نقش و نگارهاي زخمي

۵۵آنلاین :

چنگ می‌زند دست‌های پینه بسته‌اش بر دار قالی و کسی چه می داند مزد استادکاری او و نه «کارگری» اش، روزی 15 هزار تومان بیش نیست! کسی چه می داند فرشی که زیر پای هزاران نفر پهن شده است؛ چشمان و دستان استادان ریس به دست را ناتوان کرده است. برخی را حتی از پاي انداخته، اما تاکنون اثر دست و ایده او، چشمان زیادی را نوازش داده و مسحور خود کرده است. برای ایران و ایرانی نشان فرهنگ و هنر بوده و افتخار آفریده است. شانه‌ای که با قدرت هر چه تمام‌تر بر سر ریس‌های قالی فرود می‌آید و در هر رج و گره آن رنج روزگاران سخت زنان بافنده را به یادگار می‌گذارد؛ اثری می‌شود که یا به کشورهایی دیگر سفر می‌کند و مهمان ایرانی خانه‌های فرنگی می‌شود یا در خانه‌های ایرانی خودنمایی می‌کند. فرشی که نشان فرهنگ و هنر ایرانی‌ است، این روزها به بهایی اندک به آن سوی مرزها راه پیدا کرده و در آن گوشه کنارها عده‌اي هستند كه قلم طراحان فرش ایرانی را قلم می‌زند. داستان تلخی که اگر پای درد دل هر کدام از فعالان عرصه فرش بنشینیم، آن را بازگو می‌کنند. عدم ثبت نقش‌‎های ماندگار قالی ایرانی این روزها دغدغه بافنده ها، طراحان، صادرکننده‌گان و فعالان اين بخش است اما به گفته كارشناسان اين بخش حتي با وجود كپي برداري‌ها و نبود جايگاه ايران در سازمان تجارت جهاني براي حفظ طرح‌هاي ايراني، هنوز هم بازار جهاني فرش با داشتن اصالت برگرفته از تاریخ، فرهنگ، ذهن و خلاقیت در تسخیر ایرانیان است.

نمايشگاه‌هاي فرش ايران، بهشت كشورهاي دنيا

گنجينه‌ پر نقش و نگار هنر ايراني در فرش‌هايش خلاصه شده كه از هر نسخه آن فرهنگ اين سرزمين مي‌رويد. نمايشگاه‌هاي بين المللي يكي از ويترين‌هاي اصلي است كه اين هنر ايراني را به منصه ظهور مي‌رساند. اين روزها در دل پايتخت بیست و هفتمین نمایشگاه بین‌المللی فرش دستباف ایران برپاست و به گفته حاضران و فعالان در اين نمايشگاه حضور بازديدكنندگان از كشورهاي مختلف خصوصا چين و ژاپن بيش از هر زمان ديگري به چشم مي‌خورد. البته هنوز اين نمايشگاه به اتمام نرسيده و به گفته غرفه‌داران، جوجه را آخر پاييز مي‌شمارند. اين نمايشگاه با حضور صدها شرکت و واحد تولیدی از مناطق مختلف ايران برگزار شده و بیش از ۶۷۰ شرکت تولیدی و صادراتی هنر صنعت فرش دستباف کشور حضور و مشارکت دارند و گنجینه‌ای از قالی‌های دستباف، مهم‌ترین کالای فاخر ایرانی و آثار کم نظیر بافندگان و هنرمندان ایرانی را به نمایش می‌گذارند. انواع فرش‌های دستباف در اندازه‌ها و رنگ های مختلف، قالی و قالیچه و تابلو فرش‌های مختلف به چشم مي‌خورد.

