در سالی که گذشت اتفاقاتی در فوتبال زنان افتاد که نظیرش را ندیده بودیم
| فوتبال زنان سال ویژهای را پشت سر گذاشت. تیم فوتبال زنان از اولین مرحله انتخابی المپیک ۲۰۲۰ به سلامت عبور کرد و در فروردین ۱۳۹۸ باید بازیهای مرحله دوم را برگزار کند. صعود به المپیک در این رشته بسیار سخت است اما زنان ایرانی میخواهند همه تلاششان را بکنند.
۵۵آنلاین :
اتفاق ویژه امسال اما راهیابی زنان و دختران به استادیوم آزادی برای تماشای بازیهای تیمهای مردان بود. اتفاقی که اگرچه با فشار FIFA رخ داد اما پافشاری و تلاش خود زنان و دختران که با مصائب و مشکلات زیادی روبرو بودند در باز شدن این در نقشی مهم و انکارنشدنی داشت. آخرین اتفاق مهم سال در این حوزه هم موفقیتهای دو داور خانم ایرانی در سطح جهانی بود. همه این اتفاقات و چند مورد دیگر در کنار هم باعث میشود سال ۱۳۹۷ را سالی خوب و ویژه برای فوتبال زنان ایران بدانیم.
مسیر صعبالعبور المپیک ۲۰۲۰ مسابقات فوتبال زنان در المپیک ۲۰۲۰ توکیو با حضور ۱۲ تیم برگزار خواهد شد. حضور فقط ۱۲ تیم در این مسابقات باعث شده صعود به المپیک خیلی سخت و رویایی به نظر برسد. از آسیا فقط ۲ تیم شانس حضور در المپیک را پیدا میکنند. البته این به جز سهمیهای است که ژاپن بهعنوان میزبان مسابقات کسب کرده. یعنی به جز ژاپن که خودش یکی از قدرتهای این رشته در جهان است دو کشور آسیایی دیگر فرصت حضور در فوتبال زنان المپیک را به دست میآورند. مسابقات انتخابی فوتبال زنان المپیک سالهاست در قاره آسیا برگزار میشود. در آسیا این مسابقات مراحل گزینشی مختلفی دارد. امسال برای اولین بار تیم زنان ایران توانست از مرحله اول این مسابقات صعود کند.
زنان ایران در مرحله اول با ۵ تیم هنگکنگ، لبنان، امارات و ماکائو همگروه بودند. در آخرین روزهای نزدیک به شروع مسابقات امارات و ماکائو انصراف دادند تا گروه ایران ۳ تیمه شود. بازیهای این گروه در تایلند برگزار شد. ایران در بازی اول ۸ گل به لبنان زد. هنگکنگ هم با ۴ گل لبنان زد تا صعود دو تیم ایران و هنگکنگ قطعی شود. در بازی آخر، ایران و هنگکنگ به تساوی یک بر یک رسیدند تا ایران به عنوان صدرنشین گروه راهی مرحله دوم شود. مرحله دوم با حضور ۱۲ تیم در ۳ گروه تیمی برگزار خواهد شد. ایران در مرحله دوم در گروه C با چین تایپه، فیلی پین و فلسطین همگروه شده است. اما مشکل از جایی شروع که مسئولان یادشان آمد سفر و ورود شهروندان ایرانی به خاک فلسطین اشغالی ممنوع است! یعنی تیم زنان ایران نمیتوانست برای برگزاری مسابقات انتخابی وارد خاک فلسطین شود و این به معنی حذف تیم زنان ایران از مسابقات بود.
