ارسال به دیگران پرینت

پرسپولیسی­‌ها و استقلالی­‌های عزیز، رنگ عوض نکنید

| به عنوان پرسپولیسی هیچ‌وقت دلم نخواسته تیم رقیبم برنده شود. همیشه از باخت استقلال خوشحال شده‌­ام. بعضی وقت­ها، طرفدار استقلال بوده‌­ام تا بتواند رقیب پرسپولیس برای رسیدن به جام را متوقف کند.

پرسپولیسی­‌ها و استقلالی­‌های عزیز، رنگ عوض نکنید

۵۵آنلاین :

به عنوان پرسپولیسی هیچ‌وقت دلم نخواسته تیم رقیبم برنده شود. همیشه از باخت استقلال خوشحال شده‌­ام. بعضی وقت­ها، طرفدار استقلال بوده‌­ام تا بتواند رقیب پرسپولیس برای رسیدن به جام را متوقف کند. مثلا وقتی که پرسپولیس با سپاهان یا تراکتورسازی یا تیمی دیگر بر سر کسب جام در کورس است و برد استقلال می‌توانسته ما را در رسیدن به قهرمانی کمک کند. در چنین شرایطی ترجیح همه پرسپولیسی‌­ها این است که استقلال ببرد، اما آن هم از روی خیرخواهی برای رقیب نیست. دلمان می­‌خواهد قهرمان شویم تا بتوانیم بیشتر برای استقلالی‌­ها کری بخوانیم و به آنها فخر بفروشیم. درواقع برد آنها قرار است بیشتر به نفع ما تمام شود.

اینها که گفتم در ذات فوتبال است. فرهنگ هواداری همین است. بعضی وقت­ها برای بازیکن تیم رقیب اتفاق تلخی می‌­افتد ـ فکر کنید تصادفی که برای قائدی پیش آمد ـ و همه دعا می‌­کنند که به خیر بگذرد. یا وقتی که کاپیتان تیم ما، هادی نوروزی چشم بر دنیا بست، طبیعی بود که حتی دوآتشه­‌ترین استقلالی­‌ها هم متاثر شوند و برایش فاتحه بخوانند. که در دقیقه ۲۴ در فریاد زدن نامش همراهی کنند. اینها وجه انسانی ماجراست و طرفدارهای فوتبال هم بشرند. زامبی که نیستند. اما این لحظات می‌گذرند و دربی می‌­رسد و وقت رقابت می‌­رسد و ما از خدایمان است که ستاره تیم حریف مصدوم باشد و سه­‌کارته شود و به بازی نرسد. همه‌­اش دل‌دل می‌­کنیم که داور بهترین بازیکن­شان را اخراج کند. اینجاها دیگر وقت جنگ است. شوخی که نداریم.