نوسانات قيمت در مواد اوليه

براي اينكه از حال اين روزهاي فعالان،‌ توليدكنندگان و صادركنندگان فرش با خبر شويم، سري به نمايشگاه فرش زديم و با برخي از آن‌ها به گفت‌وگو پرداختيم. آقاي رجب‌زاده، توليدكننده فرش است. زماني كه از او در خصوص وضعيت توليد مي‌پرسم با گلايه شروع به صحبت مي‌كند و مي‌گويد: در حال حاضر مشكل توليدكننده اين است كه هر روز بايد مواداوليه را به قيمتي خريداري كند؛ در نتيجه نمي‌توان قيمت ثابتي را براي فرش در نظر گرفت كه خريدار ايراني يا خارجي بتواند روي آن حساب باز كند. اين يكي از بزرگ‌ترين مشكلات توليدكنندگان است. در خصوص مشكلات صادرات چندان مطلع نيستم به دليل اينكه در حوزه صادرات فعاليت نمي‌كنم. او در خصوص وضعيت فروش مي‌گويد: اگر بتوانيم به قيمت اصلي توليد كنيم، توانايي فروش آن را خواهيم داشت، اما وقتي مجبوريم هر روز همراه با افزايش مواد اوليه، افزايش قيمت را در فرش‌ها اعمال كنيم، در نتيجه خريدار هم ديگر قدرت خريد ندارد. با اين حال وضعيت فروش امسال به دليل افزايش قيمت دلار بهتر از سال گذاشته است. فرش ايراني براي كشورهاي ديگر بسيار ارزان‌تر تمام مي‌شود. در خصوص افزايش قيمت نيز 30 تا 40 درصد اعمال شده است.او همچنين درباره ورود فرش به بازار بورس گفت: اين اتفاق مشكل است و امكان ندارد؛ به اين خاطر كه فرش كالاي هنري است. قيمت خاصي نمي‌توان براي آن گذاشت. براي كالاهايي مانند خودرو قيمت مشخص است اما براي فرش نمي‌توان به راحتي قيمت‌گذاري كرد. متاسفانه مواد اوليه300 درصد گران شده است. ما براي اينكه موجودي خود را بفروشيم بايد از منافع خود كم كنيم و با خريدار كنار بيايم اما اگر وضعيت اقتصادي به همين شكل پيش برود، نمي‌توانيم بفروشيم. در حال حاضر اگر با اين شرايط پيش برويم و مواد اوليه گران شود،‌ صنعت قاليبافي هم مانند ساير صنايع با ركود جدي مواجه مي‌شود كه البته زنگ خطر آن اكنون به صدا در آمده است. اكنون برخي توليدكنندگان توانايي توليد ندارند، هر ماه يك يا دو تخت فرش توليد مي‌كنند و همان هم روي دست‌شان مانده و خريداري نيست.

مديريتي وجود ندارد!

همين‌طور كه راهروهاي نمايشگاه را قدم مي‌زدم و محو قاليچه‌هاي رنگارنگ شده بودم،‌ متوجه شدم كه يكي از غرفه داران در حال صحبت با غرفه‌دار ديگر است و با ناراحتي حرف‌هايش را ادامه مي‌دهد. به اين جمع نزديك شدم و وارد بحث‌هاي‌شان شدم. از آن‌ها در خصوص اوضاع و احوال فرش ايراني پرسيدم، يكي از آن‌ها با صداي بلند گفت: ‌هيچ حمايتي نيست، كشور هيچ مديريتي درستي در هيچ حوزه‌اي انجام نمي‌دهد. كسي بايد باشد تا كشور را مديريت كند. خوشبختانه در ايران انواع كالاها و اجناس نفيس را داريم، اما هيچ مديريتي براي آن‌ها وجود ندارد. بهترين مواد خوراكي و معدني را داريم و خارجي‌ها از آن بهره مي‌برند و در برخي موارد توليدات هدر مي‌رود. در ايران تنزل وجود دارد اما ترقي نه، بايد واقعيت را بگوييم؛ اقتصاد به هم ريخته است.

