ارسال به دیگران پرینت

المپیک ریو دو ژانیرو و اخراج ساکنان زاغه‌های شهر

| ماریا دو پِنها ماسِنا و همسرش ساکن خانه‌ای در اطراف المپیک پارکِ ریو دو ژانیرو بودند که با نزدیک شدن بازی‌های المپیک تخریب شد! آن‌‌ها اکنون در یکی از خانه‌های کوچکی زندگی می‌کنند که شهرداری با اکراه فراوان برای 20 خانواده‌ای ساخت که نسبت به تخریب خانه‌شان اعتراض داشتند و در برابر فشارهای شهرداری برای اخراج و جابجایی‌شان مقاومت ‌کردند. این 20 خانواده اکنون درگیر احساسات متناقضی هستند.

المپیک ریو دو ژانیرو و اخراج ساکنان زاغه‌های شهر

۵۵آنلاین :

55آنلاین: ماریا دو پِنها ماسِنا و همسرش ساکن خانه‌ای در اطراف المپیک پارکِ ریو دو ژانیرو بودند که با نزدیک شدن بازی‌های المپیک تخریب شد! آن‌‌ها اکنون در یکی از خانه‌های کوچکی زندگی می‌کنند که شهرداری با اکراه فراوان برای 20 خانواده‌ای ساخت که نسبت به تخریب خانه‌شان اعتراض داشتند و در برابر فشارهای شهرداری برای اخراج و جابجایی‌شان مقاومت ‌کردند. این 20 خانواده اکنون درگیر احساسات متناقضی هستند. ماریا معتقد است جابجایی به این خانه‌ها قطعاً نوعی پیروزی برای این 20 خانواده به حساب می‌آید. این خانواده‌ها که به اجتماع ناپایدار طبقه کارگر یا به زاغه‌‌ی «ویلا اوتودرومو» تعلق دارند آخرین کسانی بودند که در برابر تخریب‌هایی ایستادگی کردند که بعد از سال 2009 و دریافت امتیاز میزبانی المپیک توسط ریو آغاز شد. ماریای 51 ساله و همسر 53 ساله‌اش، لوئیز دا سیلوا می‌گویند «ما بیشتر از هر چیز دلمان می‌خواست در محله خودمان بمانیم». با این حال همزمان با این حس پیروزی، این خانواده‌ها از نوعی حس غم و خسران نسبت به آنچه از دست داده‌اند، رنج می‌برند. بعد از دریافت امتیاز میزبانی المپیک، شهرداری ریو تخریب زاغه «ویلا اوتودرومو» را آغاز کرد. ویلا اوتودرومو چندین دهه پیش در اطراف دهکده‌ای واقع در کرانه یک تالاب شکل گرفت و به تدریج رشد کرد. در سال 2005 شهردار ریو دو ژانیرو بخشی از این محله را «فضایی از نوعی منفعت اجتماعی خاص» خواند. اجتماع ساکنان این زاغه‌ها به سیستم آب و فاضلاب مناسبی دسترسی نداشتند اما محله‌شان بر خلاف دیگر زاغه‌های شهر، هرگز دچار معضل تجارت مواد مخدر نشده است و محله آن‌ها به عنوان دهکده‌ای کوچک و آرام در میان درختان شناخته می‌شد. چنگال یک لودر به جان یکی از آخرین ساختمان‌های این محله که بنایی سه طبقه با چندین آپارتمان کوچک است، می‌افتد و آن را تخریب می‌کند. لوئیز دا سیلوا به این صحنه خیره شده است و می‌گوید «صحنه بسیار غم‌انگیزی است! کلمه‌ای برای توصیف آن نمی‌توانم بیابم». دیواری که گرافیتی آن می‌گوید «خاطره را نمی‌توانید اخراج کنید و بزدایید» پخش زمین می‌شود. شعار المپیک ریو 2016 این است: «دنیایی جدید»! اما دا سیلوا معتقد است در این جهان جدید جایی برای فقرا وجود ندارد. منتقدان بر این تأکید دارند که به بهانه المپیک ساخت و سازهایی انجام داده و خدمات و زیرساخت‌های شهر مثل خطوط اتوبوس‌های تندرو (BRT) را تقویت کرده‌اند اما این‌ها همه برای برخی از ساکنان فقیر شهر بسیار گران تمام شده است. لنا آزِوِدو (خبرنگار) و لوکاس فولهابر (آرشیتکت) در کتابی که در سال 2015 منتشر کردند، می‌نویسند بین سال‌های 2009 و 2013 بیش از 60000 نفر در شهر ریو دو ژانیرو خانه‌هایشان را از دست داده‌اند. در سال 2009 و بعد از کسب امتیاز میزبانی المپیک، ریو متعهد شد در حومه غربی «بارا دو تاجوکا»، و دقیقاً سمت راست «ویلا اوتودرومو» یک المپیک پارک بسازد. از آن زمان به بعد در بین 800 خانواده ساکن آن محلات، 275 زاغه با حکمی مواجه شده‌اند که آن‌ها را مجبور به ترک محل خود می‌کرد.

منبع: معماری نیوز

منبع : ۵۵آنلاین
به این خبر امتیاز دهید:
بر اساس رای ۰ نفر از بازدیدکنندگان
با دوستان خود به اشتراک بگذارید:
کپی شد

پیشنهاد ویژه

    دیدگاه تان را بنویسید

     

    دیدگاه

    توسعه