ارسال به دیگران پرینت

بررسی اهداف چین در نپال

| تحرکات اقتصادی چین در کشورهای کوچکی که در همسایگی آن قرار داشته و تحت عنوان کمک های اقتصادی برای شکوفایی اقتصادهای توسعه نیافته آنها انجام شده اما همواره محل بحث و تردید فراوان بوده است اکنون نپال در شمال هند را هدف قرار داده است.

بررسی اهداف چین در نپال

۵۵آنلاین :

اقتصاددانان و سیاستمداران همراه با ناظران مسایل راهبردی منطقه نگرانند که نپال نیز در اشتیاق خود برای دستیابی به شکوفایی اقتصادی همان مسیری را بپیماید که کشورهایی مانند مالدیو و سریلانکا پیش از آن پیموده و تنها به باتلاق وام های غیرقابل تسویه چین ختم شده است. طرح راه ابریشم جدید چینی ها طرحی بلندپروازانه است که با متصل کردن 60 کشور در سراسر آسیا، اروپا و آفریقا، اقتصاد دنیا را متحول خواهد کرد. پیش بینی شده است که تقریبا دو سوم جمعیت جهان به نحوی از طریق این پروژه، در آینده به هم متصل شوند. برخی از اقتصاددانان تخمین می زنند که این طرح می تواند حجم و ارزش تجارت جهانی را 12 درصد افزایش دهد. به رغم مزایای این طرح، سوالات بسیاری در مورد انگیزه های چین مطرح شده است و اینکه آیا پکن می تواند تعهد یک تریلیون دلاری اش برای ساخت زیرساختهای این طرح را بپردازد؟ و یا آیا شرکای چین در این طرح می توانند بدهی های خود را به چین بپردازند؟ برخی این طرح را اسب تروآیی میدانند که چین میخواهد با استفاده از آن بر اقتصاد دنیا چیره شود. سریلانکا قبلا در چنین تله ای افتاده است و وقتی کشور نتوانست بدهی 1.5 یک ونیم میلیارد دلاری اش به چین را بپردازد، مجبور شد بندری را به مدت 99 سال در اختیار چین بگذارد. باوجود ترس از عدم توانایی بازپرداخت وام چین، بسیاری از کشورهای کوچک برای رونق اقتصادی کشورشان این طرح را پذیرفته اند. نپال یکی از این کشورهاست که سال گذشته این طرح را باشور شوق زیادی پذیرفت. سپس در ماه ژوئن سال جاری 'کی پی شرما' نخست وزیر نپال به چین سفر کرد و قراردادی به ارزش 2.4 میلیارد دلار با طرف چینی امضا کرد.این قرارداد شامل تامین تمامی هزینه های زیرساخت، پروژه های انرژی و بازسازی بعد از حوادث طبیعی میشود. یکی از این طرح ها، طرح ساخت راه آهن از میان کوه های هیمالیاست که مرز تبت را به کاتماندو پایتخت نپال، شهر پوخارا و شهر لومبینی(محل تولد بودا) متصل میکند.پیش بینی میشود این طرح سالانه 2.5 میلیون توریست چینی را سرازیر نپال کرده و درآمدی 2.5 میلیارد را برای اقتصاد نپال به ارمغان بیاورد. چینی ها که مطالعه این طرح را انجام داده اند اعلام کرده اند که طول خط آهن کرونگ به کاتماندا حدود 73 کیلومتر خواهد بود که هزینه ای بالغ بر 2.2 میلیارد دلار خواهد داشت. مقامات نپالی اعلام کرده اند با توجه به کوهستانی بودن کل مسیر 99 درصد از این مسیر از درون تونلها و از روی پلها گذر خواهد کرد. مهمترین نگرانی مطرح شده درباره این طرح این است که ایا این طرح بازدهی پیش بینی شده را دارد یا نه و اینکه آیا ممکن است چین با هدف مقروض کردن کشورهای کوچک و سپس در دست گرفتن اقتصادشان چنین طرحهایی را در کشورهایشان اجرا میکند. نگرانی هایی از این دست در کشورهای دیگر هم وجود دارد. مثلا اقتصاد دانان لائوس را مثال میزنند که بدهی اش به چین حدود 68 درصد تولید ناخاص داخلی کشور است. و یا در مالدیو که مخالفان حکومت اعلام میکنند چین با اجرای طرح هایی مانند فرودگاه و پل، کشور را مقروض خود کرده و مالدیو باید سالانه مبلغ 92 میلیون دلار که 10 درصد بودجه کل کشور است را به چین بپردازد. اقتصاددانان و برنامه ریزان در نپال معتقدند خط آهن برای توسعه کشور مفید خواهد بود، به خصوص به این دلیل که از وابستگی نپال به متحد سنتی خود یعنی هند برای تجارت، سوخت، مواد غذایی و وسایل پزشکی پایان می دهد. هند در سال 2015 مرز خود با نپال را به مدت 2 ماه بست و به نوعی نپال را در محاصره قرار داد. از آن به بعد بود که مقامات نپالی بدنبال شریکی جدید برای کشورشان بودند تا دوباره چنین محاصره ای را تجربه نکنند. از طرفی دیگر مقامات نپالی وقتی شرایط سریلانکا و قرضش به چین را میبینند کمی محتاط شده اند.