دختران «گیمر» در راهند!

۵۵آنلاین :

بازی‏های کامپیوتری یکی از هیجان‌انگیزترین فعالیت‏های بشر قرن بیستم محسوب می‏شود. این بازی‏ها که تقریباً از سه دهه قبل به این سو به بازار آمدند، تاکنون شمار کثیری از کودکان و نوجوانان را ساعات زیادی از روز و شب به خود مشغول کرده اند. امروزه بازی‏های کامپیوتری یکی از پر طرفدارترین بازی‏هاست که کودکان را جذب کرده است و بخش زیادی از اوقات فراغت دانش‏آموزان در ساعاتی که خارج اهر روز بر تعداد دخترهای گیمر اضافه می‌شود. به‌خصوص در رده‌های سنی پایین. حتی دختربچه‌های ۴-۵ ساله هم برای خرید بازی می‌آیند و از قبل هم می‌دانند که چه بازی می‌خواهند چون آن بازی در دست دوستان‌شان دیده‌اند یا درباره‌اش شنیده‌اندز مدرسه هستند، صرف آن‏ها می‏شود.

آذر فخری، روزنامه‌نگار

یک خبر! کاربران زن به میزان 79 درصد بیشتر از کاربران مرد، بازی‌های مخصوص موبایل خریداری می‌کنند. این آمار از طریق گزارش تجاری شرکت Liftoff-شرکت تحقیقاتی بازار بازی‌های موبایلی- منتشر شده است. این گزارش هم‌چنین اعلام می‌کند که زنان بعد از دانلود یک اپلیکیشن، 16.7 درصد بیشتر از مردان به خرید مطالب داخل برنامه‌ای- in-app content اقدام می‌کنند و به برنامه‌نویسان پیشنهاد می‌کند تا از این به بعد بیشتر به روی این قشر از بازار تمرکز کنند. طبق این گزارش، با وجود این‌که جذاب‌سازی یک برنامه-App- برای زنان تا 0.18 دلار بیشتر از مردان خرج دارد، اما برنامه‌نویسان باید در نظر داشته باشند که زنان گیمرهای با ارزش‌تری هستند.

بازی‎های کامپیوتری و موبایلی، فی‌نفسه جذاب‌اند. جذاب‌اند هم برای پسران و هم برای دختران. و این روزها البته برای پدرها و مادرها هم بازی‌های کمی ساده‌تری هست که می‌توانند خود را با آن سرگرم کنند. در آغاز رواج بازی‌های کامپیوتری، مثل آغاز هر چیزی در جوامع مختلف، مبنای ابداع و تولید، بر اساس ویژگی‌های خاص پسران در گروه‌های سنی مختلف بود. در واقع اولین گیمرها، پسران بودند. آن‌ها بودند که مدام دنبال انواع بازی‌ها بودند و بعد از مدرسه، اولین جایی که می‌توانستی سراغ‌شان را بگیری گیم‌نت‌ها بودند. رواج بازی‌های آنلاین هم باعث شد هر کس در خانه و اتاق خودش بماند و به صورت گروهی با دوستان دیگرش بازی کند. طبعا این بازی‌ها، که تا مدت‌ها فقط پسرها به سراغ‌شان می‌رفتند بیشتر یا تم جنگی داشتند یا تم ورزشی. و بسیار طبیعی بود که دختران اگر به بازی‌های کامپیوتری هم علاقه داشتند، به سراغ چنین بازی‌هایی نمی‌رفتند. یا حداقل، تعداد کمی از دختران با این نوع بازی‌ها سرگرم می‌شدند. اما بازار، ماجراها و داستان خودش را دارد. بازار، در هر زمینه‌ای، اگر نیاز تولید نکند، حداقل نیازسنجی می‌کند؛ و در مورد بازی‌های کامپیوتری دخترانه، هر دو مورد اتفاق افتاده بود؛ نیاز تولید شده بود، دخترها هم کم‌کم به بازی‌های کامپیوتری علاقه‌مند می‌شدند. اما بازی‌های مناسبی با توجه به جنسیت آن‌ها یا وجود نداشت یا کم بود.

