ارسال به دیگران پرینت

رایگان‌خواری مد دولتی؛ هراس مد خصوصی

| مد را هزار امید است، اما با وجود سیاست «بودجه نداریم» چگونه می‌توان در هزارتوی پررقابت و پرطمطراق مد حضور یافت و سخن جامعه مد ایران را به گوش فعالان مد اسلامی رساند.

رایگان‌خواری مد دولتی؛ هراس مد خصوصی

۵۵آنلاین : ستاره جاويد

مد را هزار امید است، اما با وجود سیاست «بودجه نداریم» چگونه می‌توان در هزارتوی پررقابت و پرطمطراق مد حضور یافت و سخن جامعه مد ایران را به گوش فعالان مد اسلامی رساند. اگر ایران می‌خواهد به‌عنوان پایگاه مد کشورهای اسلامی، سردمدار باشد و داعیه پیشاهنگی داشته باشد، مد دولتی نمی‌تواند با استراتژی «بودجه نداریم» پروژه عظیم معرفی چهره‌ای اصیل و خودگردان و خودجوش از مد را دست‌کم با کشورهای اسلامی، محقق كند. مد دولتی از یک سو بر طبل «نقش مؤثر و مهم رسانه‌ها» می‌کوبد، اما از سوی دیگر، امکان هرگونه پروپاگاندای رسانه‌ای را در بخش رسانه‌های رسمی محدود كرده و در سال‌های اخیر که به برکت نبود رسانه رسمی جدی و فاخر، فضای مجازی در ایران مد شده است، دلش را به بضاعت تبلیغاتی بلاگرها و باگ‌های فضای مجازی خوش کرده و در نهایت تلاش و استقامت، درصدد است تبلیغات رسانه‌ای خود را بدون صرف هزینه، پیش ببرد. علی حسینی، کارشناس رسانه، معتقد است فضای مجازی و بلاگرهایی که پیشانی تبلیغات همه کالاها شده و به دلیل افراط در انتشار آگهی‌های تجاری در خانه آنلاین خود، به آیکون‌های نخ‌نمایی تبدیل شده‌اند، هرگز نمی‌توانند نقش فاخر رسانه‌ای برای معرفی یک پروژه عظیم ملی را ایفا کنند. فعالان و متولیان مد در بخش دولتی باید بپذیرند استراتژی «بودجه نداریم» هم، استراتژی چندان کارآمدی در میان‌مدت و بلندمدت نخواهد بود. به این معنی که شاید بتوان برخی پروژه‌های ملی در بخش مد دولتی را به بهانه نداشتن بودجه، به صورت رایگان و بدون داشتن تاکتیک مؤثر، در برخـی رســانه‌های دست‌چندم، پروپاگاندا کرد، اما این استراتژی، در میان‌مدت و بلندمدت به اعتبار مد دولتی لطمه خواهد زد. مد خصوصی و مدعیان عنصر مد در بخش خصوصی هم، در تعامل با رسانه‌ها، زرنگی‌ها و تاکتیک‌های خاص خود را دارند، اما از یک هراس رنج می‌برند: هراس نبود کپی‌رایت و حق مالکیت فکری و معنوی ایده‌هایشان در روند ارائه ایده به بخش مد دولتی. صرف‌نظر از صحت و سقم این هراس که خود مقاله مستقلی را می‌طلبد. مهدخت محمدی، کارشناس مد و رسانه، می‌گوید: فعالان مد در بخش خصوصی دوست دارند دیده شوند و صدایشان به گوش مسئولان برسد، اما وقتی بحث تخصیص بودجه و صرف هزینه برای بازتاب‌های رسانه‌ای با این هدف که رسانه‌‌های رسمی صدای آنها باشند و موقعیتی خلق کنند که آنان دیده شوند، مطرح می‌شود، از صرف بودجه و هزینه هراس دارند و به دلیل نداشتن خودباوری و نداشتن تاکتیک رسانه‌ای، با وجود گذشت تقریبا یک دهه از حضور رسمی مد در اولویت‌های ضروری جامعه، هنوز نتوانسته‌اند نقش مؤثر مدیا پارتنر رسانه‌ای را در چارت حرفه‌ای مد، بازتعریف کنند. همسو با صحبت‌های فعالان مد باید تصریح کرد نوعی عادت به رایگان‌خواری و مدیریت تعامل‌های برد-باخت میان مد دولتی با رسانه‌ها و‌ مد دولتی با ارگان‌های تحت مدیریت دولت یا شهرداری شکل گرفته و با اینکه تبعات و اثرات آن، در دو سال اخیر نمود پیدا کرده، اما پذیرش این حقیقت نه‌چندان خوشایند از سوی مدیران مد در بخش دولتی، صورت نگرفته و همچنان استراتژی «بودجه نداریم» به‌عنوان یک تاکتیک مؤثر و به ظاهر کارآمد، از سوی این دوستان دنبال می‌شود و این استراتژی حتی در انتخاب محل‌های برگزاری جشنواره بین‌المللی مد و لباس فجر هم دنبال می‌شود و ما هر سال شاهد برگزاری جشنواره در محل‌های نه‌چندان مرتبط با حوزه مد هستیم، اما دور نیست روزی که سواد رسانه‌ای مخاطبان، به‌خصوص مخاطبان تخصصی مد به اندازه‌ای توسعه یابد که آشکارا از ابتذال فضای مجازی به‌عنوان رسانه‌ای در سایز کوچک با شبکه توزیع بسیار بزرگ، از چشم مردم بیفتد و اعتبار فیک خود را از دست بدهد و اهمیت حضور رسانه‌های رسمی، آشکارا، مبرهن شود، اما آن روز لطمه و ضربه‌ای که منافع کوتاه‌مدت حاصل از استراتژی «رایگان‌خواری و نداشتن بودجه» به بدنه رسانه‌های مد و کودک مد ایران وارد می‌کند بسیار کاراتر از پاسخ این سؤال‌ها خواهد بود که اگر بخش دولتی بودجه ندارد و نمی‌خواهد هزینه کند، پس چرا متولی یک حوزه تخصصی پرهزینه، گران، لوکس، مدرن و پررقابت مثل عنصر مد شده است؟! آیا سیاست تهاتر و ادامه تعامل‌های برد- باخت می‌تواند برد بخش دولتی را تضمین و باخت بخش خصوصی را ترمیم کند؟

منبع : شرق
به این خبر امتیاز دهید:
بر اساس رای ۰ نفر از بازدیدکنندگان
با دوستان خود به اشتراک بگذارید:
کپی شد

پیشنهاد ویژه

    دیدگاه تان را بنویسید

     

    دیدگاه

    توسعه