ارسال به دیگران پرینت

جمشید مشایخی، پرچمدار نسل طلایی سینمای ایران

| جمشید مشایخی از جمله بازیگران توانمند و چهره‌های ماندگاری بود که با هنرنمایی در نقش هایی مانا توانست نام خود را در برگ های زرین تاریخ هنر این مرز وبوم جاودان سازد. کمال الملک سینمای ایران که به درستی پدر مهربان سینما نام گرفت تا اینگونه از یک عمر تلاش و ممارست او در تعالی هنر و فرهنگ این دیار کهن به نیکی یاد شود.

جمشید مشایخی، پرچمدار نسل طلایی سینمای ایران

۵۵آنلاین :

«پدر ما ساعت ٩ شب ١٣ فروردین ١٣٩٨ خورشیدی در نهایت آرامش به سفر ابدی رفت، تشکر ویژه از همه عزیزانی که همواره به ایشان لطف و محبت داشتند. روح ایشان شاد و یادش گرامی باد.» پیامی کوتاه و غم انگیز از طرف فرزندان جمشید مشایخی که از درگذشت کمال الملک سینمای ایران حکایت داشت. او اسطوره بزرگ عرصه هنر این مرز وبوم بود که در 6 آذر 1313 خورشیدی در جنوب تهران متولد شد و پیش از آن که در سینما به ایفای نقش بپردازد، در حوزه تئاتر به فعالیت پرداخت و در نهایت در 1336 خورشیدی به استخدام اداره هنرهای دراماتیک درآمد. فعالیت او با بازی در نمایشنامه «وظیفه پزشک» اثر پیراندلو در 1336 خورشیدی آغاز شد و با بازی در فیلم کوتاه «جلد مار» ساخته هژیر داریوش به سینما راه پیدا کرد. این هنرمند فعالیت خود را با برنامه نمایشی کانال سوم غیردولتی ادامه داد و از 1339 خورشیدی در تله تئاترهای زیادی همچون نمایش «میراث» اثر بهرام بیضایی به ایفای نقش پرداخت. نقش آفرینی در «خشت و آینه» اثر ابراهیم گلستان، «قیصر» ساخته مسعود کیمیایی، «گاو» اثر داریوش مهرجویی، «ماه عسل» به کارگردانی فریدون گله، نمایش «میراث» بهرام بیضایی و «هزاردستان»، «سوته دلان» و «کمال الملک» از علی حاتمی از جمله کارهای ماندگار این هنرمند فقید به شمار می رود. باید گفت «خشت و آینه» راه او را به سینما باز کرد و با آن که نقش وی در این اثر کوتاه بود اما همیشه از مشکل‌بودن نقش خویش یاد می‌کرد و از کارگردان آن به نیکی سخن می گفت. این فیلم را باید آغاز جریان روشنفکری در سینمای ایران دانست و بدین شکل مشایخی، بازیگری نام گرفت که در این جریان فیلمسازی، بازیگری کرد. همچنین او، پس از پیروزی انقلاب اسلامی برای مدتی مدیریت اداره تئاتر را بر عهده گرفت. جمشید مشایخی در ۱۳۶۳ خورشیدی برای بازی در فیلم های «گل‌های داوودی و کمال‌الملک» برنده سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول مرد جشنواره فیلم فجر شد. او همچنین دارای نشان درجه یک فرهنگ و هنر بود. 1393 خورشیدی به عنوان سفیر سلامت چشم و بینایی و در 1394 خورشیدی در مقام سفیر سلامت از طرف وزارت بهداشت و دانشکده علوم پزشکی دانشگاه تهران معرفی شد. این هنرمند هچنین جایزه بهترین بازیگر نقش مکمل مرد را برای ایفای نقش در فیلم «بانوی من» در هفتمین دوره جشن خانه ‌سینما و جایزه بهترین بازیگر مرد را برای بازی در فیلم «پدربزرگ» از جشنواره بین‌المللی پیونگ یانگ به دست آورد. جمشید مشایخی در ششمین دوره چهره‌های ماندگار به عنوان چهره ماندگار سینمای ایران برگزیده و در آبان 1385 خورشیدی در پاریس به دلیل پنج دهه فعالیت هنری از او قدردانی شد. تنوع نقش‌های مشایخی در طول سالیان فعالیت در عرصه تئاتر و سینما، نشانه توانایی بالای او در این زمینه بود و سبب شد تا بسیاری از فعالان این عرصه زبان به ستایش قدرت بازیگری این هنرمند بگشایند. «حسن فتح» کارگردان درباره جمشید مشایخی می گوید: او در مقام پدر مهربان سینمای ایران، نه تنها با احساس مسوولیت و تعهد