چند قطبی گری و بی اعتنایی

۵۵آنلاین :

به نظر می رسد ترامپ به این نتیجه رسیده است که یک توافق بد با کره شمالی بهتر از عدم توافق است. یکی از چالش هایی که با کره شمالی داریم تلاش برای رسیدن به توافقی است که امتیازات را در شروع کار قفل کند، زیرا تاریخ نشان میدهد که این کره به تعهدات خود به طور کامل پایبند نخواهد بود. اگر جای مقامات کره شمالی بودید، آخرین مذاکره بین المللی مهم رئیس جمهور آمریکا را بررسی می کردید: توافقنامه هسته ای ایران. اما حتی در دوران ریاست جمهوری اوباما، ایران هیچ گاه دسترسی زیادی به سیستم اقتصادی بین المللی نداشت. و وقتی ترامپ بر سر کار آمد، توافق هسته ای را زیر سوال برد و نقض کرد و با کشورهای اروپایی لابی کرد تا ایران را بایکوت کنند و از قدرت دلار برای متوقف سازی هر گونه کسب و کار با ایران استفاده کنند. یا مورد لیبی و توافق با آمریکای جورج بوش را در سال ۲۰۰۳ در نظر بگیرید. لیبی توافق کرد تا کل سلاحهای کشتار جمعی خود را آشکار و نابود کند و این کار را انجام داد و در عوض بوش قول داد که لیبی بار دیگر کشوری قدرتمند و محترم در میان ملتهای دنیا شود و روابط بهتری بین این دو کشور برقرار شود. اتفاقی که زیاد صورت اجرایی پیدا نکرد و چند س ال بعد، اوباما به س رنگونی رژیم قذافی کمک کرد. تاریخ مذاکرات بین المللی آمریکا با کره شمالی و کشورهای دیگر نشان میدهد که آمریکا بارها دروغ گفته و نقض عهد کرده است. این سیاست های چند قطبی آمریکا در سی سال گذشته مشهود بوده است. در طول دوران جنگ داخلی، اغلب تعهدات و توافقات بین المللی که یک رئیس جمهور به آنها پایبند میشد، توسط رئیس جمهور بعدی لغو میشد. اگرچه حزب جمهوری خواه با کمک خارجی و ناتوی رئیس جمهور ترومن مخالف بود، تلاشی برای تغییر آن در زمان به حکومت رسیدن نکرد. بیل کلینتون نیز از منتقدان سرسخت بوش و سیاست خارجی او بود، اما وقتی به قدرت رسید کمتر کاری برای تغییر شرایط کرد. اکنون نیز ترامپ از توافق هسته ای با ایران، توافق اقلیمی پاریس و پیمان تجاری ترانس - پاسیفیک بیرون آمده است، و ارزش ناتو را زیر س وال برده است. احتمالا اگر مذاکره کننده کره ش مالی بودید این سوال در ذهن شما پیش می آمد که آیا دولت ترامپ به توافق احترام می گذارد و جانشینان او آن را به درستی اجرا می کنند یا خیر؟