راهی برای ایستادن و زندگی‌کردن

۵۵آنلاین :

با آرامش وارد شدم و با طمانینه پاهایم را روی پله‌های برقی گذاشتم تا به سمت پایین رفته و سوار مترو شوم. اما در همان لحظه اول، عجله‌ و سرعت مردمی که از کنارم می‌گذشتند من‌ را دچار استرس و تشویش کرد تا دچار این توهم شوم که باید عجله کنم. فارغ از اینکه بازار تا بعدازظهر باز است و فروشندگان در دکان‌هایشان باقی خواهند ماند و به داد و ستد مشغول خواهند بود. با عجله‌ای بیهوده، همراه با سایرین به پایین رسیدم اما ترن حرکت کرد و رفت. آهی کشیدم و ناراحت از نرسیدن به سمت صندلی‌های زردرنگ رفتم و روی آنها نشستم. با نفس‌های بلند تلاش کردم تا ضربان قلبم را که ناشی از دویدن و عجله بود منظم کنم که زن جوانی با کوله‌باری از کیسه کنارم آمد و در صندلی کناری جا خوش کرد. بی‌‌‌خیال از دم و بازدم منظم، نگاهم را چرخاندم و او را رصد کردم.‌ کمی متعجب با خودم فکر کردم که اگر او را در جایی به جز مترو آن هم بدون این حجم از وسایل می‌دیدم، به ذهن بیش‌فعالم هم خطور نمی‌کرد که فروشنده داخل مترو باشد. گویا انرژی نگاهم را گرفت که سرش را بلند کرد و نگاهش را به من دوخت. لبخندی زد که سبب کش‌آمدن گوشه‌های لبم شد. دهانش را باز کرد و گفت: «چیزی نیاز نداری؟» کمی فکر کردم و به وسایل در دستش نگاهی انداختم. سرم را کمی کج کردم و با احساسی بین شرمندگی و گیجی پاسخ منفی دادم. لبخندی زد و منتظر به روبه‌رو نگاه کرد. صدایش را بالا آورد و گفت: «امیدوارم آنقدر شلوغ نباشه که نتونیم قدم داخل واگن بذاریم، باید به چند تا ایستگاه سر بزنم.» با خودم گفتم: «طوری میگه به چند ایستگاه باید سر بزنم که انگار دکتره و باید به مریض‌هایش سر بزنه.» قهقه‌ای سر داد و گفت: «دکتر نیستم اما این جنس‌ها هم می‌تونه حکم دارو رو داشته باشه.» خجالت‌زده از بلند فکرکردنم لبخندی پنهانی زدم و برای عوض‌کردن جو موجود پرسیدم: «کار اصلیت چیه؟»متفکر نگاهم کرد و گفت: «اصل و فرع چیه؟ کار من فروشندگیه، از بازار خرید می‌کنم و داخل مترو می‌فروشم. پول مغازه‌گرفتن و باقی دردسرها رو ندارم. برای مخارج زندگی هم باید کار کرد.» پرسیدم: «پولی هم در میاری؟» گفت: «اگه پول درنمی‌آوردم که توی این شلوغی و از این واگن به آن واگن و از این ایستگاه به آن ایستگاه نمی‌رفتم. البته که هر کاری سختی خودش رو داره.»با خودم کمی فکر کردم و آمدم چیزی بگویم که صدای آمدن مترو من را بعد از او به خود آورد و قبل از اینکه بلند شوم، او را دیدم که با حجم سنگین وسایلش به سمت در باز واگن رفت. بلند شدم و ‌دنبالش رفتم. با چشمانم جست‌وجویش کردم که چطور از لابه‌لای مردم فشرده و گره‌خورده عبور می‌کند.«خانوم‌ها مدل جدید آوردم، کل بازار رو بگردید هم نمی‌تونید با این قیمت خرید کنید، این سری جنس بیاد قیمت‌ها تغییر کرده، تا بالاتر نرفته بخرید.»او را دیگر نمی‌دیدم اما صدایش را می‌شنیدم که در حال دورشدن از من بود. او را نمی‌دیدم اما فکر او و صدها زن مثل او در ذهنم بود و با سلول‌های مغزم بازی می‌کرد. صدها و هزاران زنی که در این شهر در حال تلاش بودند تا برای خانواده حامی باشند. تا بتوانند بایستند و زندگی کنند.