بعد از جدیتر شدن این مساله، مسئولان فدراسیون دستبهکار شدند و مکاتباتی با AFC انجام دادند و خواستار تغییر میزبان مسابقات شدند. به خاطر فاصله زمانی کم تا شروع مسابقات (۱۴ فروردین ۱۳۹۸) هیچ کدام از تیمهای این گروه آمادگی میزبانی مسابقات را نداشتند. با تلاشهای AFC سرانجام قطر پذیرفت که میزبان این مسابقات باشد. به این ترتیب ایران از «تهدید حذف شدن» به «فرصت خوب میزبانی قطر» رسید. این مساله میتواند شانس ایران را برای صعود از گروه بیشتر کند. درباره تیمهای این گروه باید گفت که تیم چین تایپه قویترین تیم گروه و شانس اصلی صعود است. آنها در آخرین رنکینگ فیفا در رده ۴۰ و در رده هشتم بهترین تیم قاره قرار گرفتند.
ایران در آخرین رنکینگ فیفا شصتم است و بین تیمهای آسیایی، یازدهمین تیم قدرتمند محسوب میشود. فیلیپین در رنکینگ فیفا هفتاد و چهارم و در بین تیمهای آسیایی سیزدهم است. فلسطین هم با قرار گرفتن در رده ۱۰۶ فیفا، نوزدهمین تیم قاره است و ضعیفترین تیم این گروه است. ایران در اولین بازیاش در این مرحله روز ۱۴ فروردین با فیلیپین، ۱۷ فروردین با فلسطین و ۲۰ فروردین با چین تایپه روبهرو میشود. حقیقت این است که تیم ایران کار دشواری برای صعود از این گروه دارد. زنان ایران در آخرین بازیهای تدارکاتیاش در تورنمنت گلدکاپ هند با ۳ شکست متوالی حذف شد. آنها روز یازدهم فروردین هم در ورزشگاه آرارات با یک گل به بلاروس باختند. بلاروس در رنکینگ جهانی در رده ۵۶ است و فاصله زیادی با تیم ملی ایران ندارد. نکته جالب درباره تیم زنان ایران این است که حسین عبدی مربی و کاپیتان اسبق پرسپولیس آبان ماه به عنوان مدیر فنی این تیم معرفی شد.
به نظر میرسید با حضور او وضعیت فنی تیم زنان بهتر شود. خودش هم همین عقیده را داشت و در اولین مصاحبهاش بعد از این انتصاب گفته بود: «تیم زنان در کمتر از دو سال جزو بهترینهای آسیا خواهد بود.» در عمل اما این اتفاق نیفتاد و زنان ایران در تورنمنت گلدکاپ هند نتایج بدی گرفتند. البته این تورنمنت دوستانه بود و هدف از شرکت در آن بالا بردن میزان آمادگی بدنی و هماهنگی تیمی بود.
از خبرسازیهای تلخ تا روزهای خوب اواسط سال ۱۳۹۵ بود که باشگاه ملوان در بیانیهای مبهم خبر انحلال تیم بانوان این باشگاه را داد. اخبار اولیه حکایت از این داشت که ماجرا فقط مربوط به مشکلات مالی باشگاه است اما در بیانیه کدهایی داده شده بود که نمیشد به سادگی از آنها گذشت. در این بیانیه اینطور آمده بود که مشکل مالی کوچکترین دلیل این تصمیم است و بزرگترین دلیل آن را باید در مواردی جست و جو کرد که نمیتوان در یک جامعه اسلامی آنها را مطرح کرد! مسائلی مثل حضور دوجنسهها در تیم و مسائل غیر اخلاقی دیگر. اینجا بود که شاخکها تیز شد.
اولین واکنش را نصرت ایراندوست پدر مریم ایراندوست مربی تیم ملوان نشان داد و گفت به خاطر طرح این ادعای کذب از باشگاه شکایت میکند. اعضای تیم هم متفقالقول و البته خیلی شدید اللحن این شائبهها را رد کردند. با این مشاجرات به نظر میرسید کار تیم بانوان ملوان تمام شده است. اما مدتی بعد از انتشار خبر انحلال تیم ملوان دوباره تشکیل شد و کارش را از دسته یک آغاز کرد. خیلی زود هم با قهرمانی در لیگ یک به لیگ برتر برگشت. امسال در لیگ برتر اگرچه ملوان نتایج خوبی نگرفته اما ویژگیهای دیگری که این تیم دوستداشتنی دارد باعث شده نگاهها به فوتبال زنان عوض شود.
