تعلیق، دوچرخهسواری ایران را تهدید میکند رکابزدن در جاده دوپینگ
| افزایش آمار دوپینگ دوچرخهسواران ایرانی در میادین داخلی و خارجی، این روزها به یکی از معضلات بزرگ ورزش کشور تبدیل شده است. این پدیده شوم در دو سال گذشته بهگونهای بر سر تیمهای ملی دوچرخهسواری مردان و زنان ایران سایه افکنده که هرچه میگذرد بر تعداد این آمار اضافه میشود.
۵۵آنلاین :
افزایش آمار دوپینگ دوچرخهسواران ایرانی در میادین داخلی و خارجی، این روزها به یکی از معضلات بزرگ ورزش کشور تبدیل شده است. این پدیده شوم در دو سال گذشته بهگونهای بر سر تیمهای ملی دوچرخهسواری مردان و زنان ایران سایه افکنده که هرچه میگذرد بر تعداد این آمار اضافه میشود. تعداد نمونههای دوپینگ رکابزنان در دو سال گذشته به حدی بوده که فدراسیون پزشکی ورزشی و اتحادیه جهانی دوچرخهسواری بهطور میانگین، هر ماه آزمایش دوپینگ یک دوچرخهسوار را مثبت اعلام کرده است. از شاخصترین چهرههای تیم ملی گرفته تا نفرات جوانی که تازه در ابتدای مسیر قهرمانی این رشته قرار گرفتهاند. شهاب جدیدالاسلام، حسین زنیدپور، سیدموسی مصطفوی، نیما پاشایی، محمد علیمرادیان، ابراهیم حاجیزاده، روحالله احمدی، مصطفی لقمانیان، حسین عسکری، ریحانه خاتونی، فاطمه یوسفی، علیرضا حقی، محسن رمضانی، رحیم امامی، احد کاظمی، کسری باقرپور (توبیخ کتبی شد)، ناصر رضاوی و آیدین علیاری دوچرخهسوارانی هستند که در این مدت اسامی آنها بهطور رسمی بهعنوان ورزشکار دوپینگی اعلام شده است. تیم باشگاهی پیشگامان یزد نیز سال پیش با محرومیتی یکماهه مواجه شد. مثبتشدن تست دوپینگ امامی و رضاوی در تورهای بینالمللی باعث محرومیت این تیم شد. مسئولان فدراسیونها و ستاد ملی مبارزه با دوپینگ هر بار که نمونهای مثبت میشود، تحت هر شرایطی ورزشکار را مقصر اولوآخر دوپینگیشدنش میدانند و بیتوجه به اینکه آنها هم بهعنوان صاحبان ورزش وظیفه فراهمکردن محیطی پاک را برای ورزشکاران دارند، بهسادگی از کنار این اتفاق تلخ عبور میکنند. هر عقل سلیمی بهروشنی این موضوع را درک میکند، در وهله اول خود ورزشکار است که باید مراقب سالم ورزشکردن خود باشد اما داستان دوپینگها در دوچرخهسواری بهقدری شیوع پیدا کرده که دیگر هیچکسی توجیهات مسئولان مربوطه را هم برنمیتابد. اوضاع فدراسیون دوچرخهسواری آنقدر بغرنج شده که خسرو قمری، رئیس آن موضع سکوت را در پیش گرفته و پاسخی برای رسانهها ندارد. قمری در حالی برای دومین دوره متوالی ریاست این فدراسیون را بر عهده گرفته که با این شرایط منتقدان زیادی هم پیدا کرده است. او که بهشدت به قصور و کوتاهی در برخورد جدی با معضل دوپینگ ورزشکاران متهم است، حالا پنهانکاری را هم به اتهامات خود اضافه کرده است. جدیدترین چالش مسئولان این فدراسیون در داستان دوپینگهای ادامهدار رکابزنان، افشای دوپینگ حسین عسکری بعد از گذشت نزدیک به دو سال است. دوچرخهسواری که ۲۵ سال متوالی در دو بخش جاده و استقامت رکاب زد و بیشک یکی از بهترینهای دوچرخهسواری ایران در این دوران بوده است. ماجرا از این قرار است که دو سال پیش فدراسیون جهانی مبارزه با دوپینگ نام عسکری را در فهرست رکابزنانی که آزمایش دوپینگ آنها مثبت اعلام شده قرار میدهد اما همزمان با این موضوع این ورزشکار، باوجود کسب جواز حضور در بازیهای المپیک ٢٠١٦ ریو، مصدومیت را بهانه میکند و با امتناع از حضور در این بازیها، در فضایی آرام تصمیم به خداحافظی از ورزش میگیرد. این اقدام او در حالی صورت گرفت که برخی از دوچرخهسواران در آن برهه از زمان غیرمستقیم اعلام کردند عسکری بهدلیل مثبتشدن تست دوپینگش از ورزش کنارهگیری کرده است. موضوعی