بازگشت راهزنها به سر گر دنه
| داوود محبی اهالی جاده حسنآباد به چرمشهر، همانجایی که دو زندان اصلی تهرانیها آنجا خودنمایی میکند از دزدان مسلحی که شبها به روستاها میزنند، شکایت دارند. میگویند شبها ماشینی به روستایشان میآید و به زور تهدید و اسلحه، داروندارشان را میدزدند
۵۵آنلاین :
از روی اتفاق گذرم به یکی از روستاهای این جاده میافتد؛ «قنبرآباد». روستایی که سالها پیش اهالی ایرانیاش بهخاطر بیآبی و خشکسالی کوچ کردند و رفتند و حالا افغانها جایشان را گرفتهاند. برای رسیدن به روستا باید از حسنآباد به سوی جاده چرمشهر برویم و چند کیلومتر پس از زندان مرکزی فشافویه، راهی باریک از میان نیزارها مرا میبرد بهسوی روستایی که اگر گشتی در آن نزنی، تصور میکنی روستایی مخروبه است. ورودی روستا راهبندی زدهاند که میلهاش بالاست، یعنی ترددی صورت میگیرد.
حضورم را در روستا، بچهها به اطلاع خانوادههایشان رسانده بودند. وقتی در روستا گشتی میزنم چشمانی را میبینم که از لابهلای درها خیره به من هستند. شاید میخواهند بدانند غریبهای که با دوربین و قلم و کاغذ به دست در تنها خیابان روستا قدم میزند چه کسی است. در آهنی رنگورو رفتهای را میزنم. کسی جواب نمیدهد. دوباره در را میزنم و این بار با صدایی بلند میگویم خبرنگارم و از تهران آمدهام تا ببینم چه مشکلاتی دارید؟
وقتی کسی در را باز نمیکند، برمیگردم تا به راهم ادامه بدهم تا اینکه صدای قیژ و ویژی میشنوم. صدایی آرام سلام میکند. زن میانسالی با لباس محلی افغان در چارچوب در ایستاده، کارتم را نشان میدهم، میگوید سواد ندارد. از چهرهاش میتوانم بفهمم که میترسد و گویی حضورم برای او و بقیه اهالی غیرعادی به نظر میرسد. میپرسم از کجا آمدهاند و کارشان چیست؟
زن بین حرف زدن و سکوت سرگردان مانده است. بالاخره پس از کمی طفره رفتن میگوید:«از نیمروز آمدهایم. اینجا برای خان ارباب است، شوهرهایمان برای ارباب کشاورزی میکنند».
داخل خانه از جایی که ایستادهام کاملا مشخص است. خانهای فرسوده که انگار آجرهایش به زور میتوانند یکدیگر را تحمل کنند. توی حیاط کوچک کاهگلی موکت کهنهای به رنگ خاک انداختهاند و چند دختربچه روی آن بدون اینکه حرفی بزنند، بیصدا نشستهاند. از او میخواهم اجازه بدهد تا از خانهشان بازدید کنم. قبول میکند. جایی را که آنها خانه صدا میکنند، پیش از این آغل گوسفندان بوده، تر و تمیزش کردهاند و حکم خانه پیدا کرده است. در اتاق 20 متری دو خانواده هفت نفره زندگی میکنند.
«معصومه» که پنج بچه قد و نیمقد میگوید:«چهار سال است که اینجا هستیم. ارباب به ما خانه داده و شوهرهایمان برایش کشاورزی میکنند. الان به هر خانه سر بزنید، هیچ مردی را نمیبینید که خانه نشسته باشد؛ رفته پی کار و توی زمین این و آن کار میکند. شرایطمان خوب نیست ولی چارهای هم نداریم. اینجا نه آب داریم، نه گاز و حتی تلفن. آب را دبهای میخریم و گاز هم هر هفته یک کپسول از حسنآباد میگیریم».
از او میپرسم چرا ورودی روستا راهبند زدهاند؟
انگار سوال عجیبی پرسیده باشم چند نفری که با آنها صحبت میکنم چشمانش از تعجب گرد میشود. :«آقا اینجا دزد دارد. شبها اگر راهبند باز باشد، با ماشین میآیند روستا و هر چیزی که دم دستشان باشد با خود میبرند. پارسال سه تا مرد که صورتشان را با شال بسته بودند، با قمه وارد روستا شدند و با تهدید و زور چندتا موبایل و دو میلیون پول پسانداز شوهرم را بردند. هر چند هفته یکبار زورگیرها میآمدند اینجا تا اینکه ارباب برای روستا راهبند درست کرد تا ماشین غریبهای وارد نشود. وقتی شما هم آمدید، ترسیدیم که شاید زورگیر آمده و به همین خاطر درها را بستیم تا متوجه حضور ما نشوید».
زن دیگری به نام «ماهگل» هم که سه ماه پیش شوهرش هنگام بازگشت به روستا مورد زورگیری قرار گرفته بود، در این باره میگوید:« شوهرم برای خرید به حسنآباد رفته بود، زمان برگشت سوار ماشین پراید سیاه رنگی شده بود. بعد از زندان سرنشین عقب چاقو را زیر گلویش میگذارد و پول و موبایل شوهرم را میگیرند و او را از ماشین بیرون پرت میکنند. بیچاره تا چند روز از شدت درد و زخمهایی که برداشته بود، نمیتوانست سرکار برود».