توليد فرش ايراني در چين؛ براي سود بيشتر

يكي ديگر از فعالان اين بخش گفت:‌ برخي‌ توليدكنندگان فرش براي سود بيشتر به چين رفتند،‌ آنجا توليد مي‌كنند، به ايران وارد مي‌كنند و از ايران به ساير كشورها صادر مي‌كنند. اين توليدات به نوعي توليد كشور چين است و كيفيت توليد چيني‌ها پايين‌تر از كيفيت ايراني است و حتي اين توليد با فرش ماشيني نزديكي دارد. فرش ايراني گره مي‌خورد وكيفيت بسيار بالاتري دارد.

افزايش صادرات نسيمي بود كه وزيد

او در پاسخ به اين پرسش كه وضعيت اشتغال در حوزه قاليبافي اكنون به چه صورت است،‌ مي‌گويد: در حال حاضر وضعيت اشتغال در حوزه قاليبافي به يك معضل تبديل شده وكسي نمانده است؛90 درصد نيروها تحليل رفتند. وضعيت فعلي فرش را صادركنندگان بهتر تشخيص مي‌دهند، به اين خاطر كه در حد بالايي با بخش فروش در ارتباط هستند. مسئولان اعلام مي‌كنندكه صادرات افزايش پيدا كرده، اما بايد بگوييم كه اين صادرات مقطعي بود؛به اين خاطر كه براي مدت كوتاهي (گذر تا رسيدن تحريم‌هاي واقعي) راه آمريكا باز بود و يك‌سري افراد براي ذخيره انبارهاي خود فرش خريد كردند. بنابراين افزايش صادرات موقتي بود، مانند نسيمي بود كه وزيد و ادامه‌دار نخواهد بود. بخش كوچكي از آن به دليل نوسانات ارزي بود. براي مثال فردي كه پيشتر با هزار دلار يك تخت فرش خريداري مي‌كرد، اكنون مي‌تواند دو تخت بخرد. از چين و ژاپن به نمايشگاه سر زده‌اند، اما خريد چنداني انجام نمي‌دهد.

نمايشگاه آرام و خلوت

«نمايشگاه امسال خلوت بوده و توانايي خريد مردم سال به سال كاهش پيدا مي‌كند»؛ اين جمله را خيلي از غرفه دارن تكرار كردند. به گفته آن‌ها كاهش خريد مردم در حالي است كه قيمت‌ها افزايش چنداني نداشته است، در اين ميان اگر هم قيمت بالايي اعلام شود، خريداري نيست. مواد اوليه گران شده است. بخشي از مواد اوليه مانند ابريشم كه وارداتي است و افزايش قيمت آن به افزايش نرخ دلار و كاهش ارز ريال بازمي‌گردد.

افزايش قيمت در فرش‌هاي كوچك‌تر

از فرد ديگري در رابطه با ميزان افزايش قيمت در فرش دستباف پرسيدم كه گفت:‌ بستگي به سايز‌ها دارد. در ميان سايزهاي كوچك‌تر افزايش قيمت بيشتر بوده، اما سايز بزرگ تر به دليل كاهش قدرت خريد مردم افزايش قيمت چنداني نداشته‌اند. برخي سايزهاي كوچك تا صد درصد هم نيز افزايش قيمت داشته است، اما سايزهاي بزرگ 15تا 20 درصد افزايش داشته‌اند. مردم اقبال نشان نمي‌دهند. نسل جديد حامي فرش نيستند. خارجي‌ها هم همين‌طور،‌ نسل‌هاي جديدشان چندان طرفدار خريد فرش دستباف نيستند. در هر 10 نفر شايد يك نفر علاقه‌مند به خريد فرش دستباف باشد. فرد ترجيح مي‌دهد ماشين شاسي‌بلند داشته باشد تا يك فرش دستباف درجه يك ،به دليل اينكه از آن لذت بيشتري مي برد. با اين اوصاف صنعت فرش به انزوا مي‌رود.

بازار رو به افول فرش!