کامل در مقابل دوربین به ایفای نقش می‌پردازد، بلکه در پشت دوربین و در جمع همکاران از هیچ کمک و همدلی و توصیه‌ای دریغ نمی‌کند. او به ما آموخت که در مدرسه هنر استاد خوبی نخواهیم شد مگر در وهله نخست شاگرد خوبی باشیم. به ما آموخت یک هنرمند به میزانی که شهرت می‌یابد، به همان اندازه باید مسئولیت اخلاقی بیشتری بر عهده بگیرد. به ما آموخت همواره نسبت به مردمی که آثار هنری را مورد عنایت خود قرار می‌دهند تواضع و فروتنی و احساس احترام و قدرشناسی داشته باشیم. «بهمن فرمان آرا» کارگردان نیز درباره این بازیگر توانمند گفته است: اگر به کارنامه جمشید مشایخی در سینما و تئاتر نگاه کنیم، متوجه خواهیم شد که او یکی از درخشان‌ترین بازیگران این عرصه است. او از خان دایی «قیصر» گرفته تا «شازده احتجاب» به خوبی از پس نقش‌هایش برآمده و بدون هیچ شک و تردیدی جاودانه شده است. در حرفه‌ای که مهربانی کیمیاست و هیچ‌ فردی قدمی برای دیگری بر نمی‌دارد، جمشید مشایخی مردانه و باغیرت واقعی به همه افراد یک گروه فیلمبرداری یا نمایش بی‌نهایت مهربانی می‌کند. «علی نصیریان» بازیگر تئاتر و تلویزیون درباره جمشید مشایخی این چنین می گوید: دوستی و همکاری من با جمشید مشایخی به سال 1366 خورشیدی باز می‌گردد. همان سالی که به اداره هنرهای دراماتیک آمد. از آن سال به بعد قریب به 60 سال با هم همراه، رفیق و همکار بودیم و در نمایش‌های تلویزیونی، تئاتر سنگلج، تئاترهای صحنه و پاره‌ای از فیلم‌ها با هم همکاری داشتیم. در تمام این سال‌ها او از همکاران بسیار خوب و عزیز همه ما بودند و همیشه خاطرات خوب و خوش از ایشان دارم. گفتن از تمام این سال‌ها وقت بسیار می‌خواهد و سخت است اگر بخواهم فقط به برشی از این زمان اشاره کنم. کارنامه هنری جمشید مشایخی مملو از نقش‌هایی متنوع و پر محتواست. هنرمندی که با مهارت و تسلط دیالوگ می‌گفت و قدرت جذب مخاطب را دارا بود. این هنرمند فقید به خوبی توانست در «شازده احتجاب» خشونت و سلطه‌جویی را تصویرگری کند و نگاهی آرمان گرایانه از عشق و هجران در «سوته‌دلان» خلق کند و به خوبی در «کمال الملک» اقتدار و هنر را نشان دهد و اینگونه نام خود را در خاطر مردمان این دیار کهن جاودانه سازد. سرانجام جمشید مشایخی بازیگر پیشکسوت سینما، تئاتر و تلویزیون در 13 فروردین 1398 خورشیدی در 85 سالگی بر اثر کهولت سن و بیماری دیده از جهان فرو بست. در پایان دیدگاه جمشید مشایخی درباره مقوله مرگ را در کتاب «سنگ قبر» اثر پوریا تابان می خوانیم: «عمر دست خداست. دست من نیست. من نمی توانم بگویم دوستت دارم چگونه بمیرم. ما سوار یک قطار هستیم و هر کسی در ایستگاهی پیاده می‌شود. معلوم نیست آن ایستگاه چگونه است. یکی با تصادف از دنیا می رود. یکی با بیماری و یکی هم... از مرگ نمی ترسم. چند سال قبل که تصادف کردم. آنقدر درد داشتم که می‌گفتم یک آمپول به من بزنید تا بمیرم. مرگ یک حقیقت است. روی سنگ قبرم را باید دیگران بنویسند. خیلی خودخواهی است که بگویم روی سنگ قبرم چه بنویسند. بستگی به همه این سال هایی دارد که زندگی کرده‌ام. اینکه آیا دوستم دارند یا نه. اما دوست دارم با آبرو بمیرم. سنگ چه ارزشی دارد. از بین می رود. این یاد آدم هاست که باقی می ماند. ما خاک می شویم و می‌رویم. صائب می گوید: در بند آن نیم که دشنام یا دعاست، یادش بخیر هر که ز ما یاد کند».

منبع : ایرنا
به این خبر امتیاز دهید:
بر اساس رای ۰ نفر از بازدیدکنندگان
با دوستان خود به اشتراک بگذارید:
کپی شد

پیشنهاد ویژه

    دیدگاه تان را بنویسید

     

    دیدگاه

    توسعه