روابط شکرآب یا تظاهر به مطالبهگری
| نگاهی به علل رویارویی نمایندگان مجلس و رئیسجمهوری
۵۵آنلاین :
آرزو فرشید: دادوبیدادکردن و اخلال در سخنرانی رئیسجمهوری پیش از اینها رسم مجلس نبود و بعد از این نیز شاید نباشد. دولت روحانی اما انگار محکوم شده است به همکاری با مجلسهای سخت. نه پایان مجلس نهم و حذف بسیاری از تندروها به کارش آمد، نه راهیافتن لیست امیدیها به بهارستان و تداوم ریاست لاریجانی بر قوه مقننه. ازهمینرو است که یک روز علیه مهمترین دستاورد دولت طومار مینویسند و روز دیگر پا در یک کفش میکنند که باید از رئیسجمهوری سؤال شود. تازهترین نماد مقابله با دولت اما همین بلوایی است که در جلسه ارائه بودجه بهپا شد. سختتر از تصور اتفاقات صبح سهشنبه در مجلس را نباید ساده گرفت، زیرا حاوی چند پیام مهم است؛ نخست اینکه روال تعامل با مجلس دهم آنچنان که روحانی انتظار داشت، پیش نرفته است. نگاهی به روابط روحانی و جریانهای موجود در مجلس روشن میکند که نه اصلاحطلبان به قدر کافی با او همراهی میکنند و نه لاریجانی و حامیانش همکاری. تکلیف طیف تندرو اما از اول معلوم بود. کریمیقدوسی، حاجیدلیگانی، پژمانفر و دیگران چنان جور دوستان غایب خود را کشیدند که شاهدیم همین حلقه کوچک مخالفان در مواقع حساس چطور برای روحانی دردسرساز میشود. فراکسیون ولایی در مجلس دهم پرشمار نیست، اما به لطف برخی از اعضای خود خوب بازی میکند. مصداقش همان انتخابات هیئترئیسه اخیر که چطور بستر تداوم ریاست علی لاریجانی را فراهم کردند. میزان مخالفت با دولت در همه اعضای این فراکسیون یکسان نیست، اما هرجا که لازم باشد، خوب متحد میشوند؛ مخصوصا اگر پای منافع منطقهای و قومی در میان باشد. فریادهایی را که هدایتالله خادمی صبح سهشنبه بر سر روحانی کشید، باید نشانه روشنی از ناموفقبودن روحانی و دولتش در کنارآمدن با این طیف دانست. معلوم شد که حقوق نجومی و برجنشینی هم این گروه را با دولت همراه نمیکند و هرجا که مصلحت بدانند با هم متحد میشوند و پروژهای جدید را علیه رئیسجمهوری کلید میزنند. همه مشکل روحانی اما مراوده با این طیف نیست. بدتر از آن روابطي است که با امیدیهای اصلاحطلب دارد. ماجرای سؤال از رئیسجمهور یکی از مواردی بود که انتظار میرفت این فراکسیون وارد عمل شود و نشد. ناگفته نماند که در فقره سؤال از رئیسجمهوری خود روحانی هم کم بينقش نبود. شاید اگر نمیگفت که به حمایتکردن یا نکردن آنها اهمیت نمیدهد، جلسه به نحو دیگری پیش میرفت. وضعیت تعامل روحانی و مجلسیها وقتی بغرنجتر میشود که نقش علی لاریجانی و حامیانش در فراکسیون مستقلان را نیز درنظر بگیریم؛ فراکسیونی که در موارد حساس تعیینکننده میشود و با اعلام نظر خود بر رأی نهایی مجلس سایه میاندازد. روحانی گمان میکرد که روابطش با مجلس تحت ریاست لاریجانی صمیمانهتر باشد، اما او کهنهکارتر از این حرفهاست. مطالبهگری یا خودنمایی روابط روحانی با جریانهای سیاسی موجود در خانه ملت، تنها یکی از علل بروز رفتارهایی مثل جلسه روز بودجه است. شیوه سیاستورزی و اصالت مطالبات آقایان نماینده را نیز نباید از نظر دور داشت. روحانی با مجلسی مواجه است که نمایندگان آن گاه از در دروازه رد نمیشوند و گاه از سوراخ سوزن میگذرند. نمایندگانی که گاهی بحران آب را بهانه کرده و با استعفای دستهجمعی خود همه نگاهها را متوجه عملکرد دولت میکنند و گاهی در مقابل ورود مجمع تشخیص مصلحت نظام به عرصه قانونگذاری و تداخل کاری با مجلس سکوت میکنند! نمایندگانی که با برداشتن پرچم مطالبات مردم نظم مجلس را برهم زده و مانع سخنرانی رئیسجمهور میشوند، اما بیرون مجلس با ادبیات توهینآمیز خود موکلانشان را مکدر میکنند. قطعا شرایط اقتصادی، سیاسی و اجتماعی کشور نیز مزید بر علت شده و این بستر را ایجاد کرده است تا برخی بهدنبال ماهیگیری از آب گلآلود باشند. در چنین وضعیتی است که برخی خیرخواهانه میان مردم و دولتی که کارنامهاش چندان درخشان نیست، مردم را انتخاب میکنند و عده دیگر با ادای انتخابکردن مردم به خودنمایی میپردازند؛ بلکه چند رأی بیشتر برای انتخابات آتی پسانداز کنند. با همه این اوصاف، روحانی چارهای ندارد غیر از آنکه یک سال دیگر با همین مجلس کار کند. اینکه چطور روابط دو قوه را مدیریت میکند، هنر او است اما موفقنشدنش در این زمینه تبعاتی نیز برای کشور دارد؛ از انتشار تصویر رفتار نامناسب نمایندگان روی جلد رسانههای خارجی گرفته است تا بیاعتمادی نسبت به مسئولان کشور.
منبع : شرق
دیدگاه تان را بنویسید