حضور پرشور هواداران این تیم در ورزشگاهها در حین برگزاری مسابقات یکی از جذابیتهای بزرگ این دوره از لیگ برتر است. شور و شوق این هواداران باورنکردنی است و تصاویری که از آنها مخابره میشود هزاران بار در فضای مجازی بازنشر میشود. نکته بعدی حضور برخی از مربیان و بازیکنان در تمرینها و مسابقات به همراه فرزندان خردسالشان است که رنگ و بوی دیگری به مسابقات داده است. ویدئوهایی که از این اتفاقات در فضای مجازی منتشر میشود و گزارشی که اخیرا برنامه ۹۰ از آن پخش کرد با استقبال علاقهمندان روبهرو شده است.
بعد از انتشار این عکسها و فیلمها میزان حضور هواداران در تمرینات و بازیهای ملوان هم بیشتر از قبل شده است. مورد جالب دیگری که اخیرا مشخص شده و باعث توجه بیشتر آقایان فوتبالی به فوتبال بانوان شده است ارتباط فامیلی چند نفر از فوتبالیستهای زن با فوتبالیستهای مرد مشهور است. جز مریم ایراندوست که خیلی وقت است همه از رابطه پدر و فرزندی او با نصرت ایراندوست خبر دارند، برخی بازیکنان تیم ملوان از اقوام نزدیک بازیکنان مشهوری مثل پژمان نوری و هادی تامینی هستند.
روزی که سد شکست برای زنان و دختران ایرانی حضور در استادیومهای فوتبال، سالها یک آرزوی دور و دستنیافتنی بود. طلسم این غیبت اما در سال ۱۳۹۷ شکست و زنان ایرانی در دو مسابقه توانستند بهصورت قانونی وارد ورزشگاه شوند و مسابقات فوتبال را تماشا کنند. پیش از این برای اولین و آخرین بار در جریان بازیهای انتخابی جام جهانی ۲۰۰۶ و در بازی ایران و بحرین بود که چند خبرنگار زن توانستند وارد ورزشگاه آزادی بشوند. اما بعد از آن دیگر هرگز این اتفاق رخ نداد. در یکی دو سال اخیر اما برخی دختران و زنان به شکل ویژهای وارد ورزشگاه شدند.
آنها با گریمهای سنگین و فوقحرفهای ظاهر مردانهای برای خودشان درست میکردند و با عبور از گیتهای مختلف وارد ورزشگاه میشدند. این اتفاق گاهی بهصورت تکی و گاهی بهصورت چند نفره میافتاد. بارها هم اتفاق افتاد که ماموران مستقر در ورزشگاه برخی از آنها را شناسایی و تحویل پلیس دادند. با این وجود عطش حضور در ورزشگاه هرگز کم نشد. اصرار این دختران برای رفتن به ورزشگاهها با استقبال رسانهها مواجه شده بود. خیلی از این دختران و زنان با روزنامهها و سایتها مصاحبه میکردند و از ادامه تلاششان برای رفتن به استادیومها میگفتند. سال ۱۳۹۷ اما سال متفاوتی بود. فدراسیون فوتبال ایران از طرف FIFA و AFC به شدت تحت فشار بود تا زمینه را برای حضور زنان در استادیومهای فوتبال داخل ایران فراهم کند. این مساله در ملاقاتهایی بین روسای فدراسیون فوتبال ایران و روسای FIFA و AFC صورت میگرفت، بیشتر مطرح میشد.
