مجتبی مینوی
خانه و کتابخانه مجتبی مینوی را دریابید!
| خسارتی که کتاب‌ها دیده‌اند دیگر جبران پذیر نیست. این کتاب‌های کهن بی‌نظیر را دیگر نمی‌شود از بازار خرید و جای گزین نسخه‌های پیشین کرد. مینوی اگر زنده می‌بود و چنین فاجعه‌ای را می‌دید لابد از غصه سکته می‌کرد.
دکتر محمد دهقانی نویسنده و مترجم و عضو پیشین هیأت علمی دانشگاه تهران- از آنچه بی‌اعتنایی پژوهشگاه علوم انسانی و وزارت علوم به یکی از مهم‌ترین زیرساخت‌های فرهنگی کشور- خانه و کتابخانه و مرکز اسناد استاد مجتبی مینوی- خوانده، انتقاد کرد.
او نوشته است:
من آنجا کاره‌ای نیستم. یکی از اعضای هیئت امنای فعلی کتابخانه‌ام که برحسب احساس وظیفه‌ی علمی و اخلاقی و میهنی خود سال‌هاست که به یاری جمعی از همکاران علاقه‌مند دانش‌دوست قدری از وقت و توان خود را صرف تحقیق در این کتاب‌ها و اسناد و باز شناساندن آنها به جامعه‌ی علمی کشور کرده‌ام. هیچ اختیاری هم برای اداره‌ی آن کتابخانه ندارم. اداره و نگهداری و محافظت از آنجا به عهده‌ی پژوهشگاه علوم انسانی و در نهایت وزارت علوم است
در ایام جنگ که نگران کتابخانه بودم و شهر سراسر تعطیل بود روزی سرزده به آنجا رفتم و متوجه شدم بر اثر بمباران آسیب‌هایی به پنجره‌ها و تهویه‌ها وارد شده است، ولی کتاب‌ها و اسناد خوشبختانه سالم مانده بودند. با این حال مسئولان پژوهشگاه 8 ماه است به خود زحمت نداده‌اند حتا همان پنجره‌ی آسیب‌دیده و شیشه‌ی شکسته را تعمیر کنند و ما دیروز ضمن کوشش برای جابه جایی و خشک کردن کتاب‌های آب باران خورده مشغول چسب‌کاری شیشه و پنجره بودیم تا مانع نفوذ باد و سرما بشویم.
رئیس پژوهشگاه تنها عضو حقوقی هیأت امنای کتابخانه و رئیس آن است. از رئیس پیشین، دکتر موسی نجفی، البته انتظاری نداشتم و او هم هرگز به خود زحمت نداد سراغی از کتابخانه مینوی بگیرد. از رئیس فعلی پژوهشگاه و هیئت امنا که ابداً خبری ندارم و نام شان را هم نمی‌دانم، اما خوب است بدانند به لحاظ حقوقی مسؤول حفظ و نگهداری ساختمان کتابخانه و محتویات آن‌اند
چندی پیش ساختمان قدیمی کنار کتابخانه را از بن برکندند و برجی بلند به جای آن کاشتند و بخشی از شیروانی کتابخانه را هم با این عنوان که در حریم آنهاست خراب کردند.
تا جایی که خبر دارم هیچ مهندس یا کارشناسی از جانب پژوهشگاه بر عملیات به‌اصطلاح عمرانی و در واقع ویرانگر سازندگان برج نظارت نکرد و دیروز شد آنچه نباید می‌شد. گرفتگی ناودان آب را از پشت بام به طبقه‌ی سوم و از آنجا به فضای اصلی کتابخانه سرازیر کرده بود.
خسارتی که کتاب‌ها دیده‌اند دیگر جبران پذیر نیست. این کتاب‌های کهن بی‌نظیر را دیگر نمی‌شود از بازار خرید و جای گزین نسخه‌های پیشین کرد. مینوی اگر زنده می‌بود و چنین فاجعه‌ای را می‌دید لابد از غصه سکته می‌کرد. با همه‌ی نگرانی‌ای که در ایام جنگ داشتم، کتابخانه از حمله‌ی آمریکا و اسرائیل جان سالم به درد برد اما از بی‌تدبیری و بی‌اعتنایی مسئولان و مدیران پژوهشگاه و وزارت علوم نه. گوشه‌هایی از سقف بلند کتابخانه الان فرو ریخته و دیوارها خیس آب‌اند. دیروز همکارانم سعی کردند کتاب‌ها را با پنکه و سشوار خشک کنند، اما تعمیر سقف و دیوارها و پشت‌بام کتابخانه خدا می‌داند موکول به کی و کِی بشود
دیدگاه تان را بنویسید