که مسئولان فدراسیون دوچرخهسواری و پزشکیورزشی آن را تکذیب کردند. قانون درباره اعلام مثبتبودن تست دوپینگ یک ورزشکار، صراحت دارد که حدفاصل ٢٠ روز پس از اعلام، نام ورزشکار باید در رسانههای جمعی منتشر شود. این داستان اما در مورد حسین عسکری شکل خاص خود را داشت. زمانی که سازمان جهانی مبارزه با دوپینگ تست دوپینگ او را مثبت اعلام کرد، او شخصا از ستاد ملی مبارزه با دوپینگ میخواهد از آنجاکه سالهای زیادی در تیمهای ملی حضور داشته، نامش در رسانهها فاش نشود. اعضای وقت این ستاد هم به پاس پیشینه عسکری در ورزش کشور و حفظ آبروی او تصمیم میگیرند نامش را رسانهای نکنند. عسکری در چند روز گذشته از اصحاب رسانه دوری کرده و پاسخ قانعکنندهای درباره حاشیههایی که برای او ایجاد شده، نداشته است. یک بام و دو هوای مسئولان غلامرضا نوروزی، رئیس فدراسیون پزشکی ورزشی، کسی است که از اتفاقات بهوجودآمده درباره دوپینگ حسین عسکری پرده برمیدارد. با افشاگری نوروزی، بعد از مسئولان فدراسیون دوچرخهسواری انگشت اتهام را به سمت او نیز نشانه گرفتهاند؛ چراکه خودش یکی از کسانی بوده که بر سر پنهانکردن دوپینگ عسکری رضایت داده اما حالا حقیقت را رو کرده است. اما قمری دلیل رسانهاینشدن نام عسکری را اینگونه توجیه میکند: «در آییننامه کمیته ستاد مبارزه با دوپینگ، بندی وجود دارد که درصورتیکه ورزشکار دوپینگی ضمن ارائه تعهد از آن رشته ورزشی خداحافظی کند، کمیته ضددوپینگ میتواند نامش را اعلام نکند». آنچه در این ماجرا جلب توجه میکند، این است که چرا مسئولان باید نگاه تبعیضآمیز به ورزشکاران داشته باشند و دوپینگ یک ورزشکار، هرچند پرافتخار و مدالآور را از دید رسانهها و جامعه پنهان کنند و دست به فریبکاری بزنند؛ مگر نه اینکه وقتی دوپینگ علیرضا حقی، یکی دیگر از چهرههای شاخص دوچرخهسواری که مدالهای زیادی در آسیا دارد و المپیکی هم بوده اعلام شد، ستاد ملی مبارزه با دوپینگ آن را اعلام کرد اما در مقابل برای حسین عسکری استثنا قائل شدند! این یک نمونه بارز دیگر از تبعیض قائلشدن بین دوچرخهسواران و نادیدهگرفتن سلامت آنها در مسابقات قهرمانی کشور بود. جایی که فدراسیون از رکابزدن آروین گودرزی در قهرمانی کشور جلوگیری کرد اما رکابزن شهرداری تبریز را با وجود اینکه خودش نامه کتبی تعلیق این رکابزن را ارسال کرد، اجازه داد تا در تور آذربایجان رکاب بزند. موضوعی که البته گودرزی آن را رد کرد. اوج پنهانکاریها و البته نگاه تبعیضآمیز مسئولان فدراسیون در مورد عسکری جایی بود که این ورزشکار باوجود داشتن محرومیت، بهعنوان سرمربی تیم ملی استقامت و نیمهاستقامت هم منصوب شد. انتصاب عسكری در حالی صورت گرفت که هیچ قراردادی میان او و فدراسیون امضا نشده بود، چراکه هنوز دو سال از دوران محرومیت عسكری باقی مانده بود. برهمیناساس او درخواست استیناف مدت باقیمانده را ارائه کرد تا در صورت تحقق این موضوع، مشکلی برای سرمربیگری نداشته باشد، البته درخواست او مورد موافقت قرار نگرفت و عسكری عطای سرمربیگری تیم ملی را به لقایش بخشید. دوپینگهایی که رسانهای نمیشوند آمار دوپینگ در دوچرخهسواری در مقایسه با سایر رشتهها در ورزش ایران در حالی هر روز رو به افزایش است که خود این ملیپوشان را هم به جان هم انداخته است. ادعاهای جنجالی آنها باعث شده تا بیش از پيش آتش اختلافات بین اهالی این رشته بالا بگیرد. قادر میزبانی، یکی از رکابزنان پرافتخار ایران، بهصراحت میگوید که فدراسیون برخی مواقع تست دوپینگ دوچرخهسواران معروف را که در داخل کشور مثبت میشود اعلام نمیکند. همین پنهانکاریها خودش عاملی است تا دوپینگ رشد کند. اظهارات احد