درسهای "بازی تاج و تخت" برای سیاستمداران!
| "دنریس" با انتخابهای سخت و ظهور تناقضاتی مواجه است و بین دو لبه چالشها و محدودیتهای مشابه گیر افتاده است: اقدامات بشردوستانه و امپریالیسم لیبرال. اما او سعی میکند بین ملزومات قدرت و اصول انسانی تعادل بر قرار کند و مثل رئالیستها، بد بین و بی تفاوت نباشد. بازی تاج و تخت به عنوان یک داستان سیاست خارجی، بسیار متفاوتتر و غیر محافظه کارانهتر از آن چیزی است که به نظر میآید.
۵۵آنلاین :
در وستروس مانند دنیای واقعی، هنجارها از دو طریق قدرت خود را اعمال میکنند: به وجود آوردن انگیزه برای رفتاری خاص و تعریف هویت ها؛ که اینها خود انگیزه ها، علایق و راهبردهای مردم را شکل میدهند. در بازی تاج و تخت میبینیم، مجرمان معمولی با پیروی از قوانین و هنجارهای "نگهبان شب" به عنوان محافظان قلمرو درآمده اند. هنجارهای فرهنگی متفاوت شامل مرگ، روابط جنسی، غذا خوردن و سفر، چیزهایی است که دوتراکیها را از وستروسیها متمایز میکند. پس این تمایزات صرفا به خاطر نژاد نیست. قدرت و هنجارها در کنار یکدیگر نتیجه را مشخص میکنند. خلاصه، عاقلترین بازیگر کسانی هستند که میفهمند چطور از هر دو استفاده کنند. جدا از تمرکز انحصاری بر واقع گرایی، بازی تاج و تخت به تمام بخشهای جامعه توجه میکند، حتی آنهایی که در لایههای زیرین قرار دارند. مارتین از نماهای زیادی استفاده میکند تا مخاطبان را وادار کند دنیای نخبگان سیاسی را از چشم مباشران، زنان خیابانی، کوتولهها و... نظاره کنند. حتی به نظر میرسد مولف، شخصیتهای
فرعی را وادار کرده مزیتهای نسبی خود را بازتاب دهند، مثل صحنهای که تیریون، جان را برای شکایت از عدم مشروعیتش بازخواست میکند و برن برای عدم توانایی هایش وقتی در قلعه پروش یافته شکایت میکند. شاید حاشیه ایترین دیدگاه در ادبیات جنگی یا حتی سیاست، دیدگاه دشمن باشد. اما در بازی تاج و تخت حتی به پادشاهان مستبد، قاتلان پادشاه، جلادان و برده داران شخصیت انسانی داده شده است و در متن حضور دارند. به قول آدام سرور: «هیولاهای بازی تاج و تخت هم انسان اند. درست وقتی شما میخواهید از این شخصیتها متنفر شوید، مارتین از دید آنها چیزی مینویسد که شما را مجبور میکند نقطه نظر او را هم در نظر بگیرید».
دیدگاه تان را بنویسید