مهاجرت دردناک گل محمد

۵۵آنلاین :

در یکی از روستاهای نیمروز زندگی می‌کنیم. ٥ خواهر و 2 برادر کوچک‌تر از خودم دارم. پدرم زمین کوچکی دارد و کشاورزی می‌کند. خرج مان در نمی‌آمد. می‌خواستم کمک خرج پدرم شوم. توی نیمروز هم کاری نبود که سر کار بروم. پسرعمو و پسر عمه‌ام تهران کار می‌کردند و هر ماه برای خانواده‌شان پول می‌فرستادند. با آنها مشورت کردم. می‌گفتند اگر زرنگ و تیز و بز باشم پول خوبی درخواهم آورد.

نمی‌دانم دقیقاً کجا بودیم ولی راننده گفت اینجا تهران است. بعد، پولی را که طی کرده‌ بودیم گرفت و ما را تحویل 2 راننده دیگر داد. گفت ما را جایی می‌برند که دوست و آشناهای‌مان بیایند دنبال‌مان. فکر نمی‌کردیم گروگان گرفته شده‌ایم. بعد از چند ساعت مردی آمد و گفت باید با خانواده‌هایمان در افغانستان یا آشناهایی که توی ایران داریم تماس بگیریم و بگوییم تا 2 روز دیگر 10 میلیون پول بدهند وگرنه ما را خواهند کشت

یک هفته سیاه و کبودمان کردند. به جای آب و غذا کتک می‌زدند، فقط کتک. چشم‌هایمان بسته بود حتی نمی‌گذاشتند دستشویی برویم. در کثافت خودمان غوطه‌ور بودیم. به پدر و مادرمان فحش می‌دادند، به خانواده‌مان زنگ می‌زدند و تهدید می‌کردند اگر پول نفرستید اینها را می‌کشیم. وقتی با خانواده، تلفنی صحبت می‌کردیم برای اینکه تحت فشار بگذارند، کتک‌‌مان می‌زدند و پدر و مادرمان با شنیدن صدای ضجه‌ ما جیغ می‌کشیدند و می‌مردند و زنده می‌شدند. 3 تا از ناخن‌های دستم را کشیدند.