کاظمی که خود درحالحاضر دوران محرومیتش را سپری میکند، از همه جنجالیتر است. او چندی پیش مدعی شد تمام رکابزنان مطرح ایران؛ از خودش و امیر زرگری گرفته تا آروین گودرزی و امیر کلاهدوز دوپینگی هستند و فدراسیون هرکسی را دوست داشته باشد، دوپینگش را پنهان میکند. کاظمی بهقدری بیپرده حرف میزند که حتی به دوپینگ هاشم رسولکندی، سرمربی جدید تیمهای ملی استقامت و نیمهاستقامت، هم اشاره میکند. او میگوید رسولکندی سال ٢٠٠٠ در رقابتهای قهرمانی آسیایی شانگهای نایبقهرمان میشود، اما بعد از مثبتشدن آزمایش دوپینگش این مدال را از او پس میگیرند. خطر تعلیق در کمین است شیوع دوپینگهای رکابزنان ایرانی در شرایطی بازتاب جهانی گستردهای پیدا کرده که اتحادیه جهانی دوچرخهسواری چندی پیش برای برگزاری مسابقات قهرمانی کشور که تیرماه برگزار شد، نماینده خود را برای کنترل دوپینگ به تهران فرستاد. این اتفاق سران دوچرخهسواری دنیا را هم بهقدری حساس کرده که زنگ خطر را برای تعلیق فدراسیون دوچرخهسواری هم به صدا درآورده است؛ موضوعی که مجید ناصری، سرمربی سابق تیمهای ملی دوچرخهسواری استقامت، هم به آن اشاره میکند. او به «شرق» میگوید: «متأسفانه دوپینگ در دوچرخهسواری بیشتر از سایر رشتهها در ورزش کشور شیوع پیدا کرده است. آماری که در این دو سال منتشر شده، واقعا نگرانکننده است. این نشانگر این است که نظارت و کنترل دقیقی در این زمینه وجود نداشته. همین بیتوجهیها باعث شده تا جوانان ما به این باور برسند که نمیتوانند بدون استفاده از مواد نیروزا ورزش حرفهای کنند. این نگرش باعث میشود که آسیب بزرگی به تیمهای ملی فعلی برسد و بدونشک مستلزم زمان زیادی است که این باور از فکر و ذهن جوانان بیرون برود. اگر شرایط به همین شکل پیش برود، قطعا به تعلیق هم میرسیم. اتحادیه جهانی آنقدر حساس شده که برای مسابقات کشوری هم نماینده خود را به تهران فرستاد». او معتقد است ترکیب ناقص کادر فنی تیمهای ملی عامل اصلی دوپینگهای ادامهدار در تیمهای ملی است: «وقتی کارشناس تغذیه و پزشک ورزشی در کادر فنی حاضر باشد و به ورزشکاران آگاهی بدهد، مگر میشود یک ورزشکاری سرخود مکمل مصرف کند. سال ٨٧ که من در تیمهای ملی مسئولیت داشتم، برای همه ملیپوشان؛ از تیمهای پایه گرفته تا بزرگسالان شناسنامه پزشکی درست کرده بودیم. کارشناس تغذیه و پزشک مدام در تیمها حاضر بودند. بچههای ما در آن دوران آنقدر پاک بودند که حتی در رده امیدها هم نامآور بودند و مدال میگرفتند. ما آن زمان آنقدر روی ملیپوشان اشراف داشتیم که قبل از تستگرفتن، نفراتی را که مشکوک بودند حذف میکردیم. خیلی از پتانسیلهایی که ما آن زمان داشتیم و میتوانستند تا الان روی پیست باشند، از ورزش کنارهگیری کردهاند، چراکه در یک جدال نابرابر قرار گرفتهاند. آنها هم یا باید آلوده باشند یا اینکه باید بپذیرند دیگر شانسی برای رقابت با رقبا ندارند». ناصری به کمکاریهای مسئولان فدراسیون پزشکی در قضیه مثبتشدن دوپینگ رکابزنان تأکید میکند: «متأسفانه باید بگویم که مسئولان فدراسیون پزشکی ورزشی که متولی اصلی گرفتن آزمایش دوپینگ هستند هم کوتاهی میکنند. ما آن زمان هربار که از این فدراسیون میخواستیم تا از ملیپوشان تست بگیرند، اعلام میکردند که گرفتن این آزمایشها هزینهبر است و از سر خود باز میکردند. اگر هم آزمایش میگرفتند، به آزمایشگاههای خارج از کشور ارسال نمیکردند. بدتر اینکه در مواردی هم که نمونهها مثبت میشد آن را به صورت شفاف اعلام نمیکردند. تمام این سهلانگاریها و بیتوجهیها باعث شده تا دوپینگ به این شکل وحشتناک در دوچرخهسواری شیوع پیدا کند».
منبع : شرق
دیدگاه تان را بنویسید