سه ‏نفر و نصفی!

۵۵آنلاین :

پسرک اهل شهر زادار که به سنت اغراق‏ گویی ‏های مردم درباره قهرمانان، تبدیل شده بود به کودکی که از دل جنگ بالکان زنده بیرون آمده و در ۳۳سالگی پرچم شطرنجی کروات ‏ها را یک‏ تنه برده تا فینال جام‏ جهانی و روی زمین کوبیده.

حالا چندماهی از آن روزها گذشته و اغراق‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ها رنگ باخته‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌اند. اینکه او نه از خانواده‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ای فقیر آمده که اتفاقا از خانه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ای متمول شکوفا شد و مودریچ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ها، به خاطر تخصص پدر در تعمیر موتور هواپیما، اوضاع مالی خوبی داشتند.

حالا می‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌توان درباره رفتار غیرحرفه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ای او در تاتنهام حرف زد؛ وقتی پیشنهاد رئال‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌مادرید با مخالفت مدیران تاتنهام روبه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌رو شد و لوکا مودریچ به حالت قهر چندروزی سر تمرینات تیمش نرفت تا مدیران باشگاه لندنی را مجاب کند او را بفروشند. شبیه همین رفتار را بعد از بازگشت از جام‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌جهانی هم بروز داد؛ وقتی دارودسته کروات‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ها - پریسیچ، ورسالیکو، بروزویچ - در اینترمیلان جمع شدند، تمرینات رئال‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌مادرید را تحریم کرد تا باشگاه را وادار به صدور رضایت‌نامه کند. مودریچ توپ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌طلا را برد و به انحصار مسی و رونالدو پایان داد. اما این روزها که بی‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌تفاوتی از شکل فوتبالش در مادرید می‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌بارد، چیزی جز حسرت باقی نمی‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ماند؛ حسرتی برای ظرف کوچک لوکا مودریچ که با رسیدن به فینال جام‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌جهانی و بردن توپ طلا پر شد؛ ظرفی که انگار از فوتبال سرریز شده و دیگر بهانه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ای برای سرشوق آوردن ستاره کروات وجود ندارد.

مودریچ به ما ثابت کرد بازیکنانی مانند او هر قدر هم استعداد و ظرافت داشته باشند، اما باز هم زمینی‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌اند و اشتهایی برای جام‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های بیشتر ندارند. اشتهایی که دلیل بزرگ تفاوت امثال لوکا مودریچ با ستاره‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هایی چون لئو مسی، نیمار و کریس رونالدوست که جای خالی‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌شان در مراسم توپ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌طلای امسال بیشتر از هر وقت دیگری به چشم آمد. دنیای فوتبال بابت برخورد سرد در مراسم بهترین‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های دنیا، به این سه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌نفر بدهکار است.

نیمار / رابین‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هودی در لباس زرد روزی که دی‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌استفانو، یکی از بزرگ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ترین بازیکنان تاریخ رئال‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌مادرید به این تیم پیوست، مدیر تیم - سانتیاگوبرنابئو- اجازه نداد با اتومبیل سر تمرینات رئال‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌مادرید برود، چون هواداران رئال‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌مادرید جزو طبقات متوسط جامعه بودند که خودروی شخصی نداشتند و با مترو رفت‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌وآمد می‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌کردند. دی‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌استفانو از آوردن اتومبیل به زمین تمرین منع شد چون هواداران نباید از تجمل بازیکنان احساس ناراحتی می‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌کردند.

