی از اصفهان و دیگری از استان فارس هر هفته به تهران میآیند تا در کارگاه داستاننویسی شرکت کنند؛ تهران این پایتختی که دارد همهچیز را میبلعد. به سارا فکر میکنم که هشت، 9 ماه، هر هفته، ساعتها تا اصفهان میراند که شاید بتواند ذرهای از این شکاف اجتماعی را بپوشاند. به زاهدان و به تعلقی که در دلم ایجاد کرده، فکر میکنم. سارا در کتابش گفته بود: «انگار سالها پیش گم شدهام، گم شدهام توی آن آسمان سیاه پرستاره زاهدان»* و من فکر میکنم وقتش است که دستبهکار شویم. صبر ندارم که ببینم سارا برای آسمان پرستاره زاهدان چه رؤیایی در سر دارد. * از کتاب احتمالا گم شدهام، نوشته سارا سالار، نشر چشمه
منبع : شرق
دیدگاه تان را بنویسید