گزارش يک موبايلدزدي
| تجربه هاي شخصي کسي که با مراجعه به دادسرا و اداره آگاهي، قصد دارد ماجراي سرقت گوشي تلفن همراهش را بهصورت قانوني پيگيري کند
۵۵آنلاین :
تجربه‌هاي شخصي کسي که با مراجعه به دادسرا و اداره آگاهي، قصد دارد ماجراي سرقت گوشي تلفن همراهش را بهصورت قانوني پيگيري کند
«خدا ازشون نگذره. خيلي از کسايي که هر روز ميان دادسرا، گوشيشون رو زدن». اين جمله را مسئول حراست دادسراي ناحيه ۸ تهران حين بررسي کيف دستي‌ام و با ديدن جعبه موبايلم مي‌گويد. ساعت ۱۰صبح است. همگي مالباخته‌ها در يک صف طولاني پشت هم و پشت در اتاقي که کنارش بوفه است، ايستاده‌اند. هرازگاهي بوي روغن سوخته بلند مي‌شود و کل سالن را پر مي‌کند. هر تازه‌واردي که مي‌خواهد به اتاق مراجعه کند، با اشاره آنهايي که در صف هستند، به ته صف راهنمايي مي‌شود تا بعد از نوشتن اسمش روي کاغذي که به ديوار چسبيده، نوبتش برسد. البته بايد قبل از ورود به اين مرحله، «عريضه» نوشته شود. گرچه جاي ماشين‌نويس‌هاي قديمي را تايپيست‌هاي پشت کامپيوترنشين گرفته‌اند اما سبک عريضه‌نويسي همچنان به همان شيوه و با حداقل اطلاعات انجام مي‌شود. مبلغ هر عريضه و تنظيم شکواييه هم ۱۰هزار تومان است.
عريضه‌نويس‌ها پشت هر شکواييه مي‌نويسند که شاکيان بايد به ترتيب به اتاق‌هاي شماره ۵، ۸ و ۹ مراجعه کنند. اتاق ۵ مخصوص ثبت اطلاعات در سامانه «ثنا» است؛ همان اتاقي که صف طولاني دارد. جلوي اتاق به وسيله يک دسته تِي مسدود شده تا مراجعه‌کنندگان موظف به رعايت نوبت شوند. اگر سيستم قطع نباشد بايد حداقل دوساعت منتظر ماند. البته آدرس مراکز ديگري که ثبت در اين سامانه را انجام مي‌دهند هم نوشته شده و افرادي که در صف هستند توصيه مي‌کنند اگر کسي ماشين يا موتور دارد، به اين مراکز مراجعه کند تا کارش زودتر راه بيفتد. چندنفري هم همين کار را انجام مي‌دهند.
شگردهاي سرقت گوشي موبايل
نشستن روي صندلي انتظار دليل حضور بسياري از آدم‌ها را روشن مي‌کند. تلفن همراه يکي را از داخل ماشينش دزديده‌اند. وقتي مشغول کار با تلفنش بوده، دزد تا کمر خم شده، از شيشه داخل ماشين آمده و گوشي را دزديده است. يکي ديگر براي ثبت دومين شکايتش به دادسرا مراجعه کرده است. چند وقت پيش گوشي تلفنش را دزديده‌اند و حالا موتورسيکلتش را و مي‌گويد: «احتمالا دفعه بعد بايد واسه دزديدن خودم بيام دادسرا!»
دوساعت مي‌گذرد و همچنان سيستم قطع است. صداي پابند متهم جواني نظر ديگران را جلب مي‌کند. مامور وظيفه‌اي که او را به دادسرا آورده، «پهلون» خطابش مي‌کند و به مسيري که بايد برود، هدايتش مي‌کند. افرادي که براي سرعت بخشيدن به کارشان به مرکز ديگري براي ثبت در سامانه ثنا مراجعه کرده بودند، دست از پا درازتر برمي‌گردند و با يک خودکار، آدرسي که روي ديوار نوشته شده را خط مي‌زنند تا مراجعه‌کنندگان به آدرسي که وجود خارجي ندارد، نروند. بسياري ترجيح مي‌دهند براي تکميل پرونده‌شان فردا مراجعه کنند.