چرا شکایت نمیکنید؟
ما افغان هستیم و جواز اقامت نداریم. اگر برویم پاسگاه، دستگیرمان میکنند و میفرستند افغانستان.
پلیس در این جاده گشت میزند؟
نه، شبها این جاده آنقدر تاریک است که کسی جرات نمیکند گذرش را به اینجا بیندازد.
زورگیرها افغان هستند یا ایرانی؟
والا نمیدانیم، صورتشان را میپوشانند؛ لهجهشان به افغانها شبیه نیست.
دزدی مسلحانه از روستاها
وضعیت در روستاهای کم جمعیت و حتی خالی از سکنه جاده حسن آباد به چرمشهر همینطور است. روستای «انیسآباد» که به گفته محلیها متعلق به دو خواهر به نام انیس و مونس بوده، سالهاست خالی از سکنه شده است. تنها ساکنان این روستا، دو چوپان افغان و یک باغدار اهل این روستاست که حاضر به ترک انیسآباد نشده است.
وضعیت در این روستا دستکمی از قنبرآباد ندارد. بیشتر خانههای کاهگلی فرو ریختهاند و هیچ نشانهای از آب نیست. عمارت قدیمی روستا را که دستکم 300 سال قدمت دارد شده، آغل گوسفندان اربابی که هفتهای یکبار به گوسفند و چوپانانش سر میزند. غیر از آنها، مرد 55 سالهای به نام «ابراهیم» سوار بر تراکتوری که تانکر هزارلیتری را دنبال خود میکشد، وارد روستا میشود. او تنها بازمانده انیسآباد است؛ برای درختان بادامش که 20 سال پیش آنها را کاشته، آب آورده و درختان تشنه بیبار را آبیاری میکند.
بعد از اینکه کارت خبرنگاریام را نشان میدهم و میگویم برای تهیه گزارش از وضعیت امنیت و مانور دزدان زورگیر آمدهام، به چایی دعوتم میکند. او دل پردردی از دزدها دارد. میگوید سال پیش که برای روستا دوربین مداربسته کار نگذاشته بود، دزدها با نیسان آمده بودند و موتور کولرهای حسینیه و در و پنجرههای فلزی را از جا کنده بودند.
« من همراه با خانوادهام در حسنآباد زندگی میکنم. از زمانی که خشکسالی آمد و آب رودخانه خشک شد، اهالی روستا بار و بندیل را بستند و رفتند تهران، قم و ورامین؛ من هم رفتم حسنآباد. هفتهای یکی، دوبار میآمدم به باغم سر میزدم ولی از دو سال پیش که توی منطقهمان دزد زیاد شده و موتورهای کولر و دار و ندارمان را میبرند، با چندتن از اهالی انیسآباد شبها نگهبانی میدهیم. چند ماه پیش که دزدها وارد روستا شدند و میخواستند دست به دزدی بزنند با آنها درگیر شدیم. از ترس فرار کردند و ما هم دنبالشان کردیم. سمت لاستیک ماشینشان تیراندازی کردیم ولی به هر ترتیبی بود از دستمان فرار کردند.
وقتی پاسگاه رفتیم و ماجرا را تعریف کردیم، مورد اتهام قرار گرفتیم که چرا چنین کاری کردهایم و ... به رییس پاسگاه گفتم شما که توی این جاده گشت نمیزنید؛ از طرفی هم این دزدان مسلح هستند و ما چارهای نداریم که مثل آنها مسلح باشیم تا از جان و مالمان دفاع کنیم. خودمان دست به کار شدهایم».
ابراهیم میگوید: «دزدانی که از مناطق دیگر میآیند، شدهاند دردسر اهالی روستاهای فشافویه بهخصوص افغانهایی که جرات شکایت به پلیس را ندارند».
یکی از اهالی روستای کلینی که میخواهد اسمی از او در این گزارش برده نشود، در این باره میگوید:«زمانی که زندان تهران به فشافویه آمد خیلیها تصور میکردند امنیت اینجا بالا میرود ولی وضعیت تغییری نکرد و حتی بدتر هم شد. زورگیری زیاد شده و افغانهایی که اقامت ندارند، طعمه این افراد میشوند. البته باید این را بگویم پاسگاه آنقدر نیرو ندارد که شبها گشت بزند باید نیروهای دیگری به پاسگاه و کلانتری فشافویه اضافه شوند تا امنیت هم بالاتر برود».
بیشتر اهالی روستاهای جاده حسنآباد به چرمشهر از زور خشکسالی و بیآبی کوچ کردهاند و آنهایی که به هر زور و زحمتی ماندهاند، تصمیم گرفتهاند تا زندگی را بار کنند و بروند. آنها از ناامنی گله میکنند؛ از زورگیرانی که شبها سر و کلهشان پیدا میشود و زندگی ناچیزشان را به تاراج میبرند.
دیدگاه تان را بنویسید