برداشت اول

خواهر و برادرند و همراه مادرشان برای خرید بازی آمده‌اند. پسرک در بخش بازی‌های پسرانه مشغول است و دخترک هم در بخش بازی‌های دخترانه. در این فروشگاه، برای راحتی مشتری‌ها، بازی‌ها تفکیک جنسیتی و سنی دارند و بچه‌ها، اغلب تنها یا با هم، بدون دخالت والدین‌شان، در حال انتخاب بازی هستند. هر چند تعداد دخترها نسبت به پسرها کم است، اما نمی‌توان وجودشان را نادیده گرفت. فروشنده می‌گوید هر روز بر تعداد دخترهای گیمر اضافه می‌شود. به‌خصوص در رده‌های سنی پایین. حتی دختربچه‌های 4-5 ساله هم برای خرید بازی می‌آیند و از قبل هم می‌دانند که چه بازی می‌خواهند چون آن بازی در دست دوستان‌شان دیده‌اند یا درباره‌اش شنیده‌اند. فروشنده که خودش یک گیمر حرفه‌ای است، ادامه می‌دهد: البته هنوز بازی‌های مناسب برای دخترهای گروه سنی بالای 15 سال، کم داریم. هر چند که بازی‎هایی که برای دخترها تولید می‎شود خیلی هم نیازی به تفکیک سنی ندارد. به‎خصوص از نظر موضوع. حالا شاید بشود در مورد پیچیدگی یا سادگی‌شان بحث کرد. البته دخترهایی هم هستند که دنبال بازی‌های ترسناک هستند. اتفاقا دخترها، بیشتر بازی‌های ترسناک را می‌پسندند، البته به شرطی که محیط بازی هنری و زیبا باشد و مناسب برای دلربایی! به بخش بازی‌های دخترانه می‌روم. برایم سوال شده که چرا از نظر فروشنده، تفکیک سنی برای بازی‌های دخترانه، چندان لزومی ندارد. و چرا اغلب مشتری‌ها دختر بچه‌های 4 تا 13 ساله‌اند و نه بیشتر. کنار یکی از دخترها می‌ایستم و وانمود می‌کنم در حال انتخاب بازی هستم. و در همان ضمن می‌گویم می‌خواهم برای تولد خواهرم چند تا بازی بخرم، اما نمی‌دانم جدیدترین بازی‌ها کدام‌ها هستند. دخترک، ده ، دوازده سال دارد، و تر و فرز است. شانه‌ای بالا می‌اندازد و می‌گوید بهتر است خودش بیاید. می‌گویم می‌خواهم غافلگیرش کنم. می‌گوید اگر گیمر باشد، بهتر است خودش بیاید. خودش باید ببیند چه سطحی از بازی را با چه موضوعی دوست دارد. شما اصلا می‌دانی او چه بازی‌هایی دوست دارد؟ راست می‌گوید. بازی‌ها موضوع‌بندی شده‌اند: لباس، مهمانی، پارتی‌های دوستانه، دوست‌یابی (جنس موافق و مخالف)، آشپزی، رالی، و بیشتر البته همان بازی‌های مشهور سیمز، که برای بچه‌ها و به‌خصوص دخترها از ابتدا جذابیت داشت به‌خاطر آن زندگی موازی که بچه‌ها می‌توانند متناسب با رویاهای خود بسازند می‌پرسم چه‌طور؟ از یکی از قفسه یک بازی را برمی‌دارد و نشانم می‌دهد: ببین... این بازی در مورد دوست‌یابی است. در این بازی مرحله به مرحله باید دختر یاد بگیرد که متناسب با سلیقه دوستی از جنس مخالف که تصویرش را در بازی دیده و پسندیده، چه بپوشد، چه‌طوری رفتار کند، چه حیوانی داشته باشد، مدل موهایش چه‌طوری باشد و ... وقتی توانست تمام امتیازهای هر مرحله را جمع کند، آن‌وقت می‌تواند به پسر مورد علاقه‌اش برسد! خوب فکر کن که سه چهار سال دیگر دختر من می‌آید سراغ همین بازی. و آن‌وقت من باید در کوچه و خیابان بیفتم دنبالش و مواظبش باشم. در حالی‌که از همین حالا هم کنترل کردنش مصیبت است! چون و چرا نمی‌کنم. نمی‌گویم خوب چرا از اول در این مورد دخالت یا کنترل نکردید. جواب‌ها از پیش آماده‌اند. با بچه‌های الان نمی‌شود بحث و چون و چرا کرد. ضمن این که جایگزین جذاب‌تری هم وجود ندارد. دخترها عاشق رنگ و زرق و برق و لباس‌های فانتزی و مهمانی‌های آن‌چنانی‌اند و از یک سنی به یعد هم علاقه‌ها و گرایش‌های خاصی پیدا می‌کنند. بسیاری از این بازی‌ها، تمام این علایق و سلیقه‌ها را در نظر گرفته‌اند و به آن‌ها پاسخی را خود مناسب دیده‌اند، داده‌اند: تربیت نسلی از دخترانی که جز بدن و زیبایی و جذابیت، برای‌شان چیز دیگری مهم نیست. چون فکر می‌کنند جامعه از آن‌ها همین انتظار را دارد.