فرد ديگري در خصوص وضعيت نمايشگاه گفت: جوجه را بايد آخر پاييز شمرد. چيني ها زياد مي‌آيند اما فرش‌هاي ارزان قيمت حدود300 دلار 500 دلار را خريداري مي‌كنند. شايد از نمايشگاه امسال استقبال خوبي صورت بگيرد. ايران اكنون براي كشورهاي ديگر در اوج ارزاني است. توريست‌ها مي‌گويند امسال ايران ارزان است. سال گذشته توريست‌‎ها مي‌توانستند با 10 هزار دلار 100 متر فرش خريداري كنند، اما امسال مي‌توانند200 متر بخرند. اين وضعيت به نفع خارجي‌هاست و انتظار مي‌رود نمايشگاه با استقبال بيشتري روبه رو شود. البته خريداران فرش در شرايطي تن به خريد مي‌دهند كه بازار فروش آن سوي مرزها وجود داشته باشد اما به طور كلي بازار فرش رو به افول است. توليدكنندگاني كه 100 متر فرش در سال توليد داشتند، اين توليد اكنون به 30متر رسيده است؛ به‌خصوص در مورد فرش ابريشم، به دليل اينكه فرش‌هاي كرك و پشم مصرف داخلي دارد و به صرفه‌تر است. فرش 12 متري ابريشم 25 ميليون تومان و فرش كرك پنج تا 6 ميليون تومان است. مواد اوليه آن ارزان‌تر بوده و از طرفي براي مشتري كم هزينه‌تر است و مردم قدرت خريد آن را دارند. او با گلايه ادامه مي‌دهد: سكه 400 درصد گرا ن شده، اما قيمت فرش 50 درصد هم افزايش قيمت نداشته است.

دستمزد ناچيز كارگران (استادان) فرش

به گفته او در حال حاضر به كارگر فرش روزي 15 هزار تومان دستمزد مي‌دهند. فكر نمي‌كنم چيني‌ها با روزي 15هزار تومان(يك دلار و پنج سنت) كار كنند! وضعيت اشتغال نابسامان است؛ فشاركار بر دو طرف توليدكننده و بافنده وجود دارد. از يك سو توليدكننده و از سوي ديگر بافنده از اين شغل فرار مي‌كنند. براي توليدكننده صرفه اقتصادي ندارد. بعيد مي‌دانم برخي جرات كنند به سمت اين شغل بيايند، مگر اينكه دستمزدها افزايش پيدا كند و قيمت فرش واقعي شود (افزايش 400 درصدي) و توليد آن صرفه اقتصادي داشته باشد. متاسفانه دستمزد بافنده‌ها بسيار اندك است و به اندازه كارگران حقوق دريافت مي‌كنند. اين در حالي است كه بافنده‌ها كارگر نيستند، استادند. كارگر كسي است كه آجر و ماسه جابه‌جا مي‌‎كند. كساني كه اين فرش هاي نفيس را مي بافند، استاد هستند. در حال حاضر دستمزد آن‌ها 15تومان و نهايت 20 تومان است.

حق بافنده روزي 70 تا 80 هزار تومان است

بافراني در پاسخ به اين پرسش كه آيا با اين دستمزد اندك كيفيت بافت فرش پايين نيامده است، گفت: استادان توليد فرش بسيار سختگير(مانند معلم فيزيك) هستند. فرش فعاليتي است كه نتيجه آن به سرعت مشخص مي‌شود، اگر بافنده اندكي اشتباه كند، شكل ها و نقش ها به هم مي‌ريزد. اين‌ها مستلزم دقت بافنده است. يك مقدار كم دقتي ارزش فرش را به شدت كاهش مي‌دهد. با زحمت بالايي كه بافندگي دارد هر بافنده بايد دستمزدي 200 درصد بيشتر از دستمزد فعلي دريافت كند؛ يعني روزي 70 تا 80 هزار تومان. البته حق هميشه با ظالم است! پايه حقوق هر بافنده با هشت ساعت كار، تخصص و هنرمندي بالا بايد با فردي كه 20 سال سابقه و مدرك ليسانس دارد، برابري كند. او همچنين در خصوص فرش‌هاي كپي كه در كشورهاي ديگر توليد مي‌شود و به بازار ايران صدمه مي‌زند، گفت:‌كيفيت فرشي كه در كشورهاي ديگر مانند چين توليد مي‌شود بسيار متفاوت از فرشي است كه در داخل ايران توليد مي‌شود. ما گره مي‌زنيم اما آن‌ها كار خاصي انجام نمي‌دهند. چيني‌ها مردم زرنگي هستند، به بهانه‌هاي مختلف به كارگاه‌ها و رنگرزي‌‌هاي ايران سر مي‌زنند، با استادكارها مشاوره مي‌كنند. در اين ميان نيز كسي به فكر منافع ملي نيست. اطلاعات هسته‌اي كشور را هم اكنون مي فروشند حالا اين كه فرش است! فرش بايد سه برابر افزايش قيمت داشته باشد اما حتي نيم برابر هم افزايش نداشته است.