۶۶سال از روزی که دی‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌استفانو برای اولین‌بار به تمرین رئال‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌مادرید رفت، می‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌گذرد و مناسبات دنیا چرخش‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های عجیبی را تجربه کرده است. اما یکی از بزرگ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ترین چرخش‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ها، تغییر سبک‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌زندگی ستاره‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های فوتبال نسبت به ۶دهه قبل است. زندگی لاکچری و تجمل‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌گرایی ستاره‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های فوتبال حالا به بخشی از فرهنگ فوتبال در دنیا تبدیل شده، اما اگر بین تمام ستاره‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های فوتبال دنبال استثنایی برای این سبک‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌زندگی بگردید، حتما به یک نام برمی‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌خورید: «نیمار». کسی که عصر تجمل‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌گرایی فوتبالیست‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ها را وارد فاز تازه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ای کرد. از مهمانی‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های میلیون دلاری در ویلای پاریس، تا غیبت در تمرینات تیم به دلیل حضور در مراسم تولد خواهرش. دوستش داشته باشیم یا نه، او آخرین نت سامبای برزیلی است.

بعد از دوران بیگ «آر»ها در فوتبال برزیل- رونالدو، ریوالدو، رونالدینیو - او تنها آیکون و نماینده فوتبال برزیل در بالاترین سطح دنیای فوتبال است. کسی که رسانه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ها تقریبا پیش از هر تورنمنت معتبری او را ستون سلسائو و پی‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌اس‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌جی معرفی می‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌کنند و معمولا بعد از پایان تورنمنت‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ها، مقصر اصلی قلمداد می‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌شود. نیمار برخلاف بیشتر سوپراستارها که رابطه خوبی با هواداران دارند، چندان محبوبیتی بین هواداران پی‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌اس‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌جی و بارسلونا ندارد. بین بازیکنان و هم‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌تیمی‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ها از احترام زیادی برخوردار نیست و معمولا سبک‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌زندگی عجیبش با هیچ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌کدام از مولفه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های حرفه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ای‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌گری همخوانی ندارد.

فوتبال نیمار همیشه از پشت فیلتر همین حاشیه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ها دیده می‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌شود. از نگاه مردم و رسانه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ها او فوتبالیستی لوس و خودخواه است که با همه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌چیز تفریح می‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌کند و رفتارش تحریک‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌آمیز است. کسی که عقاید ژورنالیست‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ها و هواداران برایش هیچ ارزشی ندارد و همین چهره‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ای منفور از او ساخته است. ستاره‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ای منفور که هیچ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌کس او را حتی شایسته قرار گرفتن بین کاندیداهای نهایی توپ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌طلا هم نمی‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌بیند. اما داستان نیمار زوایای دیگری هم دارد. کافی است زاویه قضاوت نیمار را چندهزار کیلومتر آن‌سوتر ببریم. آن سمت اقیانوس آتلانتیک در کنار ساحل ریودوژانیرو، نیمار شمایل دیگری دارد.

فوتبالیستی که در لباس برزیل، تبدیل به مسئولیت‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌پذیرترین بازیکن اردو می‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌شود و تیم ملی‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌اش را در بدترین شرایط آب‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌وهوایی و اجتماعی- از ارتفاعات لاپاز تا مونته‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ویدئو که برای سر او جایزه تعیین می‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌کنند- هم رها نمی‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌کند و بار برزیل را یک‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌تنه بر دوش می‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌کشد. پسری خوش‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌قلب که در حومه شهر زادگاهش - موگی داس‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌کروزس- مجموعه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ای بزرگ برای کودکان فقیر و بی‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌سرپرست شهر ساخته است؛ مجموعه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ای که هر روز به ۲۵۰۰کودک غذای رایگان می‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌دهد و نیازهای اساسی‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌شان مانند لباس و تحصیل و ورزش را مهیا می‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌کند.

سال آینده هم اگر نام نیمار بین کاندیداهای نهایی توپ طلا نبود، نباید تعجب کرد. قضاوت کردن نیمار از پاریس و در لباس پی‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌اس‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌جی، هیچ‌وقت نتایج خوبی ندارد. برای تماشای نیمار واقعی باید به آن‌سوی اقیانوس آتلانتیک سفر کرد. جایی که پسربچه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های بی‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌سرپرست برزیلی به خاطر رابین‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هودی در لباس زرد برزیل از امکانات اولیه زندگی برخوردارند و دوست دارند شبیه او باشند.

