علیه بردگی

۵۵آنلاین :

ترافیک هند در روزهای اخیر سبک‌تر بود و سروصدای بوق اتومبیل‌ها و موتورسیکلت‌ها کمتر، ولی فضا آرام نبود. میلیون‌ها کارگر خشمگین به خیابان‌ها آمده بودند تا نشان دهند دولت هند همچنان به آنها خیانت می‌کند. فراگیرترین اعتصاب‌های کارگری هند و جهان در چند روز گذشته برگزار شد و درحالی‌که قرار بود اعتراضاتی دوروزه باشد، روز گذشته وارد چهارمین روز خود شد. شمار کارگران اعتصاب‌کننده در کمترین حالت 150 میلیون نفر و در بالاترین آمار 200 میلیون نفر گزارش شده است. براساس گزارش‌ها حدود 10 اتحادیه کارگری هند و چندین فدراسیون کارگری مستقل برای این اعتصاب تاریخی فراخوان داده بودند و کارگران و کارکنان کارخانه‌ها، معادن، بخش انرژی، حمل‌ونقل، بانکداری، خدمات عمومی، زیرساخت‌ها و چندین حوزه دیگر در پاسخ به این فراخوان دست از کار کشیدند و به خیابان‌ها آمدند. برای اولین‌بار کارگران بخش کشاورزی مناطق روستایی هند هم در همبستگی با دیگر اعتصاب‌کنندگان دست از کار کشیدند. این اعتراض گسترده در واقع پیام معنی‌دار کارگران به نارندرا مودی، نخست‌وزیر دست‌راستی هند، پیش از انتخابات سراسری ماه می ‌سال 2019 بود. بزرگ‌ترین اعتصاب تاریخ جهان اعتصاب‌هایی با این مقیاس در تاریخ هند چندان غیرمعمول نیست. پیش از این هم در سال 2016 در رکوردی تاریخی، 180 میلیون کارگر علیه نارندرا مودی، نخست‌وزیر هند، به خیابان آمده بودند. این بار هم مانند همیشه مطالبات فراوان است اما هسته مرکزی این خواسته‌ها رسیدگی به وضعیت معیشتی کارگران است که هر روز بیش از پیش رو به زوال می‌نهد. دولت مودی به دنبال اصلاح قوانین اتحادیه‌های کارگری است، اصلاحی که به‌گفته رهبران اتحادیه‌های کارگری هند، اساسا به بردگی کارگران هند منجر می‌شود. یکی از مهم‌ترین تقاضاهای اتحادیه کارگری، توقف اصلاح قوانین کار به‌نفع کارفرمایان است. کارگران همچنین خواستار ممنوعیت سوداگری در بازارها و افزایش دستمزد هستند. خصوصی‌سازی در هند ‌از زمان استقلال هند در سال 1947 این کشور مسیر مختلفی را برای توسعه ملی پیش گرفته است. ابتدا بخش‌های مهم اقتصاد در دست دولت باقی ماند و شرکت‌های دولتی برای تحویل کالاهای صنعتی اساسی ایجاد شد تا از این طریق اهداف توسعه این کشور دنبال شود. بخش کشاورزی نیز به شکلی سازماندهی شد تا دولت به کشاورزان اعتبارات یارانه‌ای بدهد و قیمت خریدها را تعیین کند تا اطمینان حاصل شود که کشاورزان به رشد کالاهای ضروری در این بخش ادامه می‌دهند. بااین‌حال همه این سیاست‌ها در سال 1991 به کلی تغییر کرد و در آن سال دولت آزادسازی اقتصاد، خصوصی‌سازی بخش‌های دولتی و کاهش نقش خود در بازارهای کشاورزی را آغاز کرد و از سرمایه‌گذاری‌های خارجی استقبال کرد. با این آزادسازی‌ها، طبقه متوسط افزایش یافت و مقادیر قابل‌ملاحظه‌ای پول در اختیار آنها قرار گرفت. بااین‌حال بحرانی اقتصادی ایجاد شد و وضعیت کارگران دشوارتر شد. اعتصاب کارگران در بنگلادش فقط در هند نبود که کارگران بخش‌های مختلف دست به اعتصاب زده‌اند، هم‌زمان در بنگلادش نیز ده‌ها هزار نفر از کارگران بخش پوشاک در اعتصاب به سر می‌برند، همان کارگرانی که مجبورند با قیمتی نازل برای شرکت‌های چندملیتی پوشاک مانند زارا و اچ‌ان‌ام کار کنند. این کارگران از کارخانه‌های خود بیرون آمده‌اند و با دست‌کشیدن از کار خواستار افزایش دستمزدها هستند.