ارسال به دیگران پرینت

استقلال «پادشاه» آورده یا پیاده‌نظام

| تاریخ استقلال بعدها درباره‌اش قضاوت درست‌تری خواهد کرد؛ اینکه استراماچونی «پادشاه» است یا «پیاده‌نظام».

استقلال «پادشاه» آورده یا پیاده‌نظام

۵۵آنلاین : آبی به رنگ ایتالیا

مدت زیادی از موفقیت اروپایی‌ها در باشگاه استقلال گذشته است؛ آن‌وقت‌ها نه انقلاب شده بود و نه حتی استقلالی وجود داشت. تیمی گردن‌کلفت به نام «تاج» در فوتبال ایران متولد شده بود که همیشه پای ثابت بالای جدول رقابت‌های فوتبالی بود. عصر زدرایکو رایکوف، در تاریخ باشگاه استقلال، عصر پادشاهی مربیان «یوگسلاو» در فوتبال ایران بود. این مربی اروپای شرقی برای هدایت تیم ملی ایران آمده بود تا فوتبال تقریبا نوپا را با متدهای اروپایی «به‌روز» کند؛ کارش که در تیم ملی تمام شد، رفتنش از ایران به تعویق افتاد. «تاج» این مرد یوگسلاو را به خدمت گرفت تا به یکه‌تازی‌اش در فوتبال ایران ادامه دهد. رایکوف هم برای خودش اصول زیادی داشت؛ سپردن کار به جوانان و استفاده از پتانسیل‌های موجود در فوتبال ایران. رایکوف دو قهرمانی با تاج در لیگِ آن زمان آورد؛ یکی به نام «جام منطقه‌ای ایران» در سال 1349 و دیگری هم به نام جام تخت‌جمشید که سال 1953 به دستش آورد. جام منطقه‌ای نخستین تورنمنت «لیگ‌گونه» در ایران بود و جام تخت‌جمشید هم که سرآغازی بر اصولی برگزارشدن لیگ در فوتبال ایران. رایکوف در بردن جام‌ها استاد شده بود؛ او همان سال 1349 تاج را در رقابت‌های باشگاهی قهرمانی در آسیا قهرمان کرد و دو جام سطح‌بالا در استان تهران را هم به دست آورد. خلاصه اینکه در عرض شش سال حضور در این تیم در 11 تورنمنت مختلف شرکت کرد و دست‌آخر پنج عنوان قهرمانی برای «تاج» به دست آورد. عصرش اما با دو عنوان غیرقابل‌قبول چهارمی در لیگ‌های بعدی تمام شد و از فوتبال ایران و تاج رفت. آن دو قهرمانی، دوتای اول از مجموع هشت قهرمانی استقلال در رقابت‌های لیگ ایران بود؛ دوتا قهرمانی مهم که رایکوف را مثل یک «پادشاهِ» بنیان‌گذار در تاریخ فوتبال استقلال برجسته کرده است. رایکوف که رفت، قهرمانی در لیگ با مربیان خارجی هم برای استقلال تبدیل به یک رؤیا شد؛ آنهایی که بعد از رایکوف از شرق و غرب اروپا به استقلال آمدند دیگر «پیاده‌نظام» بودند؛ در دفاع و حمله شرکت کردند، تعقیب‌وگریز داشتند، گشت‌زنی کردند، ساخت‌وساز کردند و خودنمایی مقطعی داشتند، ولی هرگز «قهرمان لیگ» نشدند؛ پُرِپُر شدند یکی مثل جکیچ و شفر که فقط با یک قهرمانی در جام حذفی، اثر کم‌رنگی روی تاریخ این باشگاه گذاشتند. تاریخ می‌گوید به غیر از رایکوف فقط دو مربی خارجی دیگر برای استقلال جام آوردند که هر دو این‌بار از غرب اروپا و آلمان بوده‌اند؛ ولی جام آنها در تورنمنت حذفی بود و عملا اعتبارش از جام‌هایی که رایکوف آورده بود کمتر بودند. هم ولادیمیر جکیچ که بعد از رایکوف سرمربی استقلال (تاج) شد و هم وینفرد شفر که فصل پیش یکی مانده به آخرین سرمربیان خارجی این تیم شدند، آلمانی بودند. حالا معادله ساده‌تر می‌شود؛ یکی از شرق اروپا دو قهرمانی در لیگ آورده و دوتا مربی از غرب این قاره دوبار استقلال را در جام حذفی قهرمان کرده‌اند. هشتمین سرمربی خارجی استقلال لیگ جدید