رونالدو / ترمیناتور نمی‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌میرد درست در شبی که لوکا مودریچ در مراسم توپ طلا به زوریخ رفته بود، کریس رونالدو و لئو مسی غایبان بزرگ این مراسم بودند و جواب منفی به دعوت فیفا دادند. تصمیمی که البته از تیغ تیز رسانه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ها در امان نماند. همه از برخورد غیرحرفه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ای رونالدو نوشتند و او را انسانی غیرحرفه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ای دانستند که تحمل شکست را ندارد. اما برای کریس رونالدو قضاوت شدن توسط رسانه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ها ترسی ندارد. انگار می‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌داند در پایان تنها اعداد هستند که باقی می‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌مانند. گل‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هایش، جام‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هایی که برده، و تاثیرش روی باشگاهی که در آن بازی می‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌کند.

در شب مراسم توپ طلا رونالدو مانند تمام شب‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های عمرش در سالن بدن‌سازی تمرین کرد. تمرین، تمرین، و باز هم تمرین. لئوناردو بونوچی درباره شیوه تمرینات او گفته بود روزی دوبار تمرین بدن‌سازی می‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌کند؛ یک جلسه قبل از تمرین گروهی و یک جلسه بعد از تمرین گروهی. کریس رونالدو با همین سبک‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌زندگی تا ۳۴سالگی در اوج مانده؛ برخلاف لوکا مودریچ، رونالدینیو، کاکا و تمام ستاره‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هایی که برای چندسال طلوع کردند و زودتر از حد انتظار غروب کردند، رونالدو دنیای شخصی خودش را دارد.

دنیایی سخت و طاقت‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌فرسا. لئوناردو بونوچی در روزهای اول حضور رونالدو وقتی شیوه تمرینات انفرادی رونالدو و آمادگی‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌اش در این سن‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌وسال را دیده، تصمیم گرفته همراه او تمرین کند. اما مدافع محکم ایتالیایی تنها سه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌روز توانسته پابه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌پای او تمرین کند و بعدتر اعتراف کرده هیچ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌کس نمی‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌تواند یک هفته کنار رونالدو تمرین کند و دوام بیاورد. نرسیدن توپ طلا به کریس رونالدو یعنی پشت کردن به تمام این تلاش‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ها. ندیدن اراده‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ای آهنین که برای در اوج بودن هیچ محدودیتی نمی‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌شناسد.

لوکا مودریچ اول زمستان توپ طلا را بالای سر برد و حالا فرسنگ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ها دور از آمادگی فصل پیش مشغول روزمرگی در لباس مادریدی‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاست. به قدری بی‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌تفاوت که کادرفنی برای مدتی دنی سبایوس و والورده ۱۹ساله را به او ترجیح دادند و حتی نیمکت‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌نشین شد. رئال‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌مادرید از نبودن برنده توپ طلا در ترکیب اصلی‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌اش ضربه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ای نخورد، اما نگاهی به آمار خط حمله مادریدی‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ها بیندازید تا جای خالی رونالدو را ببینید. سوالات و پازل‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هایی که در نبود او در سانتیاگوبرنابئو، تصویری بزرگ از جای خالی‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌اش می‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌سازند. ستاره‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ای که حتی اگر توپ طلا را نبرد، ذره‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ای از حجم اشتیاقش به فوتبال کم نمی‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌شود. ستاره‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ای که بر صدر جدول گلزنان سری آ تکیه کرده؛ آن هم در‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌حالی‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌که لوکا مودریچ بدترین آمارهای ممکن را در ۵فصل گذشته را از خودش بر جا گذاشته است.