ایران ناچار شده بود خواستههای فیفا را بپذیرد. در غیر این صورت خطر تعلیق فدراسیون وجود داشت. جریمههای دیگری مثل گرفتن میزبانی مسابقات مختلف از ایران هم مدنظر بود. سرانجام در تاریخ ۲۴ مهر اتفاق تاریخی رخ داد و تعدادی از زنان موفق شدند بازی دوستانه تیم ملی ایران در مقابل بولیوی را از نزدیک ببینند. هر چند افشای این قضیه که حضور زنان در این بازی به صورت گزینشی بوده از شیرینی اصل ماجرا کم کرد اما مهم این بود که «در» باز شده بود. مدتی بعد این اتفاق تکرار شد و تعدادی از زنان و دختران اجازه حضور در بازی پرسپولیس و کاشیما آنتلرز در فینال لیگ قهرمانان آسیا را پیدا کردند.
عکسهایی که از حضور زنان ایرانی در این دو بازی منتشر شد، در رسانههای جهان هم بازتاب زیادی پیدا کرد. حالا امیدواری به بازتر شدن فضا و آزادتر شدن حضور زنان در ورزشگاهها بیشتر شده است. البته فعلا خبری از مجوز حضور زنان در بازیهای داخلی مثل لیگ برتر نیست. فدراسیون فوتبال ایران هم با روشهای خودش نشان میدهد که خواسته فیفا را اجرا میکند. با این وجود هنوز مشخص نیست این روند ادامه دارد یا نه. مثلا معلوم نیست زنان اجازه پیدا کنند در بازیهای این فصل نمایندگان ایران لیگ قهرمانان آسیا هم به ورزشگاه بروند. آیا آنها برای حضور در ورزشگاهها باز هم باید آرزو کنند تیمی از ایران به فینال لیگ قهرمانان برسد؟
سورپرایز داورانِ زن این روزها یک داور دیگر ایرانی تبدیل به سوژه مهم رسانههای ایرانی و خارجی شده است. این داور کسی نیست جز گلاره ناظمی! تا همین چند ماه پیش کسی از او شناختی نداشت و فقط عوامل سازمان لیگ و تیمهای فوتسال زنان او را بهعنوان یک داور خوب میشناختند. اما حالا او سابقه قضاوت در نیمه نهایی جام ملتهای فوتسال زنان اروپا را در کارنامه دارد. کمی پیشتر هم او فینال فوتسال المپیک جوانان در آرژانتین را سوت زده بود. ناظمی همه این افتخارات را در کمتر از ۶ ماه به دست آورده و این نشان میدهد او در کارش بسیار خبره و وارد است.
حالا قضاوتهای او زیر ذرهبین کارشناسان و مسئولان AFC و FIFA است و همین توقعات از او را بیشتر میکند. او حالا کاندیدای همیشگی قضاوت مسابقات مهم زنان در جهان است و به همین دلیل خودش هم وظیفه سنگینتری روی دوش خودش حس میکند. شاید جالب باشد که بدانید برادر بزرگتر یعنی کوپال ناظمی یکی از داوران لیگ برتر فوتبال ایران است و به گفته گلاره خیلی به او کمک کرده است. بیانصافی است که در کنار یادآوری موفقیتهای گلاره ناظمی نامی از زری فتحی نبریم. او به همراه ناظمی تنها داوران آسیایی بودند که در فوتسال زنان جام ملتهای اروپا سوت زدند.
فتحی داور دوم بازی نیمه نهایی بود و جالب اینکه همین دو نفر داوران دوم و سوم بازی فینال این تورنمنت هم بودند. در سال موفق و پرخبر فوتبال زنان در ایران، خبر موفقیت این دو داور طعم دیگری داشت و حالا علاقهمندان به فوتبال و داوری در ایران منتظر قضاوتهای ناظمی و فتحی در بازیها و تورنمنتهای مثل جام جهانی هستند.
منبع : سازندگی
دیدگاه تان را بنویسید