اندوه لابهلای کتابها
| تقدیمنامچههای ابتدای کتابها گاه بسیار غمانگیزند.یادداشت کوتاهی که در صفحه اول کتاب نوشته شده یا تاریخ، دستخط و هویت امضاکنندهاش گاه نشانهای اندوهبار است. تقدیمنامچهها قرار است ما را به یاد کسی بیندازند که کتاب را به ما هدیه کرده یا به یاد مکان و زمانی که کتاب را خریدهایم.
۵۵آنلاین :
تقدیمنامچههای ابتدای کتابها گاه بسیار غمانگیزند.یادداشت کوتاهی که در صفحه اول کتاب نوشته شده یا تاریخ، دستخط و هویت امضاکنندهاش گاه نشانهای اندوهبار است. تقدیمنامچهها قرار است ما را به یاد کسی بیندازند که کتاب را به ما هدیه کرده یا به یاد مکان و زمانی که کتاب را خریدهایم. قرار است تنها یک یادآوری مختصر باشند اما چرا گاه از دیدنشان سر باز میزنیم و ترجیح میدهیم نادیدهشان بگیریم؟ حتی گاهی باعث میشوند از خیر خواندن کتاب بگذریم. بعضی وقتها کار، کار تاریخ است. وقتی ناگهان به گذشت زمان پی میبریم، یکه میخوریم. از خود میپرسیم اینهمه سال گذشته؟ زمان حتی لابهلای این اوراق دنج، جایی که انتظارش را نداشتهایم، به همان سرعتی که عادتش است، سپری شده است.صفحه اول کتاب این حقیقت آشتیناپذیر را فریاد میزند. محتوای کتاب همانی است که بوده اما کتاب مثل یک قطعه عکس قدیمی در همان حال که زمان را در خود متوقف کرده، تداعی روشن گذشت زمان است. صفحه اول، حتی از ساعت و تقویم هم بیرحمتر است چرا که واقعیت بیوفایی زمان را یکباره و در موقعیتی که انتظارش را نداریم به سویمان پرتاب میکند. کتاب را باز میکنیم و در حالی که آمادگی ذهنی کتمان این واقعیت را نداریم، با آن روبهرو میشویم. هفت سال گذشت؟ ده سال پیش بود. مگر ممکن است؟ دستخطها حتی از تاریخها هم آزاردهندهترند. «تقدیم به عزیزترینم»، «تولدت مبارک. با بهترین آرزوها»، «روزی که باهم سرما خورده بودیم-خیابان انقلاب»، «سالها میگذرد شنبه به نوروز افتد»... دستخطها قرار است تداعیکننده روزهای خوش باشند یا خاطرهای عزیز را زنده کنند اما ناخواسته بدل میشوند به سوگوارههای کوچکی از رفاقتهایی که فراموش شدند، فرصتهایی که از دست رفتند، روابطی که سرد شدند و غبار زمان رویشان نشست و دوستانی که به دست مرگ، فراموشی یا عداوت شکار شدند.گاه چه غوغایی در دل یک جمله نهفته است. چه افسوس و حرمانی که به چند کلمه ساده و محافظهکارانه الصاق شده است. چه اندوهی که با دیدن یک امضا در دل آدم بیدار میشود. میخواهم تقدیمنامچهها را دوست بدارم اما کلماتشان تبدیل به محبوبههای غمگین از دسترفته میشوند. «عزیزترین»ها، «بهترین»ها، «آرزوها» که قرار بوده هدیههایی کوچک و دلگرمکننده باشند، بدل به طعنههایی بیرحم میشوند. کلماتی که بعد از سالها فرصت خودنمایی یافتهاند، مینالند، فریاد میکنند و تمام قدرت خود را به رخ میکشند. شاید «عزیزترین من» و «بهترین من» اینگونه خود را معنا میکنند: «ما با گذر زمان بیمعنا خواهیم شد.»
منبع : ارمان
دیدگاه تان را بنویسید