افزايش ۱۴۳ درصدي صادرات فرش به آمريكا

تير امسال وزارت صنعت اعلام کرد كه صادرات فرش دستباف ایران به آمریکا نیز در دو ماهه ابتدایی سال جاری از لحاظ وزنی و ارزشی به ترتیب ۱۴۳ و ۵۹.۶ درصد افزایش داشته است. بر اساس آمار گمرک جمهوری اسلامی ایران در دو ماهه ابتدایی امسال 594.6 تن فرش دستباف به ارزش 33.7 میلیون دلار صادر شد.بر این اساس میزان صادرات فرش دستباف در سال‌ 1396 حدود پنج هزار و 399 تن به ارزش حدود 424 میلیون دلار بود که با افزایش 18 درصدی ارزش مواجه بود. همچنین در سال 1395 حدود پنج هزار و 741 تن فرش دستباف به ارزش حدود 359 میلیون دلار از کشور صادر شد که از لحاظ وزنی 13.46 درصد و از لحاظ ارزشی 23.80 درصد افزایش داشت. همچنین میزان صادرات فرش دستباف ایران به آمریکا در دو ماهه ابتدایی امسال 206.9 تن به ارزش 9.1 میلیون دلار بوده است که از لحاظ وزنی 143 درصد و از لحاظ ارزشی 59.6 درصد افزایش داشته است. اما همان‌طور كه در گزارش آماده است دليل اين صادرات باز بودن موقتي راه‌هاي صادرات به آمريكا بوده و اين افزايش صادرات موقتي است.

تحريم فرش ايراني

با وجود کاهش صادرات فرش ایران در سال‌های اخیر به دلیل اعمال تحریم‌ها هنوز هم ايران يكي از بزرگ‌ترين توليدكنندگان فرش در دنياست. در سال‌های نه چندان دور فرش ایران در میان سه کالای اول ارزشمند صادرات غیرنفتی بود که در سال‌های اخیر به دلیل اعمال تحریم‌ها از میزان آن کاسته شده اما همچنان صادرات این محصول سرپا نگه داشته شده است. یک میلیون نفر در صنعت فرش و مشاغل مرتبط با آن در کشورمان مشغول به کارند که این رقم در آمار غیررسمی به 2.5 میلیون نفر نیز می‌رسد؛ همچنین میزان خانواده‌هایی که از این صنعت ارتزاق می‌کنند، براساس آمار غیررسمی موجود حدود 6 میلیون نفر است. بر اساس گزارش ميداني كه در اين باره صورت گرفته اين آمار در روزهاي اخير در حال كاهش است.