مسی / طرح شاه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌عباسی کامل‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ترین توصیف درباره غیبت لیونل مسی در مراسم توپ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ طلای ۲۰۱۸ متعلق به دل‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌بوسکه سرمربی سابق رئال مادرید بود: «او بهترین بازیکن دنیاست و جای خالی‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌اش، مراسم توپ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌طلا را کم‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ارزش خواهد کرد.» لیونل مسی به اندازه کافی توپ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌طلای فتح شده در خانه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌اش نگه می‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌دارد که نیازی به بردن یکی دیگر نداشته باشد؛ سال‌های ۲۰۱۰،۲۰۰۹ ، ۲۰۱۱، ۲۰۱۲ و ۲۰۱۵. فاتح توپ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌طلا بیشتر از هر بازیکن دیگری در تاریخ فوتبال دنیا. اما مساله چیز دیگری است. هر قدر لیونل مسی در سال‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های اخیر بر کیفیت و غنای فوتبالش افزوده، به شکل عجیبی از سال ۲۰۱۵ دیگر فاتح این جایزه فردی نبوده است.

در ۳سالی که لئو مسی بیرون گود نشسته و کریس رونالدو و لوکا مودریچ را به عنوان بهترین بازیکن جهان تماشا کرده، ۱۷رکورد شخصی را جابه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌جا کرده، بیشتر از هر بازیکن دیگری در جهان گلزنی کرده و همراه بارسلونا تمام جام‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های داخلی را فتح کرده است. شاید پاشنه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌آشیل مراسم توپ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌طلا همین‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌جا باشد. بی‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌توجهی انتخاب‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌کنندگان بهترین بازیکن جهان به لالیگا و اصولا هر لیگ داخلی دیگری باعث می‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌شود که فاتح توپ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌طلا از دل لیگ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌قهرمانان بیرون بیاید. در ۵سال گذشته همیشه بهترین بازیکن دنیا، جام «گوش دراز» لیگ قهرمانان اروپا را هم در همان سال بالای سر برده است.

داستان دیده نشدن لیگ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های داخلی آن هم توسط کسانی که هر سال بهترین بازیکن دنیا را انتخاب می‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌کنند، امسال بهترین بازیکن تاریخ فوتبال را قربانی کرد. مثل پارسال و سال قبل‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌تر آن. گویی جادوی مسی درون مرزهای اسپانیا می‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ماند و انتخاب بهترین بازیکن سال دنیا از دل ۹۰دقیقه مسابقه بیرون می‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌آید؛ فینال لیگ قهرمانان اروپا. لیونل مسی در آستانه ۳۱سالگی کماکان نقش ساحری فرازمینی را بازی می‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌کند. او نقطه پرگار فوتبال جهان است؛ چیزی شبیه گل مرکزی فرش‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های طرح شاه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌عباسی که تمام گل‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ها و نقش‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ها و طرح‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های دیگر باید حول آن بافته شوند. تصور کردن قابی فوتبالی بدون حضور مسی چیزی کم دارد. بدون او ال‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌کلاسیکو مهمترین مسابقه فوتبال جهان نخواهد بود؛ لالیگا معتبرترین لیگ دنیا نیست؛ و البته بارسلونا دیگر قبله هواداران فوتبال نیست.

لیونل مسی هدیه دنیای فوتبال به نسل ماست؛ نسلی که فرصت پیدا کردیم فوتبالش را تماشا کنیم، از ۵۰هت‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌تریک دوران فوتبالش لذت ببریم، با تک‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌تک ۴۰۸ گلی که در لباس بارسلونا زده خاطره بسازیم و داستانی برای تعریف کردن داشته باشیم؛ داستانی برای نسل‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هایی که بعد از پایان فوتبال او به دنیا می‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌آیند و مثل ما فرصت تماشای فوق‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ستاره ۱۷۰سانتی‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌متری را نداشته‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌اند. ستاره‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ای که حتی اگر صادق نباشیم و او را بهترین فوتبالیست تاریخ ندانیم، آمارها و اعداد اجازه نمی‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌دهند حقش خورده شود. هیچ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌کس نمی‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌تواند انکار کند او بدون توپ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌طلا هم مهمترین ورزشکار عصر ماست.