در این وانفسا، شخصا هیچ‌وقت نفهمیده‌­ام رفتن به ورزشگاه و تشویق کردن تیم رقیب در رقابت­‌های بین­‌المللی چه معنایی می­‌دهد. خودم نرفته­‌ام و به همه می‌­گویم نروید. نمایشی که صدا و سیما ارئه می‌­کند، حرف­‌های خیابانی و بقیه گزارشگرها و تبلیغات و حتی حمایت بعضی پرسپولیسی­‌ها از تیم رقیب، به نظرم فوتبالی نیست. از فهم و سنت فوتبال دور است. چه معنایی دارد که ما برویم استادیوم را پر کنیم تا استقلالی­‌ها به تعداد تماشاگرشان بنازند. چه معنایی دارد با تشویق ایسلندی به حمله بخوانیم­شان تا گل بزنند و برنده شوند و بتوانند همه اینها را بکنند در چشم ما. دیوانه شده‌­ایم؟ نکند لباس آبی هم باید بپوشیم؟ شاید دلتان می­‌خواهد در آن نود دقیقه در شعارهای ضدپرسپولیسی هم همراهی‌­تان کنیم؟ یعنی چی؟ چون تیم رقیب ایرانی نیست؟ نباشد. این که خیابانی می‌­گوید گل زدن به تیم اماراتی گل ملی محسوب می­‌شود توهین به شعور همه ما فوتبالی­‌هاست. هر گلی که استقلال می­‌زند، تیری است که به قلب ما می‌­خورد. هر برد استقلال یک اتفاق تلخ در زندگی ماست. این شعارها که ما در مقابل تیم خارجی و تیم عربی همه یکرنگ هستیم، مزخرف است. هر پیروزی و موفقیتی که ما کسب می­‌کنیم، پرچمی است که از برتری­مان حکایت می‌­کند. چرا باید طرفداران حریف این پرچم، این اسلحه را به دست­مان بدهند تا به سویشان نشانه بگیریم. چرا ما باید این کار را بکنیم. دست از این بازی بیهوده بردارید. دست از این شعارهای لوس و باسمه‌­ای بردارید. کی تا امروز دیده که هواداران بارسا، رئال را در مقابل حریفی خارجی تشویق کنند، چون تیم هموطن­شان است؟ می‌گویید بارسا و رئال مشکل قومی و نژادی دارند. باشد. کسی دیده هواداران لیورپول، منچستریونایتد را در مقابل حریفان خارجی تشویق کنند؟ یا دورتموندی­‌ها هیچوقت به حمایت از بایرن آمده‌­اند؟ جواب مشخص است. کسانی که شعارهای مضحک می­‌دهند و فکر می­‌کنند با ملی کردن بازی باشگاهی، کار قشنگی می­‌کنند، متوجه نیستند که هر باشگاه برای خودش پرچمی دارد و جمع شدن هواداران تیم دیگر زیر پرچم باشگاه نقض غرض است. غیرعقلانی است. برای همین هم هست که وقتی استقلال مقابل تیم اماراتی برنده می­‌شودـ برای مثال ـ آبی‌­ها با شعارهای ضدپرسپولیسی­‌شان استادیوم را ترک می‌­کنند و کری می‌­خوانند و افتخار می­‌کنند که برده‌­اند. درستش هم همین است. رفتن استقلالی‌­ها به ورزشگاه برای تشویق پرسپولیس، جز این که آتش نفرت را تندتر کند نتیجه­‌ای ندارد. تماشاگرانی که تیم ما را تشویق می­‌کنند تا از نتبجه تیم علیه­‌شان استفاده کنیم.

اما همانطور که این واقعیت را باید تکرار و بر آن تأکید کنیم، این را هم باید بگوییم که بازی ملی فقط یک پرچم دارد و آبی و قرمز کردنش نامردی و غیرمنطقی است. در تیم ملی بازیکنی که لباس سفید پوشیده در اردوگاه ما و برای ما می­‌جنگد و مهم نیست که از زیر کدام پرچم باشگاهی آمده باشد. شاید تفکیک اینها برای عده‌­ای سخت باشد اما هویت پیدا کردن باشگاه­‌ها و حرفه­‌ای شدن فوتبال با این تعارضات هم همراه است و باید درک­شان کرد.

پانوشت: این که کاربران فضای مجازی با خواندن این مطلب دوباره حمله کنند و بخواهند با طعنه و توهین خودی نشان بدهند، اتفاق تازه‌­ای نیست و مثل همه نوشته­‌ها شامل این یادداشت هم خواهد شد. فقط از کسانی که تحمل کرده­‌اند و مطلب را تا انتها خوانده‌­اند خواهش می­‌کنم توجه کنند که این متن با گرایش رنگی نوشته نشده. موضوعی که درباره‌­اش نوشته‌­ام اصرار بر هویت تیمی و باشگاهی است. می­‌خواهد طرفدار تراکتور باشد یا ملوان یا هر جای دیگر. در این متن از پرسپولیسی بودنم نوشته‌­ام تا صریح‌­تر و راحت­‌تر درباره سوژه بنویسم. اگرنه بارها به خاطر مطالبم به ضدیت با پرسپولیس متهم شده‌­ام یا بالعکس. خواهشم از عزیزانی که دارند خود را برای پاسخ دادن و آتش کردن آماده می‌­کنند این است که کارشان را دقیق و مستند انجام دهند. متشکرم.

به این خبر امتیاز دهید:
بر اساس رای ۰ نفر از بازدیدکنندگان
با دوستان خود به اشتراک بگذارید:
کپی شد

پیشنهاد ویژه

    دیدگاه تان را بنویسید

     

    دیدگاه

    توسعه