برداشت دوم

دکتر ابراهیم مسعودنیا، جامعه شناسی است که معتقد است اختلال سلوک، حواس‌پرتی (کم توجهی)، بی‌قراری (بیش فعالی) و تمایلات بزهکارانه، از شایع‌ترین اثرات و نتایج استفاده از بازی‌های کامپیوتری است. مسعودنیا می‌گوید بازی‌های کامپیوتری یکی از هیجان‌انگیزترین فعالیت‌های بشر قرن بیستم محسوب می‌شود. این بازی‌ها که تقریباً از سه دهه قبل به این سو به بازار آمدند، تاکنون شمار کثیری از کودکان و نوجوانان را ساعات زیادی از روز و شب به خود مشغول کرده‌اند. امروزه بازی‌های کامپیوتری یکی از پر طرفدارترین بازی‌هاست که کودکان را جذب کرده است و بخش زیادی از اوقات فراغت دانش‌آموزان در ساعاتی که خارج از مدرسه هستند، صرف آن‌ها می‌شود. آمارها نشان می‌دهند که روند تولید بازی‌های کامپیوتری در جهان به چند میلیون نسخه در سال می‌رسد و با شتاب زیاد در جامعه جهانی در حال گسترش است. بر اساس نتایج حاصل از پژوهش‌های مختلف، بازی‌های کامپیوتری و ویدئویی و موبایلی طرفداران زیادی در بین کودکان و نوجوانان کشور ما دارد و اﯾﻦ ﻧﻮع ﺑﺎزی‌ها دوﻣﯿﻦ ﺳﺮﮔﺮﻣﯽ ﭘﺲ از ﺗﻠﻮﯾﺰﯾﻮن ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪه اﺳﺖ. دکتر مسعود نیا البته اذعان می کند که در مورد عوارض و نتیج رفتاری و اخلاقی بازی‌های کامپیوتری بر روی کودکان و نوجوانان ایران، تحقیقات دقیق و علمی زیادی صورت نگرفته، اما با یک بررسی کوچک و دقت در مشکلات و مسائلی که در سال‌های اخیر در مدارس و روابط و رفتار نوجوان شاهد هستیم می توان گفت که استفاده از بازی‌های کامپیوتری به فرآیند فردیت‌زدایی منجر می‌شود. در این فرآیند کودک تحت تأثیر هیجان بازی و از بین بردن رقیب، خود را فراموش می‌کند و عمیقاً در بازی فرو می‌رود طوری که به گفته‌های دیگران توجهی نمی‌کند و حتی آن‌ها را نمی‌شنود. این عملکرد می‌تواند منجر به اختلال بی‌توجهی، حواس‌پرتی، اختلالات هیجانی و اضطرابی و سلوک در کودکان و نوجوانان شود. افزایش رفتارهای خشونت آمیز در بین دانش آموزان هم نشان می دهد که اغلب آن ها درگیر بازی های کامپیوتری خشن هستند وفرض بر این است که کودکان و افراد دیگر چنان‌چه مقدار زیادی خشونت در تلویزیون و بازی‌های رایانه‌ای و نظایر آن را مشاهده کنند، بازداری خود را نسبت به اعمال پرخاشگرانه از دست می‌دهند و در تعامل با دیگران، به راحتی از خشونت استفاده می‌کنند. ضمن این که میان انواع اختلالات رفتاری مانند ناخن جویدن، تیک عصبی حرکتی، رفتار تخریبی و عصبانیت و بیش فعالی همراه با کمبود توجه و طول مدت استفاده از بازی کامپیوتری رابطه معنی‌داری وجود دارد.دکتر مسعود نیا می‌افزاید با توجه به روند رو به رشد استفاده از این بازی‌ها می‌توان گفت که دسترسی آسان به این بازی‌ها در جامعه ما می‌تواند یکی از علل بروز اختلالات رفتاری در کودکان باشد. والدین به دلایل مختلف از جمله سرگرم شدن کودکان و کم شدن سر و صدا و بازی آن‌ها را به انجام بازی رایانه‌ای فرامی‌خوانند و از نتایج بسیار منفی استفاده افراطی از بازی‌های کامپیوتری برای فرزندان‌شان غافل هستند.

برداشت آخر

بسیاری از والدین فکر می کنند که بازی کردن با بازی‌های کامپیوتری برای کودکان مفید است، زیرا دارای مزایایی از قبیل: جلوگیری از بیرون رفتن، یادگیری چیزهای بد ارتباط با افراد ناباب و ... است. یکی از این مشکلات زیاده‌روی در انجام این بازی‌ها است که اغلب کودکان و نوجوانان بدون توجه به زمان به این کار می‌پردازند که می‌تواند آسیب های جدی برای آن‌ها داشته باشد. یک پزشک کودکان می گوید: اکثر پزشکان با بازی‌های کامپیوتری مخالفت‌اند، چرا که کودکان غیر فعال را افزایش می‌دهد و و برای آن ها مشکلات بهداشتی به‎وجود می‎آورد. امروزه وزن زیاد و چاقی خطر قابل توجهی برای کودکان است زیرا آن‎ها ممکن است بیش از قبل و بدون توجه، تغذیه کنند و فعالیت بدنی آن‎ها نیز کاهش پیدا کند. اما نکته مهم‌تر این است که کودکان مهارت‌های ارتباطی خود را از دست می‌دهند. کودکانی که با کامپیوتر بازی می‌کنند خیلی فعالیت بدنی کمتر دارند و کمتر اجتماعی هستند.