روندي كه راضي كننده نيست

باید توجه داشت که این روند افزایشی خوشحال کننده است، اما راضی کننده نیست و هنوز با متوسط ۵۰۰ میلیون دلاری صادرات فرش در دهه گذشته فاصله داریم. البته عوامل متعدد داخلی و خارجی بر افت صادرات فرش در دهه گذشته موثر بوده است که بر خی از شاخص‌ترین این عوامل عبارتند از: تحریم فرش ایرانی از سوی آمریکا، تحریم‌های اقتصادی کشور که ریسک صادرات را بالا برده است، تغییر سبک زندگی در بخشی از مصرف کنندگان، ظهور و بروز کفپوش‌های جایگزین صنعتی و فرش‌های ماشینی، تورم داخلی به ویژه در مواد اولیه فرش و سایر موارد دیگر. به گفته فعالان در حوزه صادرات، فرش ایران به ۸۰ کشور دنیا صادر می‌شود. بخشی از این بازار‌ها از دیرباز مشتری فرش ایرانی بوده اند و فرش دستباف در سبک زندگی آنان حضور دارد و به بازار‌های سنتی معروفند. کشور‌هایی مانند آمریکا، آلمان، ایتالیا، فرانسه، لبنان، ژاپن در این دسته قرار می‌گیرند. دسته دوم بازار‌های جدیدی هستند که در سالیان اخیر به خیل مشتریان فرش ایرانی پیوسته اند و می‌توان به روسیه، چین و آفریقای جنوبی اشاره کرد.

مهم‌ترين دغدغه

مهم‌ترین دغدغه بخش صنعت فرش دستباف چیست. فعالان صنعت فرش دستباف ایران با تنگنا‌ها و دشواری‌های متعددی رو به رو هستند و در هر یک از شاخه‌های تولید یا تجارت می‌توان فهرست متفاوتی از این دغدغه‌ها را برشمرد. اگر بخواهيم بر مهم‌ترین دغدغه‌ها انگشت بگذاريم در بخش تولید می‌توان به دو مقوله اشاره کرد: یکی نیاز به تسهیلات ارزان قیمت و مناسب برای حمایت از تولید و دیگری جامعیت یافتن پوشش بیمه‌ای قالیبافان و اجرای کامل قانون بیمه برای همه مشمولان که متاسفانه در شرایط فعلی شمول کامل نیافته است.در بخش تجارت نیز رکود بازار و دشواری‌های اقتصادی که منجر به فاصله گرفتن جامعه مصرف کنندگان از خرید فرش شده از مهم‌ترین دغدغه‌های این حوزه است که نیازمند تحریک تقاضا و ارائه تسهیلات مناسب خرید فرش برای رونق بخشیدن به این بازار هستیم.

خودتحریمى صنعت فرش

رییس اتحادیه واردکنندگان و صادرکنندگان فرش دستباف در خصوص اثر منفى خودتحریمى‌ها بر صنعت فرش دستباف گفته است: صادرات فرش در وضعیت مناسبى قرار ندارد. در سال ١٣٧٤ یک میلیارد و ٧٤٠ میلیون دلار صادرات فرش داشتیم، درواقع یک سوم صادرات غیر نفتى به صادرات فرش تعلق داشت، اما اکنون میزان صادرات به یک ششم صادرات غیرنفتی رسیده است. تحریم‌هاى خارجى و داخلى که صنعت فرش کشور را وارد چالش‌هاى بزرگى کرده است. سال گذشته شوک‌هاى بزرگى به صنعت فرش ایران وارد شده است. تحریم و افزایش نرخ ارز از جمله عواملى بودند که صنعت فرش ایران را دچار بحران جدى کرده است. مالیات بر ارزش افزوده، مساله فرش‌هاى مرجوعى، نگاه سیاسى به فعالان فرش، بلاتکلیفى نرخ هاى صادراتى مشکلاتى هستند که در قالب تحریم‌هاى داخلى مشکل صنعت فرش کشور را عمیق تر کرده است. صنعت فرش امروز از کمترین حمایت دولتى بى بهره مانده است. به گفته احمد كريمي نیاز به مشوق هاى صادراتى از سوي دولت به شدت احساس مي‌شود.

