وقتی سینما، صنعت نباشد
| همكارانمان در آرشیو فیلم‌خانه ملى، به من اطلاع داده‌اند كه یك حلقه از نگاتیوهاى فیلم «هفت پرده» مفقود شده است.پس از تعطیلى لابراتوارها، نگاتیوهاى فیلم‌هاى سینماى ایران كه در «استودیو فیلمساز» و «استودیو بدیع» (تنها لابراتوارهاى سینماى ایران)، نگهدارى می‌شدند، به آرشیو فیلم‌خانه ملى تحویل داده می‌شوند، اما در فیلم‌خانه، متوجه می‌شوند كه یك حلقه از نگاتیوهاى «هـفت پرده» گم شده است.
۵۵آنلاین :
این بدین معنى است كه دیگر نمی‌توان نسخه جدیدى از این فیلم تدارك دید.وقتى سینمایى صنعتى نیست، چنین اتفاق‌هایى، اجتناب‌ناپذیرند. در كشورهاى رشدیافته، شركت‌هاى بزرگ پخش و تولید فیلم، لابراتوارهاى خودشان را دارند، از نگاتیوهاى كلیه تولیداتشان به‌شدت مراقبت و محافظت می‌كنند. هیچ‌گاه از نگاتیو اصلى، نسخه پزتیو نمى‌كشند، بلكه از اینترنگاتیو استفاده می‌كنند تا فیلم براى نسل‌های آینده باقى بماند. فیلم‌ها، ترمیم می‌شوند، نور و رنگ و صداى آنها «رى‌مستر» می‌شود و به حیات خود ادامه می‌دهند.
اما در كشور ما دفاتر كوچك و محقر تهیه‌كنندگان منفرد و اغلب بى‌انگیزه، جاى نگهدارى فیلم نیست و اصولا تهیه‌كنندگان هیچ‌گاه، چنین فضایى را براى خود متصور نشدند و لابراتوارها، نگاتیوهاى فیلم‌هاى ایرانى را در اختیار داشتند كه این خود، پروسه‌اى كاملا غیرحرفه‌ای است، خصوصا كه فیلم‌هاى سینماى ایران اغلب یكبارمصرف‌اند و پس از اكران و عرضه به شبكه خانگى دیگر براى هیچ‌كس مهم نیست كه چه بر سر آنها می‌آید، چه رسد به «هفت پرده» كه آماده‌شدنش، مصادف شد با بحران مالى تهیه‌كننده و بازداشت وى و توقیف اموال او، از جمله توقیف این فیلم!این اتفاقات بدین معنی است كه این فیلم جز كپى‌هاى صفر و یك، كه در جشنواره فجر به نمایش درآمد و بعدها به‌صورت دى‌وى‌دى به شبكه خانگى عرضه شد، نسخه دیگرى نداشته باشد.
«هفت پرده»، اولین فیلم من بود كه در سال ١٣٧٩ ساخته شد و جزو سه، چهار فیلمی است كه خودم، در بین فیلم‌هایم مى‌پسندم و اینگونه قربانى غیرحرفه‌اى‌گری همیشگى سینماى ایران شد؛ سینمایى كه با تمام ادعاهایی كه دارد، حتی نمی‌تواند نسخه فیلمى را براى بیست سال حفظ كند و من مطمئنم كه این بلا تنها سر فیلم من نیامده و فیلم‌هایى از سایر فیلمسازان نیز به چنین سرنوشتى دچار شده‌اند.
دیدگاه تان را بنویسید