کتاب‌هایی برای جلای روح؛ دعوت به خواندن و معرفی کردن

این روزها کتاب‌ها دوباره پناه ما شده‌اند. بیایید فهرستی جمعی بسازیم از کتاب‌هایی که این روزها می‌توانند همراهمان باشند.

کتاب‌ها در دوران پرتنش، نقش عجیبی دارند؛ گاهی آینه‌ای برای فهمیدن وضعیت خودمان می‌شوند، گاهی پنجره‌ای برای فرار کوتاه از واقعیت و گاهی چراغی که ذهن را روشن‌تر می‌کند.

ایده این مطلب از جایی آمد که شما کاربران زومیت یک رشته باز کردید و درآنجا به معرفی کتاب به‌یکدیگر پرداختید. ما هم در این مقاله کتاب‌هایی معرفی کرده‌ایم که می‌توانید به سراغشان بروید. از شما می‌خواهیم که کتاب‌های پیشنهادی خود را با ما به اشتراک بگذارید تا به‌مرور از بین آن‌ها بهترین‌هایشان را به این مطلب اضافه کنیم.

رمان مردی به ‌نام اوه اثر فردریک بکمن نویسنده‌ی سوئدی است که محبوبیت آن منجربه ساخت فیلمی از این داستان شد. اوه پیرمرد سختگیر و بداخلاقی است که اطرافیانش دل خوشی از او ندارند. در طی داستان اوه بارها سعی می‌کند به زندگی خود پایان دهد؛ اما ورود همسایگان جدید رفته‌رفته همه چیز را تغییر می‌دهد و حقیقت زندگی او را برای ما آشکار می‌کند

همیشه معتقدیم برای انجام کاری برای دیگران هنوز وقت داریم. معتقدیم برای گفتن حرفی به دیگران هنوز وقت داریم و سپس اتفاقی می‌افتد که ناگهان سر جایمان می‌ایستیم و با خود فکر می‌کنیم «کِی»

- بریده‌ای از مردی به نام اوه

به گفته‌ی خوانندگان این رمان شیرینی و ارزش زندگی را از دل تلخ‌ترین موقعیت‌ها بیرون می‌کشد و خواندنش آرامش‌بخش و امیدآفرین است. اگر این کتاب را دوست داشتید، احتمالا از مطالعه‌ی رمان بریت ماری اینجا بود نوشته‌ی دیگری از بکمن نیز لذت خواهید برد.

می‌خواهم بمیرم ولی دوست دارم دوکبوکی بخورم از کتاب‌های پرفروش کره‌ی جنوبی است که در دنیا نیز سروصدای زیادی به پا کرد. این کتاب داستان صادقانه‌ی بک سهی از جلسات روان‌درمانی‌اش است که احساساتش را نسبت به زندگی و درگیری با افسردگی شرح می‌دهد.

روانپزشک: چه کمکی از دستم برمیاد؟ من: نمی‌دونم. بهش چی می‌گن؟ افسرده؟ من فکر کنم افسرده‌ام.

- بریده‌ای از می‌خواهم بمیرم ولی دوست دارم دوکبوکی بخورم

بک سهی جسورانه و با کمترین سانسور از شرایط روحی، تفکرات شخصی و اختلالات روانی‌ای صحبت می‌کند که در جوامع شرقی به‌خصوص کره‌ی جنوبی شاید ممنوعه نباشد، اما بازخورد خوبی هم ندارد. او با پرداختن به این موضوعات به خواننده نشان می‌دهد که اگر در محیط امن با یک متخصص از احساسات درونی و چیزهایی که نمی‌توان به هرکسی گفت، صحبت کنیم می‌توانیم به روند درمان و بهبود خود کمک کنیم.