پایان عصر طلایی بشریت

۵۵آنلاین :

55 آنلاین:

ما به دورانی جهنمی سقوط کرده‌ایم، سیاست با فساد درهم‌آمیخته و ساختارهای اجتماعی تحلیل رفته و ساییده شده‌اند. چه کسی گفت دونالد ترامپ یا برنی سندرز؟ سخت است که مسیر اصلی را حفظ کنیم. فریادها یکسان است و پوپولیسم در چپ و راست ما حضور دارد. همه چیز ناخوشایند است و سپر و اسب سفید شوالیه، خود به استقبال ما آمده‌اند؛ یعنی باید خود را برای جنگی تمام عیار آماده کنیم اما این موارد همه دنیای ما نیست زیرا با تغییر شکل‌های ژرف در جامعه، اقتصاد و سیاست را حس نمی‌کنیم. هم اکنون شاید بهترین زمان برای زندگی کردن باشد .... به هر حال در جهان امروز بدبینی طنین‌انداز شده است. در یک نظرسنجی تنها 5 درصد مردم انگلیس عقیده دارند که در آینده اوضاع جهان بهتری خواهد شد. در امریکا نیز 6 درصد از مردم فکر می‌کنند که اوضاع جهان در مسیر بهبود حرکت می‌کند. البته بیشتر امریکایی‌ها به طالع بینی و یا تناسخ بیش از پیشرفت و ترقی اعتقاد دارند. البته اگر شما اعتقاد دارید که شرایط در حال بهتری شدن است و جهان آینده جهانی انسانی‌تر، امن‌تر و سالم‌تر با دورنمایی بهتر از اکنون است، شما در اقلیت هستید چون سایرین (در کشورهای غربی) چنین عقایدی ندارند. فقر، سوءتغذیه، بی‌سوادی، کودکان کار، مرگ و میر نوزادان و بسیاری دیگر از واقعیت‌های تلخ این دوران نشان می‌دهد که انسان و انسانیت سریع‌تر از هر زمان دیگری در تاریخ بشر در حال سقوط است. در زندگی ما بدگمانی و ناراحتی به تکامل رسیده و ترس و نگرانی به ابزاری برای زندگی بدل شده است. در سال 1828 یعنی زمانی که برای اولین بار نشریه Spectator منتظر شد، مردم انگلستان در فقر شدیدی دست و پا می‌زدند. زندگی حالت زننده‌ای داشت و مردم هنوز زباله‌های خود را به خیابان‌ها می‌انداختند. در آن زمان متوسط کالری مورد استفاده برای هر فرد در انگلستان از میزان کالری مورد استفاده کودکان صحرای افریقا در شرایط فعلی کمتر بود. در آن زمان کارل مارکس در نقد کاپیتالیسم می‌گفت که این نظریه جدید باعث خواهد شد که ثروتمند، ثروتمندتر و فقیر، فقیرتر شود اما هم‌اکنون مارکس سال‌هاست که مرده است. البته هم‌اکنون مردم انگلیس 3 برابر ثروتمندتر از 65 سال پیش هستند. البته این رونق نسبی فقط به کشورهای برخوردار تعلق ندارد. در سال 1981 در چین از هر 10 نفر، 9 نفر در فقر خشن به سر می‌برد ولی هم‌اکنون از هر 10 چینی، تنها 1 نفر در فقر روزگار می‌گذارند. 35 سال پیش تنها نیمی از مردم جهان به آب آشامیدنی سالم دسترسی داشتند ولی هم‌اکنون این رقم به بیش از 91 درصد رسیده است. به عبارت ساده‌تر در 25 سال گذشته هر روز 285 هزار نفر بیش از قبل آب آشامیدنی سالم دسترسی داشته‌اند. در ربع پایانی قرن بیستم تنها نیمی از کشورها از دموکراسی بهره‌مند بودند ولی هم‌اکنون این رقم به دو سوم افزایش یافته است. این موفقیت‌ها که در کنار توسعه تجارت جهانی و افزایش تولید ناخالص داخلی ایجاد شده است، خود بخشی