تيري بر پيكر فرش ايراني

او مالیات را تیرى بر پیکر صنعت فرش دانست. سامانه نیما از دیگر معضلات این صنعت بوده و تنها راه حل موجود، واردات در مقابل صادرات است. حضور فرش ماشینى با عنوان فرش دستباف از جمله چالش‌هاى دیگر اين صنعت است. محیط کسب و کار باید آرام باشد و بخش خصوصى از دولت، ضمانت رفتارى میان مدت و بلند مدت دریافت کند. صادرکنندگان مى‌توانند به عنوان دیپلمات‌هاى کشور با رایزنى بخش خصوصى این صنعت را نجات دهند. درخصوص راهکارهاى نجات این صنعت نيز بازارسازى و ایجاد تقاضا، تقویت زنجیره ارزش افزوده و برداشتن مانعى به نام مالیات از جمله راهکارهایى است که باید براى صنعت فرش دستباف کشور انجام شود.

تعداد بافنده فعال فرش دستباف

متاسفانه آمار دقیقی از تعداد قالیبافان فعال در کشور وجود ندارد و برای رفع این خلأ آماری در حال راه اندازی سامانه ویژه‌ای هستیم که پس از طی دوره آزمایشی و بارگذاری اطلاعات خواهیم توانست با اعداد دقیق سخن بگوییم. با اين حال در شرایط کنونی بر اساس شاخصه‌هایی مانند کارت‌های شناسایی قالیبافی صادر شده در کشور، اعضای تعاونی‌ها و اتحادیه‌های فرش در کشور، میزان تولید و صادرات فرش در کشور، میزان مصرف مواد اولیه و... مسئولان مي‌توانند آماري از تعداد قاليبافان به دست بياورند. بر این اساس حدود یک میلیون نفر قالیباف فعال در کشور وجود دارند که حدود ۷۰۰ هزار نفر از آنان به صورت تمام وقت و بقیه به شکل پاره وقت به کار بافت مشغولند.

اشتغال در فرش

در میان اصناف مختلف هیچ صنفی به اندازه فرش بر حوزه اشتغال به‌ویژه روستایی تاثیرگذار نیست. مطابق اعلام سازمان برنامه و بودجه، در حالی که برای تولید یک شغل به دو میلیارد ریال سرمایه گذاری نیاز است، در حوزه فرش می‌توان این کار را با حدود 200 میلیون ریال برای ایجاد سه شغل انجام داد. اشتغال‌زایی روستایی نیز از مزیت‌های کارآفرینی فرش است. صنعت فرش می تواند از حاشیه نشینی که نتیجه مهاجرت بی رویه روستاییان به شهرهاست، جلوگیری کند‌. در حال حاضر فرش تنها صنعتی است که محوریت آن بر بخش خصوصی قرار گرفته است، ولی صنایع دیگر بیشتر بر منابع دولتی متمرکز هستند.

مشكل بيمه قاليبافان

اكنون از جمله خواسته‌های قدیمی قاليبافان بيمه است. دولت و مجلس در دهه اخیر و پس از تصویب قانون مربوطه، بخش زیادی از قالیبافان توانستند زیر چتر حمایتی تامین اجتماعی قرار بگیرند اما متاسفانه در این قانون نقیصه‌ای وجود دارد که اجرای آن را منوط به تامین اعتبار در بودجه مصوب هر سال کرده است. همین نقص موجب شده است در سال‌های اخیر به علت عدم تصویب و تخصیص اعتبار کافی، شمار زیادی از قالیبافان پشت سد تامین اجتماعی بمانند. البته در این قانون ۲۰ درصد سهم کارفرما را دولت برعهده گرفته است و به همین علت بار مالی سنگینی را بر دوش دولت قرار داده اند.در حال حاضر حدود ۳۲۰ هزار نفر از قالیبافان در حال بهره‌مندی از خدمات بیمه تامین اجتماعی هستند. در اين ميان همچنان قاليبافان اميدوارند كه با ابلاغ قانون حمایت از هنرمندان صنایع دستی و فرش دستباف ، حمایت موثرتری در بحث بیمه از قالیبافان صورت بگيرد.