برآورد انتخابات اسراییل تا این لحظه

انتخابات در اسراییل پایان یافت و حالا آن دسته از افرادی که به هر دلیل در حال رصد این انتخابات بودند با دیدن آمار از خود می ‌پرسند بالاخره پیروز این انتخابات کیست؟ برای پاسخ به این پرسش قبل از هرچیز باید دانست که فرایند انتخابات در اسراییل به گونه‌ای است که صرف اعلام آرا نشانی قطعی برای اعلام برنده نهایی نیست. لیکود (حزب نتانیاهو)همچنان بزرگ‌ترین حزب منفرد است، اما بلوک مخالفان نتانیاهو که در راس آن آیزنکوت(حزب یاشار قرار دارد) در برخی برآوردهای اولیه از اردوگاه او پیش افتاده و احزاب عرب نیز با کسب احتمالی ۱۷ تا ۱۸ کرسی، به بازیگرانی تعیین‌کننده تبدیل شده‌اند. بااین‌حال، هیچ‌یک از دو اردوگاه اصلی به اکثریت ۶۱ کرسی(نصف به علاوه یک) در کنست ۱۲۰ نفره نرسیده است.
معنای سیاسی این وضعیت این است که نتانیاهو در معرض از دست دادن جایگه نخست‌وزیری است، اما هنوز کار او تمام شده قطعی نیست. در نظام پارلمانی اسرائیل، بزرگ‌ترین حزب صاحب کرسی در مجلس لزوما قادر به تشکیل دولت نیست زیرا ممکن است بخش بزرگی از رای‌دهندگان خواهان پایان دوران نتانیاهو باشند، اما احزابی که بر سر رفتن او توافق دارند، بر سر جانشینش توافق نکنند.
در این دوره از انتخابات، احزاب عرب وزنی کم‌سابقه در پارلمان خواهند داشت. اگر مخالفان نتانیاهو با این احزاب عرب ائتلاف کند صاحب اکثریت می‌شود اما مساله این است که بخشی از احزاب یهودی مخالف نتانیاهو حاضر نیستند با احزاب عرب وارد ائتلاف شوند و به عبارت دگیر امید نتانیاهو(حزب لیکود) به این پاشنه آشیل در احزاب مخالف است ضمن اینکه اگر دولت بعدی تا زمان رسیدن به ائتلاف لازم برای تصدی قدرت تشکیل نشود، نتانیاهو به عنوان نخست‌وزیر موقت فرصتی کافی را برای چانه‌زنی و بازسازی موقعیت، خواهد داشت. بیان این گزاره‌ها به این معنی نیست که شکست فاحش او در این مرحله انکار شود اما به هرحال نباید فراموش کرد که که طبق این سامانه انتخاباتی شکست انتخاباتی و خروج از قدرت، دو موضوع یا مرحله متفاوتند.
صرف‌نظر از انتخابات، مساله مهمی که برای ایرانیان از اهمیت فوق‌العاده‌ای برخوردار است این است که به فرض کناررفتن نتانیاهو آیا امیدی به تغییر رویکرد اسراییل در قبال ایران وجود دارد؟ پاسخ به این سوال مستلزم این است که منظورمان را از تغییر رویکرد روشن کنیم. تغییر رویکرد اگر به معنای عادی‎سازی یا حتی تفاوت بین دولت دموکرات اوباما با دولت جمهوری‌خواه ترامپ بدانیم، امری ناممکن است و حتی به قدرت رسیدن آیزنکوت به تغییر در اهداف راهبردی اسراییل در قابل ایران منجر نمی‌شود در نتیجه ارزیابی اسرائیل از تهدید ایران و ضرورت حفظ برتری نظامی‌اش همچنان پابرجا خواهد ماند اما اگر تصور کنیم ایزنکوت همان نسخه نتانیاهوست، اغراق کرده‌ایم زیرا حداقل می ‌دانیم که او کلید زدن جنگی دیگر و اقدامات ماجراجویانه نظامی سهمگین علیه ایران به شکل فوری و فوتی و به عنوان اولویت اول اسراییل را راهبرد اشتباه نتانیاهو می‌داند.