را قرار است با یک سرمربی ایتالیایی شروع کند؛ اولین سرمربی ایتالیایی تاریخ این باشگاه و درمجموع هشتمین سرمربی خارجی این تیم. البته اگر میک مک درموت هم حساب شود؛ کسی که فقط یک بازی هدایت آبی‌های تهران را برعهده گرفت؛ اگر نه که «استرا» هفتمین خارجی تاریخ این باشگاه است. بین رایکوف و او شش مربی یا منهای مک درموت پنج خارجی روی نیمکت این تیم نشسته‌اند که هیچ‌کدامشان هیچ جامی در لیگ برای استقلال نیاورده‌اند؛ ولادیمیر جکیچ، یوگنی سوکوموروخوف (2 نوبت)، لئونید بیلفسکی، رولند کخ و وینفرد شفر همگی برای استقلال حکم پیاده‌نظامی را داشتند که برای این تیم جنگیدند، ولی هیچ‌کدامشان پادشاهی را که قدرت فتح‌کردن جام را داشته باشد، نشان ندادند. حالا استراماچونی از راه رسیده است؛ سومین مربی خارجی با ملیتی متفاوت؛ همه خارجی‌هایی که چندین‌بار روی نیمکت آبی‌پوشان تهرانی نشسته‌اند یا یوگسلاو (صربستانی) بوده‌اند یا آلمانی؛ این یکی اما ایتالیایی است؛ جوان و درعین‌حال پرتجربه. آمده است تا به شش سال ناکامی استقلال در بردن لیگ پایان دهد؛ همان «6» معروف که اگر کابوسش دست از سر استقلالی‌ها بردارد، می‌توانند با استراماچونی دوباره یکه‌تازی کنند. سؤال اما این است که آندرئا استراماچونی قرار است «پادشاه» باشد یا «پیاده‌نظام»؟ پاسخ قطعی‌اش را می‌توان بعد از اتمام قرارداد او با استقلال فهمید، ولی تا اینجا او می‌خواهد هم پادشاه باشد، هم پیاده‌نظام! درواقع او مثل یک پادشاهِ باهوش به سؤالی مبنی‌بر قول‌دادن برای قهرمانی پاسخ می‌دهد؛ خودش را یک متوهم شیفته قدرت نمی‌داند. «می‌دانم استقلال شش سال است قهرمان لیگ ایران نشده و می‌دانم که کار دشواری داریم و وارد چالش شده‌ام. استقلال سال گذشته سوم شد و حتما تیم‌های دیگر بهتر کار کردند که قهرمان شدند. یک‌سری از بازیکنان ما جدا شده‌اند، یک‌سری تمدید کرده‌اند و یک‌سری بازیکن دیگر به ما اضافه شده‌اند. کلا کار دشواری پیش‌رو خواهیم داشت. نمی‌خواهم قولی برای قهرمانی بدهم یا حرفی بزنم که نتوانم آن را انجام دهم، اما می‌توانم قول بدهم بهترین تلاشم را بکنم و سطح کیفی استقلال را ارتقا بدهم. بازیکنان فاکتورهای بسیار مهمی هستند و همان‌طور که گفتم، بیشترین تلاش را برای بالابردن سطح کیفی استقلال خواهیم کرد تا روزبه‌روز کیفیت تیم را بالاتر ببریم». اما اگر این پاسخش برگرفته از هوش پادشاهی‌اش نباشد و در استقلال هم مثل بقیه تیم‌هایی که در آن کار کرده، نتیجه بگیرد چه؟ با اینتر، با اودینزه، با پاناتینایکوس و البته با اسپارتاپراگ او نه‌تنها طعم پادشاهی را نچشید، بلکه یکسره نقش پیاده‌نظامی را ایفا کرد که با بی‌برنامگی در خط مقدم در همان اولین نبرد (فصل) با تیر از پا درآمد و جایش را به سرباز دیگری داد. حالا شاید اما او همان سربازِ بارها شکست‌خورده‌ای است که «عبرت» گرفته و از شکست پلی برای پیروزی بسازد؛ تاریخ استقلال بعدها درباره‌اش قضاوت درست‌تری خواهد کرد؛ اینکه استراماچونی «پادشاه» است یا «پیاده‌نظام».

منبع : شرق
به این خبر امتیاز دهید:
بر اساس رای ۰ نفر از بازدیدکنندگان
با دوستان خود به اشتراک بگذارید:
کپی شد

پیشنهاد ویژه

    دیدگاه تان را بنویسید

     

    دیدگاه

    توسعه