آقای حسن روشن! خاطره بگویید و روایت کنید، اما لطفاً دقیق و بیشایبه
| خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا) در سلسله گفت و گو های خود با ستارگان و چهرههای شاخص فوتبال ایران که با عنوان «خاطرهبازی» منتشر میشود این بار سراغ «حسن روشن» رفته است تا از جام ملتهای 1976 بگوید؛ از نامهای ماندگار و پرخاطره و خاطرهساز در فوتبال باشگاهی و ملی. پیش از این نیز گفت و گوهایی با آقایان قراب، رشیدی و جباری انجام شده بود.
۵۵آنلاین :
خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا) در سلسله گفت و گو های خود با ستارگان و چهرههای شاخص فوتبال ایران که با عنوان «خاطرهبازی» منتشر میشود این بار سراغ «حسن روشن» رفته است تا از جام ملتهای 1976 بگوید؛ از نامهای ماندگار و پرخاطره و خاطرهساز در فوتبال باشگاهی و ملی. پیش از این نیز گفت و گوهایی با آقایان قراب، رشیدی و جباری انجام شده بود. با این که در این گفت و گوها و در نقل خاطرهها بی دقتیها و اشتباهاتی دیده بودم اما به سه دلیل تردید داشتم در این باره بنویسم. نخست این که خبرگزاری دیگری این گفت و گوها را انجام داده است. دوم این که برخی از اشتباهات سهوی و به سبب گذر زمان یا ورود گوینده به دوره کهنسالی است و جای نکته سنجی ندارد. سوم این که فوتبالدوستان سخنان همه این چهرهها را جدی نمیگیرند و دنبال نمیکنند. مصاحبه اخیر آقای روشن اما انگیزهای شد تا به مواردی که به لحاظ تاریخی نادرست میدانم بپردازم. به دو دلیل: نخست این که چنانچه شکل درست نقل نشود نقلهای نادرست در نوشتهها و گفتههای بعدی نقل و به آنها استناد میشود. دوم این که در مورد گفتههای آقای روشن احساس میشود اشتباهات و بیدقتیها فراتر از فراموش کردن است. پیشاپیش از خوانندۀ گرامی این مطلب یا گویندگان این خاطرات میخواهم این نکته سنجیها را «مته به خشخاش گذاشتن» ندانند. چون توجه به «جزییات» مهم است. هر چند بهتر آن است که خود خبرنگار و سؤالکننده چنان حافظه و اطلاعاتی داشته باشد که وقتی مصاحبهشونده به عمد یا به سهو نکته نادرستی را بیان کرد گوشزد کند:
1. در مصاحبههای آقایان قراب ، رشیدی و جباری به اصرار تاکید میشود «سرمربی تیم قهرمان سال 1972 پرویز دهداری بوده است.» در حالی که مرحوم دهداری سرپرست بوده و محمد رنجبر سرمربی بوده است. منتها چون رابطۀ دوستانه نزدیکی بین این دو برقرار بود رنجبر به نظرات دهداری توجه میکرد ولی مربی خود او بود. با این حال تصمیمگیر اصلی خود او بود و گاه خلاف نظر دهداری تصمیم میگرفت. مثلا در قضیه بازگرداندن ناصر حجازی در مسابقات قبل جام ملتهای آسیا با کره شمالی و در مقدماتی المپیک مونیخ در پیونگیانگ که یک تنه در مقابل حملات توفان زرد آسیا ایستاد و در نهایت فوتبال ایران به المپیک مونیخ راه یافت این نتیجه تصمیم صریح خود محمد رنجبر بود. مورد دوم ترجیح بازیکنان با قدرت بدنی بالا بر فانتزیبازها بود در حالی که دهداری نظر دیگری داشت و به خاطر همین بود که قراب جایگزین علی پروین شد و علی پروین به رغم توانایی بالا آن مسابقات را از دست داد. هر چند اجازه یافت تیم را همراهی کند اما نه به عنوان عضو. پس بر خلاف نقلهای این بزرگواران، سرمربی و تصمیمگیر اصلی و نفر اول محمد رنجبر بود و در تارنمای ای اف سی و در تمام نشریات ورزشی آن زمان همین را میبینیم. 2. اگر اشتباهات دیگران را بتوان به حساب مواردی گذاشت که پیشتر اشاره شد درباره حسن روشن نمیتوان آسان گرفت. چون اگر یکی از 5 بازیکن برتر تاریخ فوتبال ایران نباشد بیگمان در ردیف 10 نفر است و سخنان او سند به حساب خواهد آمد.
