انتظامی دروغ نمی‌گفت!

۵۵آنلاین :

احمد غلامی اینکه ما کجا ایستاده‌ایم مهم نیست؛ مهم این است که در کدام قاب ایستاده‌ایم. آنچه تاریخ فردی ما را می‌سازد که جدایی‌ناپذیر از تاریخ اجتماعی ما است، همین قاب‌هایی است که ما در آن قرار گرفته‌ایم؛ خواسته یا ناخواسته. آنچه ما را در این قاب‌ تاریخی قرار می‌دهد، انگیزه‌هایی مانند جاه‌طلبی، رؤیت‌شدگی و به ‌ندرت باورمندی است. ایستادن در قاب‌ها نه از حافظه تاریخ پاک می‌شود و نه از ذهن و زبان مردم. یکی از این قاب‌ها که موجب مجادلات فراوان شده، ایستادن هادی غفاری در قاب عکسی از دادگاه هویدا است؛ دادگاهی که پای او را به مجادله‌ای تاریخی باز کرد و تا جایی پیش رفت که پای او را به قتل هویدا نیز کشاند. دادگاه تاریخی هویدا و هادی غفاری موضوع بحث این یادداشت نیست، صرفا اشاره به قاب‌عکس‌هایی است که سند نوع حضور ما در یک مقطع تاریخی است. سبب‌ساز این متن، یادداشت حسین انتظامی است در آستانه انتخاب مدیران مسئول مطبوعات که همگان را به اتحاد و دموکراسی فراخوانده بود. گذشته از خودستایی فروتنانه او، این فراخوان مرا به ‌یاد خاطره دوردستی انداخت. دورانی که انتظامی نماینده مدیران مسئول مطبوعات بود و «شرق» با انتشار مصاحبه‌ای در آستانه توقف، و چشم امید ما به حسین انتظامی بود تا «شرق» را از ورطه‌ای که در آن افتاده بود، نجات بدهد. هفت صبح روز ۱۵ مرداد ۱۳۸۶ به وزارت ارشاد رفتیم تا قبل از جلسه او را ببینیم و سفارش کنیم در مقابل تندروی‌های مرسوم آن زمان بایستد. قبل از شروع جلسه همدیگر را دیدیم. بعد از احوالپرسی و خوش‌وبشی کوتاه پرسید، این چه اشتباهی است کرده‌اید اما نگران نباشید هر کاری از دستم بربیاید خواهم کرد تا «شرق» توقیف نشود و با عجله وارد جلسه شد. کورسوی نوری در دل تاریکی بود آن‌موقع حسین انتظامی. جلسه شروع شد و به درازا کشید. دل توی دلمان نبود که چه خواهد شد؛ زیر این بار سنگینی که خم‌مان کرده بود. چشم‌مان به در بود و به مدیرمسئول منتخب در هیئت نظارت مطبوعات. دست بر قضا بخت با انتظامی یار نبود و رفیقی قدیمی که نقش مهمی در دفتر صفارهرندی داشت، مرا شناخت و گفت ان‌شاءالله به خیر می‌گذرد. از او خواستم از حال‌وهوای جلسه بگوید و اینکه ماجرا به کدام سمت‌وسو می‌رود. او در هر بار رفت‌وبرگشت داخل جلسه، گزارشی از ماوقع می‌داد و می‌گفت اوضاع اصلا بسامان نیست. باز بخت یار انتظامی نبود که پرسیدم چه کسانی طرف تبرئه‌اند و چه کسانی ما را مستحق مجازات می‌دانند. از تعدادی نام برد، از آدم‌هایی که درصدند تا «شرق» به‌ هر بهانه‌ای توقیف شود و کسانی که باور دارند اشتباهی صورت گرفته و باید اغماض شود و باز این از بداقبالی انتظامی بود که نامی از او بر زبان نیاورد. در نهایت بیم و امید پرسیدم، انتظامی نمی‌تواند قانع‌شان کند که اشتباه، سهوی بوده است. لحظه‌ای مبهوت نگاهم کرد. سکوت بین ما مرا ابلهی جلوه می‌داد که از بوروکراسی اداری چیزی سر درنمی‌آورم. بعد با خونسردی گفت، انتظامی تقاضای شدیدترین برخورد را دارد و از سرسخت‌ترین مخالفان تبرئه است! باورم نمی‌شد. روی نیمکت راهروی وزارت ارشاد نشستم و تا پایان جلسه به پنجره‌ کثیفی که نور صبحگاهی روی آن می‌نشست زل زدم. همه اضطراب‌های جهان به پایان رسیده بود. چیزی برای امید وجود ندارد. یاری‌دهنده‌ای در راه نبود. جلسه به پایان رسید و روزنامه «شرق» توقیف شد. حسین انتظامی مغموم از جلسه بیرون آمد و مرا در آغوش گرفت و گفت، من هر کاری از دستم برآمد کردم! دروغ نمی‌گفت، او همه تلاشش را کرده بود تا «شرق» لغو امتیاز شود، اما توقیف شده بود.