در بساطی که بساطی نیست
| سالهای سال درگیر خودسازی و تحصیل چه عالیه چه غیر عالیه شدیم چرا که همه هم سن سال های ما به همین کار مشغول بودندو به قول رئیس جمهور سابق اتوبوس وار رفتیم دبیرستان وشدیم موش آزمایشگاهی آموزش و پرورش، اتوبوس حرکت کرد و رسیدیم به چراغ قرمز کنکور و خلاصه هر جوری که تونستیم به کمک هاشمی فقید وارد دانشگاه شدیم و یک لیسانس فکسنی گرفتیم.
۵۵آنلاین :
سالهای سال درگیر خودسازی و تحصیل چه عالیه چه غیر عالیه شدیم چرا که همه هم سن سال های ما به همین کار مشغول بودندو به قول رئیس جمهور سابق اتوبوس وار رفتیم دبیرستان وشدیم موش آزمایشگاهی آموزش و پرورش، اتوبوس حرکت کرد و رسیدیم به چراغ قرمز کنکور و خلاصه هر جوری که تونستیم به کمک هاشمی فقید وارد دانشگاه شدیم و یک لیسانس فکسنی گرفتیم. اتوبوس پشت در پادگان ترمز کرد و رفتیم زیر پرچم. از پادگان که اومدیم بیرون دیگه اتوبوسی در کار نبود، ما موندیم هزار تا انتخاب. یکی با تاکسی، یکی طیاره، یکی مترو و ییکی هم پای پیاده راهی جاده پر فراز و نشیب زندگی شدیم.
سالها گذشت، بسته به اینکه بعد از پادگان سوار چی شدیم هر کسی الان توی موقعیت اجتماعی-جغرافیایی خودش در حال زندگی ست. در این میان بودن آدمهایی که تیکه تیکه با اتوبوس، تاکسی، مترو و یا پای پیاده طی طریق کردن و توی تمام این سالها مشغول رسیدن به ایستگاه خوشبختی بودن ولی امروز بعد از این همه راه تازه زدن کنار و توی پارکینگ کناره جاده به این موضوع اساسی فکر می کنند که اصلا خوشبختی چی هست یا کجاست.؟ غافل از این که خوشبختی خودش سوار بر یک خودرو گران قیمت در دور دست ها در حال رفتن است.
بسته به اینکه به چی علاقه داشتی یا توان و کشش چی رو داشتیم وسیله نقلیه مورد نظر به سمت ایستگاه خوشبختی را انتخاب کردیم و سوارش شدیم. بعضی ها اتوبوس گرفتند و چون سفر با اتوبوس با سرعت نه چندان زیاد انجام می شود فرصت داشتند فکر کنند و فیلسوف و جامعه شناس و خلاصه فارغ التحصیل علوم پایه بشوند که عده زیادی از اونا زیر پل ملاصدرا تو چمران تو ایستگاه کارتن خوابی پیاده شدند. تعدادی تاکسی گرفتند و مهندس شدند و یه جایی تو راه پیاده شدند و به دنبال تاکسی های خط خوشبختی می گردند. بعضی با طیاره رفتند و زدن تو تجارت خلاصه یک جوره دیگه سرگردون و حیرون شدند.
حالا دیگه بماند که این وسط بعضی ها با موتور رفتند.
از این تاکسی به اون تاکسی از این موتور به اون موتورازاین مترو به اون مترو، آخرش توی ایستگاه تهران پیاده شدیم و تازه فهمیدیم که ای داد، از روز اول باید سوار بالن می شدیم.
ادامه دارد.
نویسنده : امير پارسايان
دیدگاه تان را بنویسید