3. آقای روشن گفته اند «مدت قرارداد اوفارل دو سال بود و بنا به میل شخصی خود تصمیم به پایان دوران مربیگری گرفت. اوفارل خود را بازنشسته کرد. مثل من که 60 سالگی خودم را بازنشسته کردم ولی شفر در 69 سالگی نیز خود را بازنشسته نمی کند تا پول بگیرد.» اوفارل اما بازنشسته نشد بلکه بعد از پایان دو سال بر سر مبلغ قرارداد با آقای دیدهبان دبیر وقت فدراسیون فوتبال به توافق نرسید. ضمن این که عجیب است ایشان لیست مربیان بسیاری را که تا بعد 70 سالگی هم مربی گری کردند ندیده باشد. استانکو -که به تازگی درگذشت- یکی از آنها بود. مربی پرتغالی السد (مانوئل فریرا) که امسال سه بار به ایران آمده 72 ساله است و یا تراپاتونی -که سال 2013 مربی ایرلند بود- 74 ساله بود و بسیاری دیگر... ضمن اینکه ایشان که می گوید خود را در 60 سالگی بازنشسته کرده اصولا پیشنهادی داشته است؟ اصغر شرفی با 76 سال سن هنوز توانایی مربیگری دارد با دانشی که از بسیاری بالاتر است.جان توشاک مربی اول فصل تراکتور سازی هم در جواب اینکه کی بازنشسته میشوید گفت «وقتی در تابوتم بگذارید!» اصلا چرا برای او عجیب است که مربیان خارجی برای پول به ایران بیایند؟ اگر پول بگیرند و کاری نکنند خطاست. 4. آقای روشن گفته است هواداران پرسپولیس به مرحوم بهزادی ناسزا گفتند و هواداران تاج هم به جباری و همین تیتر اصلی مصاحبه ایشان هم شده است. جباری و بهزادی اما از محبوبترین بازیکنان هر دو تیم بودند و به هیچ وجه یک بار هم این اتفاق نیفتاده و به هیچ عنوان هیچکدام از طرفداران چنین کاری نکردند. این دیگر چه طور خاطرهگویی است که حتی یک نفر از آن نسل هم تایید نمیکند؟ اصل ماجرا اما این است: در سال 1350 در مسابقات باشگاهی ایران که بین 8 تیم و به صورت رفت و برگشت برگزار میشد در بازی تاج - عقاب که همسر علی جباری هم حضور داشت و طرفداران پرسولیس دشنامی به علی جباری دادند که متوجه همسر جباری میشد و البته قطعا نمیدانستند همسر وی حضور دارد. در پی آن و قبل از پایان بازی همسرش با گریه استادیوم را ترک کرد. بعد از بازی جباری که موضوع را فهمید بسیار گریه کرد و عکس گریه علی جباری در مجلات ورزشی آن زمان نیز چاپ شد در حالیکه تاج بازی را 1-0 با گل غلامحسین مظلومی برده بود. پس از این اتفاق طرفداران تاج نیز همایون بهزادی را دشنام گفتند. این اتفاق سبب جلسه ای شد که به آشتی هواداران دو تیم انجامید. چرا که در بازی پرسپولیس و جم آبادان پرسپولیسی ها علی جباری و تاجی ها همایون بهزادی را بردوش گذاشتند و به طرف تماشاگران رقیب بردند وتشویق کردند البته نباید از نقش پررنگ مرحوم محمد و یدالله بوقی لیدرهای آن زمان پرسپولیس و تاج غافل شد. محبوبیت علی جباری چنان بود که هنگام شایعه پیوستن او به تیم پرسپولیس شماری از طرفدارن زیرخودرو او خوابیدند و او قول داد این کار را در ازای هیچ مبلغی انجام دهد و همچنین کسی نیست که محبوبیت فوق العاده همایون بهزادی نزد هواداران پرسپولیس را نداند.