از مشکل است. به عنوان مثال با افزایش سطح ثروت در کشورهای غربی، فقیر نیز به خودی خود افزایش یافته است. شاید اوضاع فقرا بهبود یافته باشد ولی اوضاع ثروتمندان، بیش از آن‌ها تقویت شده است این رشد نامتوازن خود به افزایش تفاوت طبقه اقتصادی و عمیق‌تر شدن فقر کمک کرده است. به عنوان نمونه می‌توان به این نکته اشاره داشت که از پایان جنگ سرد تاکنون، فقر در جامعه جهانی از 37 درصد به 6/9 درصد کاهش یافته است که چنین چیزی شاید برای اولین بار در تاریخ بشر رخ داده است. پس از بحران جهانی اقتصادی، امریکایی‌ها به جهانی‌سازی پشت کرده‌اند ولی این مطلب را نیز فراموش کرده‌اند که از سال 1970 تاکنون، کسانی که در امریکا صاحب خانه بوده و درآمد کم و یا متوسط داشته‌اند، 30 درصد رشد کرده‌اند. البته بسیاری از موارد در آمریکا را نیز نمی‌توان با پول محاسبه کرد همچون بهبود سطح خدمات بهداشتی درمانی، افزایش 10 سال امید به زندگی، اینترنت و ابزارهای ارتباطاتی همچون هوای پاک و آب آشامیدنی سالم. البته واقعیت‌های دیگری همچون رخدادها و فجایع موجود در کشورهای افریقایی و یا سوریه را نیز نمی‌توان از نظر دور است. حمله امریکا به عراق و افغانستان که به کشته شدن 650 هزار نفر انجامید را هم باید در زمره واقعیت‌هایی دانست که غربی‌ها دیگر چندان از آن سخن نمی‌گویند. البته در دهه 1980 نیز اقدامات خود باعث شدیم تا کشمکش‌های این منطقه به کشته شدن 2 میلیون انسان بی‌گناه منجر شود (تحریم‌های رژیم صدام توسط امریکا و هم‌پیمانانش باعث شد تا 2 میلیون زن و کودک بی‌گناه در عراق از قحطی غذا و نایاب شدن دارو کشته شوند. رخدادی که مادلین آلبرایت وزیر امور خارجه امریکا در زمان کلینتون از آن دفاع کرده و به خبرنگاری گفت: این تحریم‌ها ارزشش را داشت). گروه‌های تروریستی جهادی نیز تهدیدی جدی، جدید و خطرناک هستند. تنها در خصوص اروپایی‌ها 30 برابر تهدید مرگ از سوی گروه‌های جهادی وجود دارد هرچند که این گروه‌ها نیز به نسبت دو دهه پیش به نصف کاهش یافته‌اند. هرچند که پژوهشگران فرهنگی تاریخی در سال‌های اخیر معتقد هستند که استانداردهای زندگی در سال‌های اخیر کاهش یافته ولی واقعیت‌های دیگری همچون تغییر در سبد مصرف خانوار، تفاوت نیازها به نسبت سال‌های قبل، تغییرات فرهنگی و عمیق‌تر شدن اختلافات طبقاتی باعث شده تا احساس خوشبختی به شدت کاهش یابد ولی تمامی این موارد باعث نخواهد شد تا پوپولیسم، چپ‌گرایی، افسردگی جمعی، معضلات اجتماعی و بسیاری از مواردی پیرامونی ما دنیایی وخیم‌تر و سخیف‌تر را ترسیم کنند و از ان دلهره داشته باشیم. در صورت پذیرش موارد فوق شاید ورود به آن نیز چندان سخت نباشد؛ یعنی برخی سیاستمداران پوپولیست خواهند توانست بر این احساسات سوار شده و جامعه را به سمت اهداف خود سوق دهند اما جامعه آنقدر هم ناآگاه بیمار و یا افسرده نیست که به هر مسیری تغییر جهت داده شود. پوپولیسم ترامپ را هر چقدر هم که جدی بگیریم در نهایت جدی نخواهد شد.

منبع: مجله ی صدا