درست به همین دلیل بود که دولت قبلی نپال پروژه ساخت نیروگاهی 2.5 میلیارد دلاری را منتفی اعلام کرد. اما در ماه فوریه سال جاری (اسفند 1396) وقتی 'خادگا پراساد اولی' نخست وزیر نپال دوباره به قدرت بازگشت، سعی در احیای تمامی پروژه ها با چین را دارد. چین هم برای نزدیک کردن روابط خود با نپال وام هایی با شرایط عالی و همچنین دسترسی به چهار بندرش را برای نپال فراهم کرده است. هنوز چین و نپال به توافقی در پروژه راه ابریشم جدید دست پیدا نکردند و ساخت و سازی هم شروع نشده است. مقامات و رسانه های هندی از تلاش های چین برای نزدیک شدن به نپال شگفت زده شده اند، و پروژه راه ابریشم جدید باعث ترس آنها شده است چرا که نمیخواهند نفوذ طولانی مدت خود در نپال را ازدست بدهند. نباید این را فراموش کرد که نپال از نظر اقتصادی مشتری خوبی برای هند بوده است و هند با این کشور 5 میلیارد دلار مازاد تجاری دارد. با این حال پروژه راه ابریشم جدید برای کشورهای کوچک فقط یک معنی دارد و آن توسعه زیر ساختها و روابط تجاری بیشتر با دیگر کشورهاست. نپال باید محتاطانه عمل کند تا در دامی که سریلانکا در آن گرفتار شد نیافتد. هند که با تهدید از دست دادن نفوذ منطقه ای خود به دلیل تکمیل کریدور حمل و نقل ساخته چین به نام 'جاده ابریشم' در آسیا روبروست با امضای قراردادهایی با کشورهای آسیایی درصدد ایجاد یک مسیر رقیب تحت عنوان 'مسیر سیلیکون' شده است. در همین راستا سورش پرابو وزیر صنعت و تجارت هند اعلام کرد به عنوان اولین گام برای انجام این طرح قرار است ازبکستان که زمانی بخشی از مسیر تاریخی جاده ابریشم بوده و شرق دور را به اروپا متصل می کرد 'مسیر سیلیکون' شود. وزیر هندی تاکید کرد که دو کشور با همکاری یکدیگر می توانند به تکنولوژی های جدید دست یابند و با استفاده از آنها یک جاده ترانزیت جدید به سوی آسیای مرکزی و در نهایت اروپا ایجاد کنند. پرابو تاکید کرد که خدمات، بخشی است که هند و ازبکستان باید همکاری خود را در آن افزایش دهند. همچنین دو کشور موافقت کرده اند یک منطقه ویژه اقتصادی محصولات دارویی ایجاد کنند. علاوه بر این ، هند می خواهد در این کشور در بخش هایی مانند نفت و گاز، مراقبت های بهداشتی، داروسازی و زیرساخت های گردشگری سرمایه گذاری کند. تلاش هند برای گسترش همکاری ها با کشورهای منطقه ای برای مقابله با محاصره شدن به دلیل قدرت روزافزون چین در قاره آسیا که بخش اعظم آن به دلیل ایجاد کریدورهای اقتصادی متنوع و در راس آنها 'یک جاده - یک کمربند' است که بیشتر کشورهای منطقه را تحت نفوذ پکن در آورده است. چین به عنوان رقیب سنتی هند در منطقه توانسته است در قالب این طرح بنادر و گذرگاههای کلیدی بسیاری را در کشورهای همسایه هند شامل سریلانکا، بنگلادش، میانمار و مالدیو در اختیار بگیرد. بندر گوادر در پاکستان نیز که از اهمیت استراتژیک فراوانی برخوردار است و دروازه ای به سوی آسیای میانه و خاورمیانه محسوب می شود نیز در اجاره چین می باشد. کمربند اقتصادی جاده ابریشم' و 'جاده ابریشم دریایی قرن بیست و یک' ابتکاری است که برای نخستین بار در پاییز 2013 میلادی توسط رییس جمهوری چین و به ترتیب در جریان دیدارهایی از قزاقستان و اندونزی ارائه شد. این 'کمربند' بعنوان شبکه ای طراحی شده از جاده های فراسرزمینی و خطوط آهن، لوله های نفت و گاز و دیگر پروژه های زیرساختی است که از شهر شیئان در مرکز چین آغاز و سراسر آسیای میانه را در می نوردد و سرانجام به مناطق دوردستی چون مسکو، روتردام و ونیز می رسد. هند و چین علاوه بر کریدور اقتصادی هند و پاکستان، در خصوص پیوستن هند به گروه تامین کنندگان هسته ای و قرار گرفتن نام مسعود اظهر درلیست تحریم های سازمان ملل دارای اختلاف هستند. این دو رقیب منطقه ای همچنین دارای اختلافات ارضی در ایالت اروناچال پرادش هند و اکسای چین هستند. گسترش نفوذ در نپال،سریلانکا واقیانوس هند از دیگر زمینه های رقابت دو کشور در جنوب آسیا محسوب می شود.

منبع : ایرنا
به این خبر امتیاز دهید:
بر اساس رای ۰ نفر از بازدیدکنندگان
با دوستان خود به اشتراک بگذارید:
کپی شد

پیشنهاد ویژه

    دیدگاه تان را بنویسید

     

    دیدگاه

    توسعه