5. حسن روشن گفته است: «کجا پرویز قلیچ خانی با سه قهرمانی در آسیا از این حیث رکورددار است؟ قلیچخانی تا المپیک مونترال در تیم ملی بود...». در همین مصاحبه اما عکسی چاپ شده که قلیچ خانی کاپیتان است. بازی افتتاحیه سال 1976 بین ایران و عراق و اشتباه عجیب روشن اینجا ست. چطور عکسی که خود او و کاپیتان تیم (که سومین قهرمانی را در پایان جشن گرفت) در آن حضور دارند. یادشان نیست و یا نمیخواهند به یاد آورند که المپیک مونترال بعد از جام ملتها بود. چرا که خود ایشان در جایی دیگر از مصاحبه می گوید تیم ما خیلی خوب بود و بعد از آن رقابتها در انتخابی المپیک ۱۹۷۶ شرکت کردیم. از نکات موفقیت مان حضور یک نیمکت قدرتمند بود...این نشان می دهد که خاطر ایشان بوده است که المپیک مونترال بعد از جام ملت ها بوده است. خاطره جالب دیگر: در پایان مسابقات ایران قهرمان شد. پرویز قلیچ خانی در پایان بازی پیراهنش را با بازیکن کویت عوض کرد و گویا دیگر پیراهنی در کار نبود و به همین خاطر با همان پیراهن کویت جام قهرمانی ایران را بالای سر برد .اتفاقی که هیچگاه مشابه آن وجود نداشته است.
نفر اول نشسته از راست: پرویز قلیچ خانی/ نفر اول نشسته از چپ: حسن روشن 6.در مورد پرویز قلیچخانی اشتباهات مکرر آقای روشن عجیب و غیر قابل باور است مگر اینکه کلا همه چیز از یادشان رفته باشد و اشتباه سهوی کرده باشند. مثلا مشکل مسئله سیاسی قلیچ خانی مربوط به سال 1350 است و آن مصاحبه فرمایشی. علت دعوت نشدن به جام جهانی 1978 اما مسائل سیاسی نبود. حشمت مهاجرانی اسم او را به عنوان نفر 40 ام وارد کرد. یک سال و اندی بود که بازی نمی کرد چرا که بعد بازی های مونترال در 28 اسفند 1355 در بازی ایران و مجارستان خداحافظی کرد و بعد حتی قبل از پایان نیم فصل که تنها 9 بازی برای پرسپولیس انجام داد از فوتبال باشگاهی هم کناره گرفت و برای زندگی به آمریکا رفت. طبیعی است چنین بازیکنی آمادگی بدنی برای حضور در جام جهانی را نداشته باشد.
بعد از بازی های آسیایی 1974 اوفارل دست به تغییر نسل زد و قلیچ خانی را دعوت نکرد اما بعد از اوفارل، حشمت مهاجرانی دوباره او را دعوت کرد. زننده گل ایران به تیم شوروی آن زمان از روی نقطه پنالتی در المپیک مونترال هم پرویز قلیچخانی بود. در پایان یادآوری خاطرهای از آقای روشن شاید برای بعضی جالب باشد. در بازی استقلال - شموشک در سال 1375 که سه روز بعد از بازی خاطرهانگیز استقلال - نوفباخور بود ایشان اعلام کرد به احترام استقلال روی نیمکت نمینشیند و کنار ما و دیگر تماشاگران در جایگاه نشست اما هنگامی که شموشک با دو گل و در کمال شگفتی پیش افتاد بین دو نیمه به رختکن رفت و در نیمه دوم روی نیمکت هم نشست که کار نادرستی هم نبود چرا که باید تیم تحت قراردادش را هدایت میکرد و در نهایت بازی را 2-1 بردند بنا بر این بهتر است نگویند «هیچ گاه در مقابل تیم محبوبم روی نیمکت ننشسته ام».
نکته مهم اینجاست: دقیق روایت کنیم.
منبع : عصر ایران
دیدگاه تان را بنویسید