حسین هدایتی؛ آیینه اقتصاد ایران

۵۵آنلاین :

سعید کاشانی،:

دادگاه محاکمه حسین هدایتی دولابی، مولتی میلیاردر معروف و اسپانسر دست و دل باز باشگاه پرسپولیس که زمانی مثل نقل و نبات به اهالی فوتبال سکه و صله می بخشید و برای خود محبوبیت و شهرت می‌خرید، امروز برگزار شد.

با اعتماد به نفسی مثال‌زدنی که ناشی از ثروتی بادآورده و سال‌ها پدرخواندگی است؛ همراه با خنده‌هایی معنی‌دار جلوی دوربین ظاهر شد و به شوخی و خوشمزگی با خبرنگار پرداخت.

از اوضاع و احوالش مشخص بود که فعلا خیالش راحت است و خود را متفاوت از محکومین قبلی که سرشان بالای دار رفت، می پندارد.

حسین هدایتی مشتی است نمونه خروار از اقتصادسیاسی کشوری که ظرف سه دهه و با شدت و حدت متفاوت، نیروهای مولد و کارآفرین را حذف و به جای آنها دلالان و واسطه‌ها را به عرش رساند.

افرادی که نه با تلاش، دانش، عقل اقتصادی و بهره‌وری بلکه با خوش شانسی، فرصت‌طلبی و البته هوش غریزی به مراکز قدرت نزدیک شده و از فساد سیستماتیک و اقتصاد بیمار بهره جسته و به پدرخوانده اقتصاد تبدیل شدند.

اگر با کمی اغماض هاشمی‌رفسنجانی را آغازگر سرمایه‌داری صنعتی بعد از انقلاب بدانیم و محمد خاتمی را مقوم بورژوازی ملی، قطعا محمود احمدی‌نژاد بنیانگذار اقتصاد تجاری (واردات محور) و واسطه‌پرور بود که در دامان آن امثال هدایتی ها و زنجانی ها سر برآوردند.

از میانه دهه هشتاد و با رشد بی‌سابقه درآمدهای نفتی، ارزهای نفتی اقتصاد ایران را وارد عصر جدیدی کرد؛ تولید ملی رفته رفته ریشه‌کن شد، واردات جای آن نشست و تقاضای اقتصاد بالا گرفت، عرضه بی‌وقفه ارز بیماری هلندی را رقم زد و بازار مستغلات مبدل به جذاب ترین و بی‌رقیب‌ترین محل سرمایه‌گذاری شد.

اینجا بود که امثال هدایتی‌ها که خرده دلال‌های بازار در دهه شصت و هفتاد بودند، به طور تصاعدی ثروت افسانه‌ای به دست آوردند، آنها با مشارکت با مدیران فاسد بانک‌ها و دور زدن قوانین بانکی سرمایه‌های هنگفت بانک را در مسیر مستغلات تجاری به کار گرفتند تا جایی که بازار املاک لوکس و تجاری از سال ۹۲ وارد دوره رکود سنگین شده و سرمایه‌های این افراد راکد و بانک‌ها زمین‌گیر شدند.

البته ناگفته پیدا بود که در این تاراج مالی بخش اعظمی از منابع بانک‌ها در مسیر ارضای حس قدرت‌طلبی و عقده‌گشایی آنها نابود شد.

به جرأت می‌توان گفت بخش اعظم مشکلات بانکی و متعاقب آن موج تورمی اخیر زاییده سرمایه‌گذاری بی‌حساب و کتاب شبکه بانکی توسط هدایتی ها در مستغلات است.

اگر روزگاری در این مملکت امثال خیامی ها، ایروانی ها، خسروشاهی ها، آزمایش ها، عالی نسب ها، ارجمندی ها و... ده ها هزار نان آور و خانواده را بر سر خوان پربرکت تولیدات صنعتی شان نشانده و طعم شیرین و نوستالژیک تولید ملی را به کام ایرانیان می چشاندند و غرور ملی را در صادرات به اروپای شرقی و حاشیه خلیج فارس معنی می‌کردند، امروز به مدد اقتصاد نفتی و بیماری هلندی امثال هدایتی ها و زنجانی ها و واسطه‌ها بر صدر اقتصاد نشسته‌اند و نه تنها برای اقتصاد فایده‌ای ندارند؛ بلکه منابع ملی و نقدینگی را هم به گروگان گرفته‌اند.

حسین هدایتی محصول سیستمی است که در آن نیروهای مولد، پایدار و متعهد به دلیل سیاست‌های اشتباه تخصیص منابع نفتی نابود و میدان برای واسطه‌ها و واردکنندگان مهیا می‌شود.

سیستمی که در آن منافع کوتاه مدت جامعه در قالب انواع یارانه‌های غیرهدفمند و بودجه‌‌های ناکارآمد بر منافع بلندمدت و بین نسلی ترجیح داده و اغلب جامعه نیز موافقش هستند، با این نگره و بینش در درون هرکدام از ما یک حسین هدایتی کوچک خفته است.