مسئول ثبت سامانه بعد از پرس‌وجو پيشنهاد مي‌کند، قبل از پايان ساعت اداري بانک مستقر در دادسرا، براي پرداخت مبلغ ۱۰هزار تومان و ابطال تمبر اقدام کنم تا يک مرحله از کار پيش رفته باشد. شاکيان و مالباختگان ديگر نيز پشت سرم مي‌آيند. بانک يکباره پُر و خالي مي‌شود. همچنان سيستم ثنا قطع است. با وجود تاکيد مسئول ثبت سامانه که اگر کد ثنا را دريافت نکنم کارم انجام نمي‌شود، به اتاق شماره ۹ بخش ارجاعيات مي‌روم. مسئول مربوطه بدون آنکه سوالم را بپرسم، عريضه را در دستم مي‌بيند و برگه فردي که پشت سر من وارد اتاق مي‌شود هم مي‌گيرد. به اتاق داديار مراجعه مي‌کند و مي‌گويد: «دونفر هستند، کارشان را انجام مي‌دهيد؟» صدايي شنيده نمي‌شود اما مسئول دفتر از ما مي‌خواهد پشت در منتظر بمانيم تا اتاق شلوغ نشود. بعد از چنددقيقه با معرفي‌نامه‌هاي امضاشده خطاب به آگاهي بيرون مي‌آيد.
نامه دادسرا براي معرفي به آگاهي
ساعت از ۱۴ گذشته و سيستم ثنا همچنان قطع است. حالا دادسرا خلوت شده و معدود افرادي براي انجام کارشان صبوري کرده‌اند. يک جناب سروان که احتمالا از مسئولان يگان حفاظت دادسراست، با لباس فرم نظامي اتاق‌ها را وارسي مي‌کند. چنددقيقه بعد دوسرباز از راه مي‌رسند و خواهش مي‌کنند که دادسرا را ترک کنيم. کسي به روي خودش نمي‌آورد اما بعد از شنيدن «اگه نريد واسه ما اضافه‌خدمت مي‌زنن» سالن خالي مي‌شود.
ناهماهنگي‌هاي اداري بين دادسرا و آگاهي
با وجود آنکه شب گذشته براي ثبت‌نام به سيستم ثنا مراجعه کرده‌ام و خودم کارم را انجام داده‌ام اما روز بعد با تاکيد مسئول مربوطه براي گرفتن کد رهگيري دوباره به دادسرا مراجعه مي‌کنم. سيستم همچنان قطع است و معدود افرادي که روز گذشته مراجعه کرده بودند، روي صندلي‌هاي انتظار نشسته‌اند.
با توجه به معرفي‌نامه دادسرا، به پايگاه آگاهي مربوطه مراجعه مي‌کنم. مسئول بخش ثبت، پرونده کلانتري را مي‌خواهد. چندبار توضيح مي‌دهم زماني که به کلانتري مراجعه کرده‌ام به من نامه‌اي ندادند. ليستي از مراجعه‌کنندگاني که از يک کلانتري در يک‌روز به آگاهي مراجعه کرده‌اند و درست راهنمايي نشده‌اند، نشانم مي‌دهد و مي‌گويد: «ما بارها گفتيم مردم رو درست راهنمايي کنيد اما گوش نمي‌دن.» به مافوقش مراجعه مي‌کنم تا مسئولان کلانتري را توجيه کنند كه حداقل مراجعه‌کنندگان بعدي سرگردان نشوند. جناب سرهنگ مي‌گويد: «اين کار وظيفه من نيست.» وقتي هم اعتراض مي‌کنم که «دوروزه موبايل منو دزديدن و هنوز شکايتم جايي ثبت نشده، اگه بخوام اين روند رو ادامه بدم فقط وقتم تلف مي‌شه و ممکنه دزد، قطعات گوشيمو بفروشه.» پاسخ مي‌دهد: «من مسئول تصميم سارقي که مي‌خواد قطعات گوشي شما رو بفروشه نيستم. بايد بريد کلانتري.»
قصه از کجا شروع شد؟
در مسيري که از آگاهي تا کلانتري طي مي‌کنم، اتفاقي که برايم افتاده مثل يک‌فيلم در ذهنم مرور مي‌شود؛ فيلمي که گاهي آن را به عقب و گاهي به جلو مي‌زنم. شبي که براي دويدن به نزديک‌ترين پارک محل رفتم. فقط يک لحظه تلفنم را از جيبم درآوردم که از دستم قاپيدند. مسافت زيادي هم دنبال دزد دويدم و درست در لحظه‌اي که چندقدم بيشتر با او فاصله نداشتم، موتور بدون پلاکي او را سوار کرد و برد؛ اتفاقي که شروع يک آسيب رواني شد و با پيگيري شکايت، تشديد شد.
آنچه در کلانتري گذشت
با راهنمايي سربازان جلوي در به بخش تجسس کلانتري مراجعه مي‌کنم. افسر تجسس مي‌خواهد نحوه سرقت را برايش توضيح دهم. در حين توضيحاتم همکارش مي‌گويد: «خانم نبايد توي پارک مي‌دويديد.» بي‌توجه به حرفش، توضيحاتم را ادامه مي‌دهم. افسر تجسس معتقد است، مسير پيگيري شکايت را اشتباه رفته‌ام. هرچه اصرار مي‌کنم بعد از سرقت به همين کلانتري مراجعه کردم و همکار شما که افسر کشيک بود، من را راهنمايي کرد که به دادسرا بروم، گفت بايد فرداي روز سرقت دوباره به کلانتري مراجعه مي‌کردم؛ با اين مثال: «ببين خانم، شما شب که دلت درد مي‌گيره، ميري درمونگاه. اونجا يه پزشک عموميه که يه دارويي ميده تا حالت بهتر بشه ولي صبحش چيکار مي‌کني؟ ميري پيش دکتر متخصص. اين قضيه هم همين‌جوريه!» درنهايت پيشنهاد مي‌کند به کافي‌نت کنار کلانتري براي ثبت‌نام در سايت «همياب» مراجعه کنم زيرا «بهترين راه رديابي گوشي‌ها اينه.»
هزينه‌هاي شکايت از موبايل‌دزد
صاحب کافي‌نت مبالغ مختلفي براي رديابي گوشي در مدت‌زمان‌هاي متفاوت اعلام مي‌کند. آخرين مدت‌زمان رديابي ۱۵۰روز است و هزينه آن ۳۵هزار و ۵۰۰تومان که همان را انتخاب مي‌کنم اما مبلغ ۴۵هزار و ۵۰۰تومان دريافت مي‌کند و توضيح مي‌دهد ۱۰هزار تومان هم هزينه کافي‌نت است.
بعد از ثبت در اين سايت به افسر تجسس مراجعه مي‌کنم و مي‌پرسم: «اگه سارق بعد از ۱۵۰روز تصميم بگيره گوشيمو روشن کنه تکليف چيه؟» پاسخ مي‌دهد: «بايد درخواست تمديد و پيگيري دوباره بديد.» بعد از اصرار من براي ثبت پرونده‌ام در کلانتري، من را به بخش ثبت راهنمايي مي‌کند و زماني که براي تکميل روند کاري به او مراجعه مي‌کنم، مي‌گويد: «خانم، خيالت راحت شد؟» پاسخ مي‌دهم: «بله. حداقل از لحاظ رواني راحت شدم چون از من سرقت شده و ضرر کردم. بايد اين آمار جايي ثبت بشه بنابراين حق خودم مي‌دونم که پرونده‌م يه شماره ثبت داشته باشه.» دست‌هايش را پشت سرش مي‌برد و به تلويزيوني که روبه‌رويش است خيره مي‌شود.
از کلانتري بيرون مي‌زنم و روندي را که در اين مدت گذراندم و سوال‌هاي بي‌پاسخم را مرور مي‌کنم. چرا براي اين‌طور موارد، مشاوراني که مراحل ثبت يک شکايت را توضيح دهند، وجود ندارد يا اگر هم هستند، بودنشان حس نمي‌شود، يا اصلا چرا يک بروشور کوچک نيست که بهصورت دقيق در آن نوشته شده باشد، اگر گوشي‌مان سرقت شد بايد چه مراحلي را طي کنيم؟ چرا نحوه برخورد با شاکيان و مالباختگان که علاوه بر از‌دست‌دادن مالشان حس امنيتشان را هم از دست داده‌اند و از نظر روحي و رواني آسيب ديده‌اند، آموزش داده نمي‌شود؟ چرا اکثر مراجعه‌کنندگان با اين برداشت که کسي دلشان براي آنها نمي‌سوزد، ضعف‌هاي موجود در يک سيستم را به مافوق آن نهاد انعکاس نمي‌دهند و براي بهترشدن اين روند، نقدي نمي‌کنند؟ ... چرا نبايد در پارک دويد؟
گروه بازار | قربانيان سرقت موبايل معمولا ضربه روحي بزرگي مي‌خورند. بله! مالشان را از دست داده‌اند، آن‌هم در شرايطي که اوضاع اقتصادي وخيم است و بايد کلي خرج کنند تا همان گوشي موبايل را دوباره بخرند. قيمت‌ها دو‌سه‌برابر شده است و نمي‌شود دوباره و به‌سادگي يک موبايل خوب پيدا کرد اما معمولا نوع سرقت بيشتر از بقيه چيزها آزارشان مي‌دهد. درست در لحظه‌اي که حواس‌تان نيست، يک دزد به شکل غيرمنتظره گوشي را از دست‌تان قاپ مي‌زند و فرار! آنهايي که اسير زورگيري مي‌شوند، اوضاع‌شان بدتر است. اين کار معمولا با مقداري خشونت و تهديد انجام مي‌شود. پليس توصيه کرده در اين مواقع مقاومت نکنيد چون سارقان بي‌وجدان براي آنکه به هدفشان برسند حتي حاضرند به شما آسيب‌هاي جدي و جبران‌ناپذير وارد کنند. براي چي؟ براي يک گوشي موبايل سه‌چهارميليوني!
قاپ‌زن‌ها هم روش‌هاي خودشان را دارند. اين‌روزها استفاده از گوشي در معابر عمومي، در خيابان‌ها و کوچه‌ها و حتي در داخل ماشين وقتي شيشه‌ها پايين است، مي‌تواند خطرناک باشد. در يک چشم بر‌هم‌زدن موبايل را طوري روي زمين و هوا مي‌زنند که تا چنددقيقه گيج و گنگ بمانيد. توصيه‌اي جز مراقبت و رعايت مسائل ايمني و امنيتي وجود ندارد. با اين‌حال اگر اتفاقي که نبايد مي‌افتاد، رخ داد چي؟ بايد چه کار کرد؟ اين اتفاق تلخ همين چندروز پيش براي يکي از ما رخ داد. آنچه در ادامه مي‌خوانيد، روايتي است از پيگيري‌هاي انجام‌شده توسط کسي که نمي‌خواهد باور کند به همين‌سادگي گوشي موبايلش را دزديده‌اند. پس ماجرا را از لحظه تنظيم شکايت در دادسرا و... برايمان روايت کرده است. ما نوشته او را از خبرگزاري ايسنا به امانت گرفته‌ايم و چون فکر مي‌کنيم خواندنش مي‌تواند براي همه مفيد باشد. هم براي آنهايي که موبايل‌شان را دزديده‌اند، هم براي آنها که شايد روزي به اين بلا گرفتار شوند.
چکیده
نشستن روي صندلي انتظار دليل حضور بسياري از آدم‌ها را روشن مي‌کند. تلفن همراه يکي را از داخل ماشينش دزديده‌اند. وقتي مشغول کار با تلفنش بوده، دزد تا کمر خم شده، از شيشه داخل ماشين آمده و گوشي را دزديده است. يکي ديگر براي ثبت دومين شکايتش به دادسرا مراجعه کرده است. چند وقت پيش گوشي تلفنش را دزديده‌اند و حالا موتورسيکلتش را و مي‌گويد: «احتمالا دفعه بعد بايد واسه دزديدن خودم بيام دادسرا
منبع : 7 صبح
دیدگاه تان را بنویسید